บทที่ 140 หึงหวง

มณิการู้จักตนเองดี และไม่เคยคิดว่าจะติดต่อกับวายุเลยหลังจากที่เธอออกจากเมืองจันทรา

"เธอรักเขาเสียจนตัวเองต่ำต้อยขนาดนี้เลยเหรอ?"

คำพูดของเธอทำให้เหนือเมฆรู้สึกถึงความต้อยต่ำจนทำให้เศร้าใจจริงๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจกับเธอ

"หา? ฉันรักเขามากขนาด..."

คำพูดอย่างกะทันหันทำให้มณิการู้สึกสับสน แต่แล้วจู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เธอปฏิเสธเหนือเมฆ เธอบอกเขาว่าเธอชอบวายุ

ตาหมอนี้คงคิดมากเกินไปแล้ว

มณิกาพยักหน้าอย่างเสแสร้ง "ใช่ค่ะ แต่นี่ไม่ใช่การถ่อมตัว แค่รักที่ไม่สมหวังเท่านั้น ฮ่าฮ่า"

ชอบวายุเหรอ?

คนเลวพรรค์นั้น ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันชอบเขาหรอก

เหนือเมฆยิ้มมุมปาก หน้าตาหล่อเหลาเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ เขาจ้องมองเธอและใช้มือลูบเรือนผมสีดำขลับของเธอเบาๆ อย่างปลอบโยน ก่อนที่จะถอนหายใจ "ความรักข้างเดียว คือความถ่อมตนที่สุดแล้ว"

คำพวกนี้ มีความหมายอะไรแอบแฝงกันนะ?

มณิกาก็ไม่ได้คิดมากอะไร เธอยักไหล่พรางหัวเราะ "นั่นไม่สำคัญเลย เวลาจะเยียวยาทุกอย่างเอง จริงสิ ขอถามเรื่องงานหน่อยนะ วันนี้ฉันเจอปัญหาเรื่องการวางแผนโปรเจกต์ กล่าวคือสินค้า" ..."

ที่บริษัทรุ่งเรืองภพ มีเรื่องวุ่นวายมากมายจนกระทั่งเลิกงาน มณิกาและเหนือเมฆไปทานอาหารเย็นง่ายๆ กันก่อนจะออกเดินทางไปไนต์คลับทันที

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล

วายุ ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองไปทางนายหญิงเนตรที่ดูจริงจัง เขานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

นางหญิงเนตรตบโต๊ะอย่างโกรธเคือง "แกเป็นคนเลือกที่จะหมั้นกับกานต์ และตอนนี้แกก็เลือกที่จะยกเลิกการหมั้นเสียเอง นี่แกกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?"

"มันไม่ใช่ว่าการแต่งงานถูกยกเลิก แต่ผมแค่อยากจะเลื่อนออกไปก่อนอย่างไม่มีกำหนด"

เนื่องจากเมื่อวานนี้ธิกานต์และมณิกาอยู่ด้วย เลยไม่สะดวกจะพูดอะไร จึงได้นัดไปบ้านเก่าวันนี้เพื่อปรึกษาเรื่องนี้กับนายหญิงเนตรเป็นกรณีพิเศษ

"กานต์ก็ท้องแล้ว ถ้ายังไม่แต่งงานตอนนี้ ต้องรอให้คนมองว่าท้องก่อนแต่งแล้วคิดว่าเป็นเรื่องตลกใช่ไหม?"

นายหญิงเนตรโกรธจัดและชี้ไปที่วายุ "เหลวไหลสิ้นดี!"

"คุณย่า ผม..."

"คุณชาย!"

วายุอยากที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่พ่อบ้านระพลที่ยืนอยู่ข้างเขาก็เรียกขัดจังหวะเสียก่อน

เธอก้าวไปข้างหน้าและพูดกับวายุว่า "คุณชาย วันนี้นายหญิงเนตรไม่สบายนิดหน่อย ไว้ค่อยว่ากันเรื่องพวกนี้กันทีหลัง"

พ่อบ้านระพลรู้ถึงสถานการณ์ของนายหญิงเนตรดีและรู้ว่าคุณย่านั้นทนไม่ไหวแล้ว เธอจึงต้องขัดจังหวะการสนทนาระหว่างทั้งสองคน

เดินไปตรงหน้าของนายหญิงเนตรแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ว่าวันนี้คุณย่าบอกว่าคุณหมอภูเมศจะต้องฝังเข็มให้คุณเหรอ คุณหมอภูเมศยังรออยู่นะคะ พวกเราไปกันเถอะ"

นายหญิงเนตรนั้นโกรธมาก แต่เธอก็รู้สภาพร่างกายของตัวเองดีด้วย เธอจึงพยักหน้าโดยไม่ลืมที่จะจ้องวายุและตวาดไปว่า "เรื่องนี้ถูกตัดสินใจไปแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้!"

หลังจากนั้น เธอลุกขึ้นและออกจากห้องนั่งเล่นด้วยความช่วยเหลือจากพ่อบ้านระพล

วายุเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากบ้านเก่า ในบริเวณที่จอดรถของบ้านเก่า ลมเย็นพัดโชยมาปะทะกับใบหน้าของเขา อากาศเย็นเล็กน้อยหลังฤดูใบไม้ร่วง

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมา จุดไฟแล้วเอนตัวพิงรถ พลางสูบบุหรี่อย่างเงียบๆ

กริ๊ง กริ๊ง ——

ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เป็นหมายเลขโทรศัพท์ของธิกานต์ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

ชายหนุ่มจ้องไปที่หมายเลขด้วยใบหน้าเรียบเฉยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนหลังคารถและสูบบุหรี่ต่อ

สูดหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากบางพ่นควันจางๆ ออกมา ควันขมุกขมัวที่ลอยอยู่ถูกลมพัดปลิวปลิวไปในพริบตา เผยให้เห็นใบหน้าที่เศร้าโศกนั้น

ผ่านไปสักพัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นสายจากนภัทร

วายุรับโทรศัพท์และแนบข้างหูของตน "ว่ายังไง?"

"บอสครับ ตอนนี้ผู้จัดการคลับดิมไลท์โทรมาบอกว่า...คุณมณิกาใช้เงินในบาร์ไปมากกว่า 1 ล้านแล้ว อยากให้คุณลดราคาให้"