บทที่ 142 ชาตินี้เราอย่าได้พบกันอีก

การไปๆ มาๆ อย่างทรมานนี้ เสียเวลาก็แล้วไป แต่ยังต้องมาเสียเงินเยอะแยะอีก

มณิกาขอสาบานเลยว่านี่เป็นวันที่เธอเข้าเนื้อที่สุดวันหนึ่ง

เธอที่ในใจเต็มไปด้วยความโกรธได้เข้ามาในคลับ ยืนอยู่หน้าลิฟต์ รูดคีย์การ์ดลิฟต์เฉพาะแล้วกลับมาถึงคอนโดที่อยู่ชั้นบนสุดโดยตรง

พอเข้ามาในคอนโด ด้านในมืดสนิทหมด มณิกาที่อารมณ์หงุดหงิดไม่ได้เปิดไฟ เธอถอดรองเท้าเสร็จ ก็ได้เดินเท้าเปล่ามานอนลงที่โซฟาอย่างคล่องแคล่วชำนาญ

ปรากฏพอนอนลงปุ๊บ พบว่าตำแหน่งที่ศีรษะพิงอยู่ผิดปกตินิดหน่อย

เธอยื่นมือไปจับพบว่ายังมีอุณหภูมิด้วย ทันใดนั้นมณิกาได้โดดขึ้นมานั่งทันที "วายุ คุณนี่แม่งบ้าหรือเปล่า กลับมาก็ไม่เปิดไฟ อยากให้คนตกใจตายหรือไง?"

แค่นึกถึงท่าทีที่วันนี้วายุไอ้สารเลวคนนี้มีต่อเธอ เธอก็รู้สึกโกรธทุกที

เธอได้ลุกขึ้นมาจากโซฟาแล้วเดินไปด้วยความโกรธ

ในขณะนี้เอง ไฟของคอนโดได้สว่างขึ้นมาหมด

เขาหันหน้ามามองมณิกาที่เดินเท้าเปล่าไปที่ห้องนอนด้วยสีหน้าโกรธเคือง เขายกริมฝีปากบางขึ้นเล็กน้อย ยังไม่รอให้เขาได้พูดอะไร ก็ได้ยิน"ปัง"เสียงหนึ่ง ประตูห้องนอนได้ปิดสนิทในนาทีนี้

วายุขมวดคิ้วเล็กน้อย คอยคิดถึงว่าเมื่อครู่สาวน้อยเกรี้ยวกราด

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองทำเกินไปจริงๆ หรือเปล่า?

วายุลุกขึ้น แล้วเดินมาที่หน้าห้องนอนของมณิกาพร้อมยกมือขึ้นมาเคาะประตู

ก๊อกๆๆ ——

ก๊อกๆ ก๊อกๆๆ ——

เคาะติดต่อไปหลายที ด้านในล้วนไม่มีคนตอบเลย

วายุทนไม่ไหว จึงได้ถามว่า:"ยังโกรธอยู่เหรอ?"

"เอี๊ยด"เสียงหนึ่ง ประตูห้องนอนได้เปิดออก ในมือของมณิกาถือกระเป๋าเดินทางไว้ใบหนึ่ง เธอได้เดินออกมาจากห้องนอน แล้วมายืนอยู่ที่ตรงหน้าเขา เงยหน้าจ้องเขาด้วยสายตาดุร้าย "หมาดีไม่ขวางทาง หลีกไป!"

วายุได้ยินแล้วหน้าบึ้งขึ้นมาทันทีโดยที่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า "คุณว่าอะไรนะ?"

"ฉันบอกว่าหมา......"

คำว่า'หมา'ยังพูดไม่จบ เขาก็สังเกตเห็นสีหน้าของวายุผิดสังเกตแล้ว ทันใดนั้นได้เบะปากอย่างเกรงกลัวทันที "หลีกไป อย่ามาขวางทางฉัน"

"คุณจะไปไหน?"

วายุยืนอยู่ที่หน้าด้านของมณิกาโดยที่ไม่ขยับตัว

สาวน้อยสีหน้าเย็นชา ได้เงยหน้าจ้องเขาด้วยสายตาดุร้ายทีหนึ่ง "ฉันจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย"

ถึงแม้เรื่องที่อยู่คลับไม่คิดเงินนี้วายุไม่ได้ทำผิดเลย แต่มณิกาก็ยังรู้สึกโกรธมากอยู่ดี ความโกรธยากที่จะกำจัดทิ้ง

แม้กระทั่งตัวเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองต้องเกรี้ยวกราดด้วย

"ดึกขนาดนี้ ผู้หญิงออกไปข้างนอกมันอันตรายมากเลยนะ"

เห็นเธอเหมือนนกน้อยตัวหนึ่งที่กำลังโกรธ วายุอดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่าตอนนั้นไม่ควรทำแบบนั้นหรือเปล่า?

ไม่งั้นเธอก็ไม่ถึงขั้นโกรธขนาดนี้หรอก

"อันตรายหรือเปล่า มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย"

มณิกาเชอะทีหนึ่ง จากนั้นได้ถือระเป๋าเดินทางไว้ อยากอ้อมผ่านข้างกายวายุแล้วจากไปโดยตรง

แต่วายุได้เขยิบมาทางซ้ายก้าวหนึ่ง มาขวางทางไปของเธอไว้โดยตรง

ผู้ชายที่ปกติเย่อหยิ่งเย็นชาได้มองลงมาที่เธอ พร้อมย้อนถามว่า:"กินของผม พักอาศัยอยู่ของผม เลี้ยงอาหารเช้าผมสามหยวนก็ยังรู้สึกว่าแพง ทำไมพาเหนือเมฆใช้จ่ายเป็นล้านก็ยังไม่เสียดาย กลับมางอนใส่ผม?"

นี่ก็คือที่เรียกกันว่า'ผู้หญิงงี่เง่าไร้เหตุผล'?

"นั่นเป็นเพราะฉันนึกว่าเรา......"

เธอพูดเสียงสูง คำว่า'นั่นเป็นเพราะฉันนึกว่าเราอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ความสัมพันธ์ดีกว่า'ยังพูดไม่จบ ก็ได้หยุดชะงักไว้พร้อม"เชอะ"ทีหนึ่ง "ใช่ คุณพูดถูก ฉันชอบเลือกปฏิบัติกับคน แล้วมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

มณิกาผลักวายุอย่างแรงทีหนึ่ง เขาได้เซไปด้านหลังก้าวหนึ่ง มณิกาเดินอ้อมผ่านเขาจากไปโดยตรง

ในขณะที่เดินเฉียดไหล่เขาไป วายุได้จับข้อมือของเธอไว้ "คุณชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?"

กลิ่นไอก็ผู้ชายเปลี่ยนไปกะทันหัน หนาวเย็นสุดๆ แม้แต่สายตาที่จ้องมองมณิกาอยู่ก็เปลี่ยนมายิ่งอยู่ยิ่งเย็นชา

แต่มณิกากลับมีท่าทางที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ได้เชิดหน้าชูคอพร้อมพูดอย่างดังก้องมีพลัง:"ใช่"