บทที่ 214 ผู้หญิงของคุณสวมเขาให้คุณ

"ณิกาเป็นน้องสาวของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้คุณยุแยงตะแคงรั่วใส่ความเธอที่นี่!"

ธิกานต์ที่จมอยู่ในความโกรธตบหน้าแรง ตวาดเจิมขวัญ จากนั้นเธอถูกตบอย่างแรง เลือดออกที่มุมปาก หล่อนโบกมือให้กับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ข้างๆ "ไล่เธอออกไป!"

เมื่อสักครู่นี้ถูกมณิกาตบหนึ่งที ตอนนี้ยังถูกธิกานต์ตบอีกหนึ่งทีอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่ต้องคิดเลยว่าก้นลึกของหัวใจเจิมขวัญโกรธแค้นแค่ไหน

เธอกุมใบหน้าที่ถูกตบ ชี้ไปที่ธิกานต์ ก่นด่าอย่างหวาดผวาว่า "ธิกานต์ คุณมีมโนธรรมบ้างไหม ฉันทำไปเพราะหวังดีกับคุณนะ แต่ตอนนี้คุณกลับเป็นฝ่ายเดียวกับมณิการวมหัวมาจัดการกับฉัน อะไรคุณ...โธ่เอ๋ย พวกคุณปล่อยฉัน ปล่อยฉัน!"

พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ถูกเรียกมาลากตัวคน ไม่สามารถที่จะให้โอกาสเจิมขวัญก่อความวุ่นวายอยู่ตรงนี้ต่อไปได้แล้ว ลากเจิมขวัญพลางอุดปากของเธอแล้วเดินออกไป

ผู้คนมองดูเจิมขวัญที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากและกระอักกระอ่วนใจ อดหัวเราะไม่ได้ ประหนึ่งหลังจากรับประทานอาหาร ดื่มชาเสร็จยังมีเรื่องให้พูดคุยอีกเรื่องหนึ่ง

ธิกานต์กัดฟันแน่น อดทนต่อการถูกเหยียดหยาม กลุ่มคนที่ห้อมล้อมต่างหัวเราะเยาะและตำหนิหล่อน หันศีรษะมองไปยังวายุ

จังหวะที่หล่อนมองไปยังชายหนุ่ม มณิกายกหน้าขึ้นมาพอดี สีหน้าท่าทางบนใบหน้าของธิกานต์เข้าสู่รูม่านตา

เห็นอย่างชัดเจนว่า แววตาที่ธิกานต์มองวายุ ไม่มีความเลื่อมใสศรัทธาและหลงใหล แต่กลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเกลียดชัง!

เกลียดชัง?

ใช่ เกลียดชัง

แววตานั้นโกรธเข้ากระดูกดำเลยไม่ใช่เหรอ?วายุทำอะไรกับหล่อนกันแน่ สามารถทำให้ผู้หญิงที่เคยหลงใหลเขา ในเวลาชั่วข้ามคืนเกลียดเขามากขนาดนี้?

มณิกาคิดไปคิดมาแต่กลับไม่ได้รับคำตอบ จึงไม่คิดมากอีกต่อไป

"พี่วายุ ณิกา ทำให้พวกคุณต้องยุ่งยาก วันนี้เป็นวันเกิดของคุณย่า ฉันก็ถือว่าได้มาแล้ว ยังรู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยสบายอยู่บ้างขอตัวกลับก่อนนะคะ"

ธิกานต์พูดคำพูดเกรงใจออกมาชุดหนึ่ง ให้ทุกคนได้เห็น

หล่อนไม่แน่ใจว่าวายุจะมีการตอบสนองกลับยังไง ดังนั้นจึงใช้โอกาสที่วายุยังไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา หันหลังกลับ แทรกตัวออกจากฝูงชน แล้วหายไป

"ไปเถอะ ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวคุณย่าจะร้อนใจ"

วายุที่สองมือล้วงกางเกงสูทอยู่นั้น พูดขึ้นกับมณิกาหนึ่งประโยคอย่างราบเรียบ ไม่แคร์สายตาของผู้คนที่มองมาอย่างประหลาดใจ

เดินตรงเข้าไปยังประตูใหญ่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล

เรื่องตลกร้ายก็จบลงเช่นนี้ ความสนใจของคนดูยังไม่จางหาย ยังคงซุบซิบนินทากันเซ็งแซ่

งานเลี้ยงวันเกิดนายหญิงเนตร งานเลี้ยงจัดขึ้นอย่างราบรื่น อาจเป็นเพราะวายุได้กำชับไว้เป็นพิเศษ ไม่มีใครนำคำพูดที่ธิกานต์พูดเหล่านั้นบอกกับนายหญิงเนตร

หล่อนก็ยังคงไม่ทราบเรื่อง

ก่อนที่จะเปิดงานเลี้ยงวันเกิด นายหญิงเนตรจูงมณิกา เพื่อแนะนำสถานะใหม่ของเธอให้กับทุกคน

วายุพูดแล้วหนึ่งทีกับสื่อมวลชน นายหญิงเนตรก็พูดซ้ำอีกหนึ่งรอบ แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามณิกาอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญมาก

งานเลี้ยงเลิกบ่ายสามโมง มณิกาเตรียมที่จะนำของขวัญที่เตรียมมามอบให้กับนายหญิงเนตร

"คุณย่า วันเกิดของท่าน ฉันไม่สามารถที่จะเตรียมของขวัญพิเศษอะไรให้ได้ ก็เลยซื้อของสิ่งนี้ให้ค่ะ"

เธอหยิบกล่องที่สวยประณีตออกมาอย่างกระดากกระเดื่อง เปิดออกแล้วยื่นไว้เบื้องหน้าของนายหญิงเนตร พลางอธิบายขึ้นว่า："นี่คือสร้อยเส้นหนึ่ง แม้ว่าราคาจะไม่แพงมากนัก แต่ว่าในนี้มีไมโครชิป สามารถชาร์จแบบไร้สายได้ ไม่มีอันตรายต่อร่างกาย อีกทั้งคุณลองดูสิคะว่าสร้อยเส้นนี้ประณีตเป็นอย่างมาก คุณย่าคุณใส่แล้วมีต้องมีออร่าเป็นพิเศษแน่ค่ะ"

มณิกาแนะนำสร้อยที่อยู่ในมือ และมองไปยังนายหญิงเนตร พลางพูดขึ้นอย่างจนปัญญาว่า："คุณย่า ฉันรู้ว่าคุณไม่ดีใจ แต่ว่าสวมใส่สร้อยเส้นนี้สามารถป้องกันสิ่งที่อาจเกิดอย่างไม่คาดคิดได้เป็นอย่างดี เพราะถึงยังไงฉันกับวายุพวกเราต่างเป็นห่วงคุณมาก หากมีวันหนึ่งพวกเราหาคุณไม่เจอ ของสิ่งนี้สามารถทำให้พวกเราตามหาคุณเจอได้"

เพราะว่าวันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของนายหญิงเนตร มณิกาเห็นแก่หน้าของนายหญิงเนตร จึงไม่ได้ให้ของขวัญนี้ต่อหน้าคนอื่น

มิฉะนั้น เกรงว่าคนทั้งเมืองจันทราจะรู้ว่านายหญิงเนตรเป็นโรคอัลไซเมอร์ และก็ไม่รู้ด้วยว่าจะก่อให้เกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้น