บทที่ 24 เหนือเมฆสงสัยตระกูลธนัตถ์โชติ

เธอกวักมือเรียกเหนือเมฆ "มานั่งสิ"

เหนือเมฆเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ

"ลูกสาวของฉันเป็นเด็กน่าสงสาร เดิมที่ไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่ออกไป แต่ว่าฉันกับพ่อของเธอก็แก่แล้ว เธอควรจะหาคนที่รักและเอ็นดูเธอสักคนแล้วจริงๆ "

บุษบาส่ายหน้า ในฐานะแม่ของมณิกา ถึงแม้ว่าจะเป็นแม่บุญธรรม แต่เธอก็เลี้ยงมณิกามาจนโต

ความรักที่เธอมีต่อมณิกานั้นอยู่เหนือทุกสิ่งอย่าง

เธอรู้ว่าไม่ควรทำให้มณิกาสูญเสียผู้ชายดีๆ ไปเพียงเพราะต้องหาเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลของตาแก่ถึงแม้ว่าเรื่องราวจะถูกเปิดเผย เธออาจจะถูกตระกูลธนัตถ์โชติไล่ออกจากโรงพยาบาล แต่เธอก็จะพูด

"ดูสิ เด็กผู้หญิงที่อยู่ในภาพถ่ายคนนี้สวยและน่ารักมากแค่ไหน"

บุษบาชี้ไปที่คนในภาพถ่ายแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "เธอคือลูกสาวของฉัน ณิกา"

"ณิกา? นี่... ไม่ใช่ลูกสาวของทัพทอง ธิกานต์เหรอ?"

ในสังคมชนชั้นสูง มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่รู้จักผู้หญิงที่หน้าตาดีมีความสามารถอันดับหนึ่งอย่างธิกานต์

"ใช่แล้ว ถอดมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน จริงๆ แล้วณิกาไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของฉัน แต่เป็นลูกที่ฉันรับมาเลี้ยง พ่อแม่แท้ๆ ของเธอก็คือทัพทองและวิมล แล้วเธอกับธิกานต์ก็เป็นฝาแฝดกัน หน้าตาเหมือนกันยังกับแกะ"

"เหมือนกันยังกับแกะ?"

เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไป เหนือเมฆตกใจจนพูดไม่ออก

เด็กหญิงที่อยู่ในภาพมีผิวขาว รอยยิ้มบริสุทธิ์และน่ารักราวกับดอกไม้ที่กำลังผลิบาน

มันแตกต่างจากมณิกาที่ผิวคล้ำ คิ้วหนาและมีกระบนใบหน้ามากเกินไป เขาถึงขั้นจินตนาการไม่ได้ว่าผู้หญิงที่ขี้เหร่คนนั้นจะเกิดมาสวยขนาดนี้

"เธอไหม ลูกสาวของฉันสวยมากเลย"

บุษบาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมลูกสาวของตัวเอง แต่สีหน้าของเธอกลับดูมืดมน สายตาของเต็มไปด้วยความสงสาร "แต่ตั้งแต่สองสามเดือนก่อนที่ฉันและพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุ ต้องนอนโรงพยาบาล ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลจนเกือบจะถูกไล่ออกไป พ่อแม่แท้ๆ ของเธอก็ปรากฏตัวขึ้นมา บอกว่าจะช่วยเราจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด "

"แบบนี้เหรอครับ งั้นตระกูลธนัตถ์โชติก็ไม่ได้เลวขนาดนั้น"

เพราะการอุทิศตนเพื่อการกุศลของตระกูลธนัตถ์โชติล้วนแต่เป็นเรื่องที่ทุกคนในเมืองจันทรารู้กันดีอยู่แล้ว

"ไม่เลวอะไรกัน เขาจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้เรา แต่ต้องให้ลูกสาวของฉันบริจาคไขกระดูกให้ลูกชายที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเขา และไม่ให้เธอเปิดเผยใบหน้าที่เหมือนกันกับธิกานต์! ไม่เช่นนั้น ลูกสาวของฉันจะทำตัวขี้เหร่แบบนั้นทำไม ขี้เหร่จนฉันกลัวว่าเธอจะหาแฟนไม่เจอ"

พูดจบ เธอก็เอื้อมมือออกไปจับมือเหนือเมฆแล้วพูดอย่างสนิทสนม "เหนือเมฆ ป้ารู้ว่าคุณเป็นเด็กดี ถึงเล่าเรื่องพวกนี้ให้คุณฟัง ป้าอยากให้คุณรู้ว่า ลูกสาวของป้าไม่ได้ขี้เหร่ คุณอย่าได้รังเกียจเธอ ต้องดีกับเธอให้มากๆ "

เหนือเมฆทำสีหน้าสับสน ตกอยู่ในภวังค์ของข้อมูลที่มากมายมหาศาลเมื่อกี้ เขายังสงบอารมณ์ขอตัวเองไม่ได้

คนที่ขี้เหร่จนไม่มีเพื่อนคบอย่างมณิกา หน้าตาเหมือนธิกานต์?

แล้วเธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของทัพทอง

อยู่ในเมืองจันทราเหมือนกัน แต่ตระกูลธนัตถ์โชติไม่เพียงแต่ไม่ให้มณิกากลับไปอยู่ที่บ้านของตระกูลธนัตถ์โชติ แล้วยังบังคับให้เธอบริจาคไขกระดูกเพื่อรักษาลูกชายที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวของตัวเอง!

เขาถึงขั้นสงสัยว่า อุบัติเหตุของพ่อแม่บุญธรรมของมณิกามันมีลับลมคมในรึเปล่า

ไม่เช่นนั้น ทำไมเรื่องทุกอย่างมันถึงได้บังเอิญขนาดนี้

"ตระกูลธนัตถ์โชติไม่ยอมให้พูดเรื่องนี้ ถ้ามีคนรู้ พวกเขาก็จะไม่ออกค่ารักษาพยาบาลให้ตาแก่ แต่ว่าพวกเราแก่แล้ว เราจะทำให้มณิกาเสียอนาคตที่ดีเพราะพวกเราไม่ได้ เราจะเห็นแก่ตัวขนาดนั้นไม่ได้"

นี่ก็คือเหตุผลที่ทำไมบุษบายืนกรานที่จะออกจากโรงพยาบาล

เธออยากออกจากโรงพยาบาล หยุดการรักษา จากนั้นก็ให้มณิกาออกไปจากเมืองจันทรา ให้เธอออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องทำตัวเป็นคนขี้เหร่อีกต่อไป

"แบบนี้ ตระกูลธนัตถ์โชติทำเกินไปแล้ว"

เหนือเมฆโมโหเป็นอย่างมาก เขารู้สึกได้รับความไม่ยุติธรรมแทนมณิกา