บทที่ 271 มาเล่นไพ่นกกระจอกกันเถอะ

"เป็นไงบ้าง วันนี้สนุกไหม?"

พึ่งจะนั่งลง นิอรก็ชวนมณิกาพูด เธออยากจะทำให้บรรยากาศที่อึดอัดในห้องหายไป

มณิกาพยักหน้า "ไม่เลว"

"เธอสนุกก็ดี ออกมาพักผ่อน ก็ต้องสนุกให้เต็มที่"

เอเดนคล้อยตาม เขาเหลือบมองมณิกาแล้วยิ้ม จากนั้นก็มองไปที่วายุ "วายุล่ะ? พาคุณหนูอมลวัทน์มาเที่ยวด้วยกัน สถานที่ของตัวเอง หลังจากที่ได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว คิดว่ามีอะไรต้องปรับปรุงให้ดีขึ้นหรือไม่?"

วายุเงยหน้าขึ้นมา ในขณะที่เขามองเอเดน เขาก็เห็นมณิกาเบิกตากว้างใส่ตัวเอง

เขาทำเป็นมองไม่เห็น ทำสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม "ที่ที่ต้องปรับปรุงยังต้องดูให้มากกว่านี้ แต่ว่าอาชายเจ็ดเป็นคนสายตาเฉียบแหม สามารถให้คำแนะนำได้นะครับ"

พวกเขาก็พูดคุยกัน

สถานการณ์แบบนี้ กลับทำให้เหนือเมฆกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

มณิกาครุ่นคิด วันนี้เหนือเมฆเป็นคนพาเธอออกมาเที่ยว ออกมาพักผ่อน แต่สุดท้ายดูเหมือนว่าเขาแค่อยู่กับตัวเองตลอด ไม่ได้เล่นอะไรที่สนุกๆสักอย่าง

เธอรู้สึกผิด เธอจึงชวนเหนือเมฆคุย

หลังจากนั้นไม่นาน อาหารก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ ทุกคนก็เทไวน์แดงคนละหนึ่งแก้ว

เอเดนยกแก้วขึ้นมา "มา ได้มาเจอกันคือพรหมลิขิต ชนแก้ว"

"อาชายเจ็ด เหนือเมฆขับรถมา ดื่มไวน์ไม่ได้ ไวน์แก้วนี้ของเขา ฉันดื่มแทนเขาเองค่ะ" เมาไม่ขับ มณิกาเป็นห่วงว่าเหนือเมฆจะขับรถไม่ได้ เรียกคนขับรถก็ไกลเกินไป เธอจึงพูดแบบนั้นออกมา

เธอคิดว่า นี่คือสิ่งที่เพื่อนควรทำ

แต่ ทันทีที่เธอพูดจบ ก็มีสายตาๆหนึ่งมองมาที่เธอ

มณิกาเงยหน้าขึ้นด้วยความเคยชิน ทันใดนั้นก็มองเห็นสายตาที่คาดเดาไม่ออกของวายุ

"ณิการกับคุณชายเหนือเมฆสนิทกันจริงๆ"

เอเดนพูดออกไปอย่างส่งๆ

"ไอหยา ทำไมยุ่งยากแบบนี้ คุณชายเหนือเมฆคุณดื่มเถอะ เดี๋ยวให้ณิกาขับรถก็ได้" นิอรบ่น เธอคิดว่าแบบนี้ง่ายที่สุด

แต่ทันทีที่เธอพูดจบ คุณชายเหนือเมฆก็พูดว่า "หิมะตกถนนลื่น ให้ณิกาขับรถผมไม่วางใจ"

เธอพูดทีผมพูดที ทำให้คนที่ได้ยินต่างก็คิดว่าความสัมพันธ์ของเหนือเมฆและมณิกาไม่ธรรมดา

อมลวัทน์สังเกตได้ว่าลมหายใจของผู้ชายที่อยู่ข้างๆเย็นชาลง

ริมฝีปากสีแดงของเธองอเป็นเส้นโค้ง เธอพูดหยอกล้อ "คุณชายเหนือเมฆดีกับมณิกาจริงๆ งั้นฉันก็จะดื่มเหล้าแทนพี่วายุ ไม่งั้นถ้าเรียกคนรับรถไม่ได้ก็คงจะกลับไปไม่ได้ ได้ไหมคะ? พี่วายุ?"

น้ำเสียงของอมลวัทน์ช่างลุ่มลึก ไพเราะเป็นอย่างมาก

แต่ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับสิ่งประดิษฐ์ที่งดงามของวายุกลับไม่มีสีหน้าอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาตอบกลับอืมอย่างไม่สะทกสะท้าน

มณิกาคิดไม่ถึงว่าตัวเองกับวายุพึ่งจะเลิกกันไปได้ไม่นาน ผู้ชายที่ก่อนหน้านี้ยังสารภาพรับกับตัวเอง จะสนิทสนมกับอมลวัทน์เร็วขนาดนี้

เธออดไม่ได้ที่จะแอบด่าไอ้สารเลวในใจ!

"ฉันขอเสนอ เปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้ให้หมดดีกว่า" นิอรหันหน้าไปถามเอเดน "แบบนี้ได้ไหมเอเดน?"

นิอรเรียกชื่อเต็มของเอเดนมาตลอด

แต่พฤติกรรมที่ปกติแบบนี้ เมื่อมาอยู่บนตัวของเอเดนที่อายุมากที่สุด มันกลับดูไม่ค่อยปกติ

คนที่ไม่รู้ว่าเอเดนคือใคร เรียกชื่อเต็มของเขายังพอเข้าใจได้ แต่นิอรรู้ว่าเขาเป็นลูกคนที่เจ็ดของตระกูลเดชากุล เป็นคนที่มีอำนาจขนาดไหน แต่เธอก็ยังเรียกเขาแบบนี้

ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ความจริง มันกลับทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนดูไม่ธรรมดา

"ก็ดีเหมือนกัน นิอรพูดถูก ผมไม่รอบคอบเอง"

เอเดนทำตามคำแนะนำของนิอร เขาดีดนิ้วให้พนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ "เปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้ให้พวกเราดีกว่า"

"ครับคุณผู้ชาย กรุณารอสักครู่ครับ"

พนักงานรีบเดินเข้ามาบริการ เปลี่ยนไวน์บนโต๊ะเป็นน้ำผลไม้ทั้งหมด