บทที่ 29 แท้งลูก (1)

ทันใดนั้น มณิกาก็ขมวดคิ้วและปิดปากแน่น ใช้เล็บจิกไปที่แขนของวายุอย่างแรง จิกจนมีรอยเลือด เธอถึงเก็บอาการเอาไว้ได้

"อะแฮ่มๆ ..."

มณิกาเบิกตามองวายุด้วยความเขินอายและโมโห ใช้เสียงไอปกปิดมันเอาไว้แล้วพูดต่อว่า "ฉันรับคำสั่งซื้อไว้ กำลังจะไปส่งอาหาร เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ"

พูดเสร็จเธอก็วางสายทันที

จากนั้นเธอก็ยื่นมือออกไปตบวายุ "สารเลว คุณไร้ยางอายเกินไปรึเปล่า"

พฤติกรรมที่น่ารังเกียจทำให้คนโมโหจนขนลุก

"ทำไมกัน กลัวว่าคนของในจะรู้ กลัวเขาจะเสียใจ สงสารเขางั้นเหรอ"

มณิการู้สึกน้อยใจ แต่เธอก็มีแผนอยู่ในใจ

เธอพยายามอดทนต่อความรังเกียจที่มีต่อเขา ยื่นมือสองข้าออกไปกอดเอวของเขาแล้วแสร้งทำเป็นไม่พอใจ "มีแรงแค่นี้เหรอ คุณชายวายุไม่กินข้ามมาเหรอ?"

เธอฝืนยิ้ม "เมื่อเทียบกับเหนือเมฆแล้ว คุณสู้เขาไม่ได้เลย นี่ก็คือคนที่คนในเมืองจันทราบอกว่าไม่สนใจผู้หญิง? ฉันคิดว่า...ไตไม่แข็งแรงมากกว่า"

ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ถึงแม้ว่าจะทำให้จิตใจของวายุพึงพอใจเป็นอย่างมาก แต่มันไม่ได้ทำให้เขาเสียสติ

เขารู้ว่ามณิกาจงใจยั่วเขา

"เก็บความคิดที่ไม่มีความหมายของคุณไว้เถอะ หมอบอกว่าทารกในท้องของคุณแข็งแรงดี ลูกของผม ผมต้องปกป้องเขา!"

ทันทีที่เขาพูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของมณิกาก็หายไปในทันที

ใช่

เมื่อกี้เธอจงใจยั่วเขา เธอหวังว่าเขาจะโมโหจนลืมทุกอย่างไป หวังว่าเขาจะทำให้เด็กแท้ง

แบบนั้น เธอก็จะได้ไม่ต้องคลอดลูกให้ตระกูลชิง

แต่น่าเสียดายที่เขามองออก

เขาลุกขึ้นด้วยความพอใจ ทิ้งให้เธออยู่ในห้องคนเดียวอย่างน่าอนาถ

ราวกับครั้งก่อน เมื่อเขาจากไปเขาพูดว่า "เดี๋ยวจะมีคนเอาเสื้อผ้ามาให้คุณ"

เขาออกไปแล้ว

ทิ้งเธอไว้ในห้องคนเดียวราวกับทิ้งขยะ

มณิกานอนอยู่บนเตียงด้วยร่างที่หมดหวัง แต่เธอก็ยังเข้มแข็ง เรื่องที่เคยเกิดขึ้นแล้วมันเกิดขึ้นอีกครั้ง เธอจะทำตัวน่าสงสารเหมือนครั้งแรกได้ยังไง?

แต่ว่ามณิกาแค่รู้สึกเสียใจ เธอแค่แต่งหน้าเพื่อให้ตัวเองดูขี้เหร่ เพราะแบบนี้ผู้ชายสารเลวคนนั้นถึงไม่เคยจูบเธอตอนเขาทำแบบนั้นกับเธอ ยิ่งไม่อยากมองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เธออยากจะละเลงทั้งตัวของเธอให้เป็นสีดำ!

ต่อมา มีคนเอาเสื้อผ้าเข้ามา

มณิกาเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอโยนเสื้อผ้าที่ถูกฉีกจนเละลงถังขยะ จากนั้นก็เดินลงไปชั้นล่างด้วยความโมโห ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกไป

แต่เธอกลับคิดไม่ถึงว่า เหนือเมฆนั่งอยู่ในรถเก๋งที่อยู่ไม่ไกล

และเขาก็รู้ว่ามณิกายังไม่ได้ออกไปไหน เขาถึงได้ขับรถคันที่มณิกาไม่เคยเห็นมาก่อน ขับมาจอดอยู่ไม่ไกลจากมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเธอ

เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าที่เธอใส่ออกไปไม่เหมือนกับตอนที่เธอใส่เข้ามา เหนือเมฆก็สงสัย

เธอ ทำไมต้องโกหก?

และคำถามทั้งหมด ก็ได้รับคำตอบในอีกสี่ชั่วโมงต่อมา หลังจากที่งานหมั้นของวายุสิ้นสุดลง

เขาสั่งให้คนดูภาพกล้องวงจรปิดของโรงแรมฮิลตัน เขาเห็นว่าวายุลากมณิกาเข้าไปในห้องพักผ่อนชั้นสามอย่างชัดเจน และเขาก็ออกมาหลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง

เหนือเมฆไม่ได้ดูวิดีโอหลังจากนั้นอีก เพราะเขานึกถึงเสียงไอของมณิกาตอนที่คุยโทรศัพท์ เขารู้ทุกอย่างแล้ว

......

อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่มณิกาออกมาจากโรงแรมฮิลตัน เธอก็ทำแท้งที่ไปโรงพยาบาล

แต่น่าเสียดายที่วายุส่งคนสะกดรอยตามเธอไปตั้งนานแล้ว เห็นว่าเธอเข้าไปในโรงพยาบาล บอดี้การ์ดก็อุ้มเธอขึ้นรถและส่งเธอกลับไปที่บ้านเช่าทันที

ปั้ง

ประตูถูกปิด มณิกาก็ถูกกักบริเวณ

เธอเปิดประตูแล้วพูดอย่างโมโห "พวกคุณจะทำอะไร ฉันอยากเจอไอ้สารเลววายุ!"

"บอสทำงานยุ่ง ไม่มีเวลามาหาคุณ"

นภัทรที่รีบเดินมาตอบกลับ จากนั้นก็พูดว่า "คุณมณิกาพักผ่อนตามสบายเถอะครับ ถ้าคุณไม่อยากพักผ่อน คุณสามารถย้ายไปที่บ้านของตระกูลเดชากุลได้เลยตอนนี้"