บทที่ 307 นายไม่เกลียดฉันเหรอ

"ไม่เป็นไรจริงๆ นายเชื่อฉัน ฉันสามารถจัดการได้"

ท่าทีของมณิกาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

และจากนั้นก็พูดคุยกับหิรัณย์ไม่กี่ประโยคถึงได้วางสาย

ทางหิรัณย์เพิ่งจะวางสาย สายของวิรามรก็โทรเข้ามา

มณิกาเพิ่งจะรับสาย เสียงร้องของวิรามรก็ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม"ฮือๆๆ......ประธานมณิกา คุณรู้มั้ยคะว่าธาราวรรษไปไหน? ฮือๆ......เขาหายตัวไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ตอนนี้หาตัวคนไม่เจอด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น บ้านของฉัน วันนี้บ้านของฉันเกิดไฟไหม้ ฉันก็ไม่รู้ว่า......ควรทำยังไงดี ฮือๆ......"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ วิรามรซึ่งอยู่ในโรงพยาบาลเป็นห่วงสถานการณ์ของธาราวรรษเป็นอย่างมาก

แม้ว่าธาราวรรษจะไม่ดีต่อวิรามร แต่ก็ยังคงเป็นคนในครอบครัว

เมื่อมณิกาได้ยินวิรามรร้องไห้ ในใจก็ไม่สบอารมณ์มาก

เรื่องนี้ เดิมทีวิรามรเป็นคนนอก กลับถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งไม่สมควรจริงๆ

"วิรามร ธาราวรรษไม่ได้อยู่ที่ฉัน"

มณิกาบอกกับเธออย่างตรงไปตรงมา"ฉันรู้ว่าบนอินเทอร์เน็ตมีความคิดเห็นมากมาย ในใจของเธอก็เดาได้อย่างคลุมเครือ แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำก็คือแจ้งตำรวจ ไม่ใช่หาฉัน เข้าใจมั้ย?"

เธอจำเป็นต้องยอมรับว่า ตัวเองโกหก

แต่ถ้าหากมณิกาบอกความจริงกับวิรามร ถ้าอย่างนั้นวิรามรก็ไม่มีทางเป็นห่วงที่อยู่ของธาราวรรษแบบนี้เหมือนอย่างในเวลานี้อีก

ถึงเวลา จะนำความตายมาสู่วิรามร

แทนที่จะให้เธอเกี่ยวพันในนั้น สู้ทำให้เธออยู่นอกเรื่องจะดีกว่า

"ฮือๆ......งั้นธาราวรรษเขาจะอยู่ที่ไหนได้ ฮือๆ......ฉันเป็นห่วงเขามาก"

"เธออย่ากังวลมากเกินไป เดี๋ยวฉันให้มิงค์ไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอเพิ่งจะคลอดลูก จะต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ"

มณิกาพูดคุยกับวิรามรไม่กี่ประโยคทางโทรศัพท์ ต่อจากนั้นก็โทรหามิงค์อีก ให้มิงค์ไปอยู่เป็นเพื่อนวิรามร

ตอนกลางคืน นิอรเลิกงานกลับบ้าน เห็นมณิกายังนอนอยู่บนเตียง ก็คิดว่าเธออารมณ์ไม่ดี

ก้าวไปข้างหน้าแล้วกอดเธอแน่นๆ"ณิกา ฉันจะบอกเธอให้นะ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก อย่าได้จมปลักอยู่กับคนคนเดียว เธออย่าได้เสียใจมากเกินไป ไม่สมควร"

มณิกาฟังจนมึนงง"ผู้ชายอะไร?"

"ยังจะมีใครได้อีก แน่นอนว่าเป็นไอ้สารเลวเหลือเดนอย่างวายุคนนั้นนะสิ!"

นิอรตะคอก มือทั้งสองเท้าเอว แล้วเดินไปมาในห้องด้วยความโกรธ"เธอดูสิว่าเขาทำมากเกินไปแค่ไหน ไม่มาช่วยเธอก็ช่างเหอะ ไม่นึกเลยว่ายังว่าให้เธอแบบนั้นกับพี่เอเดน ทำมากเกินไปจริงๆ!"

มณิการู้ว่านิอรไร้เดียงสา แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเธอไม่มีความคิดเลยสักนิด

ก็แกล้งทำเป็นท่าทางมึนงง และถามว่า: "อือ คลิปเสียงนั้นฉันฟังแล้ว เพียงแต่ว่า......ฉันกำลังคิดว่า เสียงนั้นใครปล่อยออกมา? วายุเหรอ?"

เธอกำลังเตือนนิอรอย่างเลี่ยงๆ พยายามทำให้เธอมองเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล

อย่างไรก็ตาม ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ผู้หญิงที่กำลังมีความรัก ไอคิวติดลบ

"แน่นอนว่าเป็นวายุนะสิ เขาเพื่อที่จะทำให้สดุภา กรุ๊ปมั่นคง ถึงได้ปล่อยเสียงออกมา หึ ต้องการปัดความรับผิดชอบทั้งหมด ทำไมต้องพาพี่เอเดนเข้าร่วมไปด้วย? ฉันคาดการณ์ว่าสดุภา กรุ๊ปในตอนนี้ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทจะต้องไม่พอใจพี่เอเดนเป็นอย่างมาก คิดว่าเขาเข้าข้างเธอ ไม่สนใจว่างานของบริษัทจะสำคัญยังไง เฮ้อ......"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นิอรนั่งลงที่ขอบเตียงในทันที นอนลงไป ลืมตามองขึ้นไปบนเพดาน และถอนหายใจ "พี่เอเดนดีเกินไปจริงๆ แต่ก็โง่เกินไป เรื่องอะไรก็ตามมักจะคิดแทนคนอื่นเสมอ"

ในขณะนี้ มณิกาแทบจะทนไม่ไหวกระโจนไปตรงหน้าของนิอร แยกสมองของเธอ ดูว่าข้างในใส่อะไรอยู่กันแน่

ด้วยนิสัยของวายุ ต้องการแสดงท่าทีต่อภายนอกยังต้องใช้บันทึกเสียงเหรอ?

นิอรลืมไปแล้วเหรอประโยคที่วายุพูดตรงไปตรงมากับนักข่าวในงานแต่งงานของพงศ์พิทย์ว่า'เรื่องของเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเดชากุล'?

มณิกามั่นใจว่า วายุไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ชอบ'ทำเรื่องไร้สาระ และทำเรื่องที่เกินความจำเป็น'

"จะทำยังไงดี? ฉันเองที่ไม่ดี ทำให้เอเดนเดือดร้อน"

มณิกาทำได้เพียงเล่นไปตามอารมณ์ของนิอร รับคำอย่างลำบากใจ

ได้ยินคำพูด'รู้สึกผิดโทษตัวเอง'ของเธอ นิอรก็ลุกขึ้นนั่งในทันที และพูดปลอบโยนว่า: "ทำให้เดือดร้อนอะไร ใช้โอกาสนี้ลองใจพี่เอเดนพอดี ก็สามารถทำให้ฉันมองเห็นพฤติกรรมของเขาได้ชัดเจน แต่ว่า เขาไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ คุ้มค่าที่ฉันจะให้ดูแลทั้งชีวิตจริงๆ"

มณิกา: "......"

ผู้หญิงน่ะ มีสมองหน่อยเถอะ

ผู้หญิงที่นมใหญ่ไร้สมองแบบเธอ ถูกขายเธอไปแล้วยังช่วยคนอื่นนับเงินอย่างโง่เง่าอีก

มณิกาส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เอนตัวลงบนหัวเตียง และเริ่มเล่นเกม

"ยังสามารถเล่นเกมได้ บ่งบอกว่าความสามารถในการทนต่อแรงกดดันของเธอนั้นดี"