บทที่ 31 แท้งลูก (3)

ในตอนนั้น ใจของวายุก็เต้นแรง

เขาย้ายโต๊ะกาแฟหน้าโซฟา เดินไปที่มณิกาเอนตัวไปรับเธอ

ใครจะรู้ว่าพอถูกตัวเธอ มณิกากลับยื่นมือออกไปผลักเขา "อย่า...ถูกตัว...ฉัน..."

ถึงจะผลักเขาแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่คำพูดก็ยังอ่อนเปลี้ยและสั่นเครือ

วายุเห็นความรังเกียจจากแววตาของมณิกาและดูเหมือนจะแตะขีดจำกัดและทำให้เขาโมโห

"ได้ ผมไม่แตะตัวคุณ ทนไหว ก็ลุกขึ้นมาเองแล้วกัน!"

เขาลุกขึ้นและเดินไปด้านข้าง 'มองดูอย่างเย็นชา'

มณิกาใช้มือยันโต๊ะกาแฟและพลิกตัวอย่างยากเย็น คุกเข่าลงกับพื้น และวางหน้าผากลงบนพื้น เธอกัดฟันและยืนขึ้น

ริมฝีปากเธอซีดขาวราวกับกระดาษ เธอก็มองไปที่วายุด้วยความเจ็บปวดและดวงตาที่แดงก่ำ "ฉันบอกแล้วไงว่า ต่อให้ตาย...ฉันก็...ไม่มีทาง...จะให้กำเนิดลูกตระกูลเดชากุลของคุณ...ฉัน...ทำได้...แล้ว"

เธอหัวเราะ

ในขณะที่เธอยืนด้วยความยากลำบากขาของเธอก็สั่นเทา ใบหน้าที่เปียกโชกของและผมตกลงปรกหน้า ใบหน้าเศร้าและจนตรอก

พูดจบ เธอก็ก้าวเดินราวกับมีตะกั่วอยู่ใต้ฝ่าเท้า และก้าวหนักๆ ทุกย่างก้าวนั้นยากราวกับลุยผ่านบ่อโคลนที่สูงไม่ถึงเข่า

พื้นสะอาดเปื้อนเลือดสีแดง และแม้แต่พื้นที่เธอเดินไปก็ยังเต็มไปด้วยเลือดหยดเป็นทาง

นาทีนั้นความโกรธในใจของวายุมลายหายไปทีละน้อย แทนที่ด้วยความประหลาดใจ และ...ชื่นชมมณิกาว่า 'ฉันยอมตายดีกว่ายอมจำนน'

เขาไม่เคยพบเจอผู้หญิงเช่นนี้มาก่อน หัวแข็งและดื้อรั้น ปกคลุมด้วยรัศมีที่มองไม่เห็นซึ่งทำให้เขาชื่นชม

มณิกาเดินไปไม่กี่ก้าวก็ภาพตรงหน้าก็ดับมืดลงและล้มลง

วายุที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ยื่นมือออกไปรับตัวเธออย่างรวดเร็ว

"บอส ตัวเธอมีแต่เลือดเต็มไปหมด ให้ผมอุ้มเธอเองเถอะครับ"

นภัทรพูด

วายุไม่สนใจนภัทร และอุ้มมณิกาเดินออกไปจากห้องรับแขก

ที่โถงทางเดินเพื่อนบ้านที่ถูกเสียงรบกวนดังจนตื่นขึ้นมาต่างพากันโผล่หน้าออกมาดูที่หน้าต่าง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"โอ้ พระเจ้า ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีเลือดเต็มตัวเลยล่ะ"

"ใครรู้จักบ้าง"

"น่ากลัวจัง น่ากลัว"

......

เพื่อนบ้านชั้นเดียวกันนั้นต่างรวมตัวกันและพูดกันไปต่างๆ นานา

วายุเดินไปที่ลิฟต์ ลิฟต์เปิดออก และมีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนอยู่ข้างใน "พวกคุณโทร 120 ใช่ไหม?"

"ใช่ เธอท้องได้สองเดือนกว่าแล้ว และกินเอียะบ้อเช่าไปจำนวนมาก"

"เกิดอะไรขึ้น? เร็วเข้า เธอเสียเลือดไปเยอะมาก"

พยาบาลคนหนึ่งพูดขึ้น

จากนั้นมณิกาก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลใกล้ๆ รถของวายุตามไป และนภัทรก็ขับรถตามไป

หลังจากถึงโรงพยาบาลและถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ทำการห้ามเลือด และล้างท้อง...

วายุที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดยืนอยู่บนทางเดิน สูบบุหรี่ในความเงียบ

นภัทรยืนอยู่อีกด้านหนึ่งและสังเกตเห็นความเศร้าโศกบนใบหน้า บอส ของเขา เขาชักชวน "บอส อย่าเป็นกังวลเลยครับ เธอจะไม่เป็นไร แต่เธอก็หาเรื่องใส่ตัวเอง กินยาไปตั้งเยอะ หาเรื่องตายจริงๆ "

คำพูดของเขาไม่น่าฟัง

วายุได้แต่กวาดตามองเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

มณิกาอยู่ในห้องฉุกเฉินถึงสามชั่วโมงแล้วจึงถูกเข็นออกมา

หมอเดินไปหาวายุแล้วพูดว่า: "ได้ทำการห้ามเลือดและล้างท้องของคนไข้แล้ว แต่เด็ก...ไม่อยู่แล้ว"

"เธอล่ะ?"