บทที่ 322 รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

แต่แม่ง จะทำยังไงได้ล่ะ?

ผู้หญิงของตัวเอง ก็จะต้องคอยเอาใจเอาไว้

"ทา......ทายาเหรอ?"

สายตาของมณิกาไปตกอยู่ที่หลอดยาที่ถืออยู่ในมือเขา แล้วก็เขินอายและรู้สึกผิดขึ้นมา กะพริบตาเล็กน้อย แล้วยิ้มแฉ่งให้ทีหนึ่ง "คือว่า......ขอโทษนะคะ ฉันก็แค่......มีความหวาดระแวงมากเกินไป คุณยังโอเคไหมคะ? ฉันถีบ......ถีบโดนตรงไหนของคุณเหรอคะ?"

เธอเป็นห่วงขึ้นมา

ถีบโดนตรงไหนเหรอ?

วายุเลียริมฝีปากอย่างกระหายเลือด พยายามข่มความโกรธในใจลง "แน่นอนว่าต้องเป็น......ตรงท้องน่ะซิ"

เขาพูดโกหกขึ้น

แล้วจะบอกกับเธอว่าถีบโดนหน้าเขาตรง ๆ ได้เหรอ?

แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว!

"ขอ ขอโทษค่ะ"

มณิกาจะลุกขึ้นไปประคองวายุตามสัญชาตญาณ แต่พอเพิ่งจะลุกขึ้นมา ทั้งตัวก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าบนตัวไม่ได้ใส่เสื้อผ้าไว้เลย จึงต้องนั่งอยู่แต่บนเตียง แววตาที่ไร้เดียงสาจ้องมองวายุอยู่ตลอด ราวกับว่ากำลังขอร้องอ้อนวอนอยู่

วายุลุกขึ้นมาเดินไปถึงข้างตัวเธอ แล้วพูดกับเธอขึ้นว่า "นอนลง!"

"ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ"

มณิกาคว้าขวับแย่งหลอดยาไปจากมือวายุ แล้วก็หลบเข้าไปในผ้าห่ม และทายาให้ตัวเองไปนิดหน่อย

จากนั้นก็พิงอยู่บนหมอน แล้วใช้ผ้าห่มห่อตัวเองไว้แน่น และโผล่มาแต่หัว มาถามเขาขึ้นว่า "คุณจะไม่ไปแล้วจริง ๆ เหรอคะ? ไปสายหน่อยจะไม่กระทบต่องานของคุณเหรอคะ?"

"ไม่เป็นไร"

ชายหนุ่มที่แต่งกายเป็นระเบียบเรียบร้อยแกะกระดุมเสื้อสูทออกอย่างรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย มือทั้งคู่ปัดเสื้อสูทออก แล้วก็เอามือใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงสูท ใบหน้าที่เย็นชาจ้องมองเธออย่างไม่มีปฏิกิริยาอะไร

ดวงตาดำลึกซึ้งราวกับความมืดมิดที่หนักหน่วงในยามค่ำคืน เหมือนมีคำพูดเป็นพันเป็นหมื่นอยู่

แต่ว่ามณิกากลับอ่านความหมายของเขาไม่ออก

อยู่ ๆ ก็พบว่าใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีรอยแดงขึ้นมา "คุณ ใบหน้าข้างขวาของคุณทำไมแดงขึ้นมาละ? แพ้อะไรหรือเปล่าคะ?"

วายุ "......"

เขาไม่อยากยอมรับว่านั่นเป็นร่องรอยที่เหลือทิ้งไว้ จากที่มณิกาเพิ่งถีบมาที่ใบหน้าด้านขวาของเขาเมื่อกี้

สามารถมองออกได้ว่าเธอได้ใช้แรงไปมากเท่าไหร่

"อืม แพ้"

เขาตอบส่ง ๆ ไปคำหนึ่ง และไม่อยากจะอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ

"มา ให้ฉันดูหน่อย ทำไมถึงแพ้ได้ละคะ"

มณิกายื่นมือไปดึงชายเสื้อสูทของเขา ชายหนุ่มโดนบังคับให้เข้ามาใกล้เธอ จากนั้นมือที่ขาวนวลราวกับรากบัวของเธอก็ดึงเนกไทของเขาไว้แล้วกระชากลงมา รวดโอบกอดคอของเขาเอาไว้ แล้วเอียงหัวชิดเข้าไปใกล้กับใบหน้าของเขา และจดจ้องใบหน้าด้านขวาของเขาอยู่แบบนั้น

ในปากพึมพำไม่หยุด "น่าแปลกจังเลย ทำไมแพ้แล้วถึงแพ้แค่ใบหน้าด้านขวาละคะ"

ชายหนุ่มพยายามข่มไฟโกรธที่อยู่ในใจเอาไว้ แล้วค่อย ๆ หลับตาลง ไม่อยากจะมองใบหน้าของมณิกาตรง ๆ

เพราะเขากลัวว่าอีกเดี๋ยวจะอดกลั้นไว้ไม่อยู่ แล้วเกิดจัดการเธออย่างรุนแรงขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง

แต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่า ในตอนที่เขาหรี่ตาลงต่ำนั้น ก็พบว่าผ้าห่มที่อยู่ด้านหน้าของมณิกาไม่รู้ว่าลื่นไหลลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ จนเปิดเผยความอิ่มเอิบทั้งสองก้อนออกมา

เลือดพุ่งกระฉูดขึ้นมาทันที หัวคิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ชิดเข้าไปใกล้ข้างหูเธอแบบทั้งโกรธทั้งเหนื่อยหน่าย และพูดด้วยเสียงขรึมขึ้นว่า "หรือเป็นเพราะว่าพละกำลังของผมไม่เพียงพอ ไม่สามารถทำให้คุณพึงพอใจได้? เพราะฉะนั้น ก็เลยมาล่อผมตรงนี้อีก ใช่ไหม?"

"ห๋า?"

มณิกานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ผลักวายุออก ถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวว่าผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัวไม่รู้ว่าลื่นไหลไปอยู่ที่เอวตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็ได้เปิดเผยภาพที่สว่างสดใสออกมาผืนหนึ่ง

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาอย่างเขินอาย แล้วก็รีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม จนเหลือแต่ศีรษะที่น่ารักอันหนึ่งไว้ "คุณมันนักเลง ไม่รู้ว่าของที่ไม่ควรมองห้ามมองเหรอ?"

"ได้ คราวหน้าจะระวังนะ"

ชายหนุ่มชี้ไปที่เสื้อผ้าชุดหนึ่งที่วางอยู่บนหัวเตียง "ในเมื่อตื่นแล้ว ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะพาคุณลงเขาแล้ว"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

เธอตอบรับไปคำหนึ่ง และพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาที่สวยงามก็จ้องมองเขาอยู่แบบนั้น

"ผมให้คุณเปลี่ยนเสื้อผ้า คุณจะมัวแต่จ้องผมอยู่ทำไม?"

สมควรตายจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้มักจะหว่านเสน่ห์ใส่เขาแบบไม่รู้ตัวอย่างนี้อยู่ตลอด ไม่มีใครรู้หรอกว่าภูเขาไฟที่พยายามสะกดกลั้นไว้ใกล้จะระเบิดเต็มทีแล้ว

"คุณไม่ออกไป แล้วฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้ายังไงคะ"

วายุ "......ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นสักหน่อย"