บทที่ 323 คำมั่นสัญญาที่ให้กับเธอ

หลังกินอาหารเสร็จ ทั้งสองคนก็นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว แล้วมองสบตากันไป

มณิกาจ้องมองดูเขา เรียวปากแดงขยับเล็กน้อย "พวกเรา......จะนั่งโง่ ๆ กันอยู่แบบนี้เหรอคะ?"

พอพูดมาถึงตรงนี้แล้ว อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกขึ้นว่า นี่ก็คือการ......คบกันเป็นแฟนกับวายุอยู่

คบกันเหรอ?

เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดมากเลย

ดวงตาที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มของชายหนุ่มจ้องมองเธอ คิ้วข้างหนึ่งยักขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้จะเป็นแค่ท่าทีธรรมดาอันหนึ่ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยเสน่ห์มากมายอย่างมองไม่เห็น "ณิกา อยากทำอะไรล่ะ หึ?"

คำว่า'ทำ'ลากหางเสียงยาวไป เหมือนกับว่ากำลังแอบส่งสัญญาณบางอย่าง

ใบหน้าเล็กของเธอเคร่งขรึมขึ้น แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจทีหนึ่ง "วายุ ฉันขอเตือนคุณนะ ตอนนี้คุณยังอยู่ในขั้นทดลองสามเดือนอยู่ ถ้าหากคุณยังได้คืบจะเอาศอกอยู่แบบนี้อีก พวกเราก็สามารถบอกลากันได้ตลอดเวลาเลยนะ!"

เจ้าผู้ชายชั่ว พอจับตัวเธอได้แล้วก็เอาเต็มที่เลยนะ ไม่เอาเธอให้ตายมันจะไม่ได้เลยเหรอ?

"ทำไม พอได้ตัวผมไปแล้ว ก็จะทำเป็นไม่รู้จักกันแล้วเหรอ?"

ตาคมเรียวยาวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

"คุณต่างหากที่ได้ตัวฉันไป ฉันไม่เอาเรื่องคุณก็ดีแค่ไหนแล้ว!" มณิกาหึเสียงเย็นขึ้นมาคำหนึ่ง "ในเมื่อเราต่างก็เป็นผู้ที่บรรลุนิติภาวะแล้ว ก็ถือซะว่าเป็นสิ่งที่ต่างคนต่างก็ต้องการละกัน เพราะฉะนั้น เริ่มตั้งแต่นี้เป็นต้นไป กฎข้อตกลงของเราจะมีผลบังคับใช้แล้ว คุณลองมาแตะต้องตัวฉันโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตอีกครั้งดูซิ!"

การแจ้งเตือนใบแดง

พอวายุเห็นว่ามณิกามีความโกรธเคืองอยู่เล็กน้อย ในใจของเขาก็เริ่มเกรงกลัวขึ้นมา จากนั้นก็พยักหน้าขึ้น "ได้ครับ เอาตามที่ณิกาว่าเลย งั้น......"

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย คนอื่นเขาเป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้างนะ?

แล้วจู่ ๆ ดวงตาก็สว่างขึ้นมา แล้วเสนอขึ้นว่า "พาคุณไปดูหนังดีไหม?"

"ดูหนังเหรอ?"

มณิการีบพยักหน้าขึ้นมาทันที "ได้ซิ......ไม่ ไม่ได้"

แล้วเธอก็ส่ายหน้าขึ้นมา "พวกเราสองคนเป็นที่สะดุดตาซะขนาดนี้ ออกไปก็จะต้องถูกคนอื่นจำได้แน่ ช่างมันเถอะค่ะ"

"ไม่เป็นไร ก็เหมาโรงไง"

"อะไรกันคะ ไปดูหนังก็เพื่อบรรยากาศแบบนั้น ถ้าคุณเหมาโรงแล้วยังจะมีความหมายอะไรคะ ช่างเถอะ ไม่ไปดีกว่า"

สถานะของเธอกับวายุตอนนี้ยังเปิดเผยไม่ได้ ไปโรงหนังคงไม่สะดวกเท่าไหร่

"คุณถนัดปลอมตัวมากไม่ใช่เหรอ? ถ้าปลอมตัวเป็นผู้ชาย ต้องไม่มีใครจำคุณได้แน่"

วายุนึกถึงภาพที่หญิงสาวเคยปลอมเป็นผู้ชายเมื่อก่อนหน้านี้ แม้แต่นริศก็ยังดูเธอไม่ออกเลย ถ้าเป็นคนอื่น ก็ยิ่งต้องดูเธอไม่ออกแน่

"ใช่แล้ว พูดได้มีเหตุผล" มณิกาชูนิ้วโป้งขึ้นมาให้เขาอันหนึ่ง แล้วก็หัวเราะขึ้นมา

แต่จู่ ๆ รอยยิ้มของเธอก็นิ่งค้างไป แล้วก็ขมวดคิ้วมองไปที่เขา "คุณ......รู้ได้ยังไงคะว่าฉันปลอมตัวเป็นผู้ชายได้?"

จู่ ๆ มณิกาก็นึกขึ้นมาได้ "ก่อนหน้านี้ที่รอฉันอยู่ที่ประตูโกดัง ในตอนนั้นคุณก็รู้แล้วว่าคนคนนั้นคือฉันเหรอคะ?"

ตอนนั้นเธอยังคิดอยู่ว่า ทำไมวายุถึงได้เชื่อใจคนแปลกหน้าคนหนึ่งได้มากขนาดนี้

ตอนนี้ถึงพบว่า เขารู้สถานะของเธอมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่แค่ไม่ได้เปิดโปงออกมาเท่านั้น

"เฮ้อ ยังคิดว่าปลอมตัวได้สำเร็จ คุณดูไม่ออกซะอีก ดูท่า ความสามารถก็แค่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น" เธอถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง และผิดหวังเล็กน้อย

"ก็ไม่ใช่ทั้งหมดนะ" วายุพูดขึ้น "อย่างน้อย นริศก็ดูไม่ออก"

"เขาดูไม่ออกเหรอคะ?"

"อืม"

วายุพยักหน้าขึ้นมาอย่างแน่ใจ

และแล้ว ทั้งสองคนก็ออกมาจากร้านอาหารส่วนตัว พวกเขาขับรถยนต์คันหนึ่งไปที่อพาร์ทเม้นท์ของมณิกา

แต่เพื่อหลีกเลี่ยงคนอื่นมาเห็นเข้า เธอจึงลงจากรถแล้วขึ้นตึกไปก่อน จากนั้นวายุก็ลงจากรถและขึ้นตึกตามไป