บทที่ 324 สองคนนี้หล่อมาก

"ไม่มีครับ"

ในตอนที่วายุหมุนตัวเดินออกไปนั้น ก็ยกมือขึ้นมาบีบจมูกเล็กน้อย เหมือนกับว่าการที่เธอจู่ ๆ ก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ไป ทำให้เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมา

มณิกาเดินตามออกไป เปลี่ยนไปใส่รองเท้าบูตมาร์ตินคู่หนึ่ง แล้วมายืนอยู่ตรงหน้าวายุ ทั้งหล่อทั้งเท่

"ไปกันเถอะ"

เธอยิ้มแล้วก็พูดขึ้น

และแล้ว ทั้งสองคนก็ลงจากตึกไปด้วยกัน และขับรถตรงไปโรงหนัง

รถยนต์มาจอดลงตรงลานจอดรถใต้ดินชั้นที่สองของห้างสรรพสินค้า ทั้งสองคนใส่หน้ากากอนามัยสีดำลงจากรถ แล้วขึ้นลิฟต์ไป ไปที่โรงหนังของชั้น12

ระหว่างทางที่มา มณิกาได้ใช้โทรศัพท์จองตั๋วหนังไว้แล้ว เป็นรอบอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง

พอพวกเขาได้ตั๋วมาแล้ว ก็ว่างไม่มีอะไรทำ มณิกาใช้น้ำเสียงผู้ชายพูดกับเขาขึ้นว่า "ไปกันเถอะ เวลายังเช้าอยู่ พวกเราไปเดินช้อปปิ้งชั้นล่างกันดีกว่า"

"ได้"

วายุตอบรับขึ้นมาคำหนึ่ง

แล้วพวกเขาก็เลยเดินเข้าไปในศูนย์การค้า แต่เป็นเพราะว่าความหล่อเหลาที่ทำให้คนตกตะลึง จึงได้รับการสนใจเป็นอย่างมาก

วายุไม่สนใจสายตาของคนพวกนี้ แล้วยกมือขึ้นมากอดคอมณิกาเอาไว้ ทั้งสองคนราวกับมีท่าทางเป็นพี่น้องที่รักกันดีมาก

"โอ้โห แม่งหล่อฉิบหายเลย"

"นี่......นี่มันคือท่านประธานมหาโหดที่เดินออกมาจากในทีวีชัด ๆ เลย แถมยังมีชายหนุ่มผมสั้นสีขาวเทาคนนั้นด้วย รู้สึกทั้งหล่อทั้งเถื่อน เท่สุด ๆ เลย"

"โอ้แม่ง รักแล้ว รักแล้ว"

"นี่คงจะไม่ใช่นักแสดงที่มาถ่ายงานนอกสถานที่หรอกนะ"

......

ความหล่อที่สูสีกันของทั้งสองคนนั้น ไม่ว่าจะเดินอยู่ตรงไหนก็เป็นภาพวิวที่สวยงามไปหมด และยิ่งดึงดูดให้เด็กสาวมาแอบถ่ายรูปไปไม่น้อย

และในเวลานี้เอง อยู่ ๆ ก็มีเด็กสาวสองคนวิ่งเข้ามา มายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา แล้วพูดกับมณิกาขึ้นว่า "คนหล่อ คือว่า......จะสามารถ......เพิ่มเพื่อนในวีแชทหน่อยได้ไหม?"

เด็กสาวใจกล้าไม่กลัวความลำบาก แล้วก็รุดหน้าเข้ามาขอวีแชท

มณิกาอึ้งไปเล็กน้อย แล้วชี้มาที่ตัวเอง "ฉันเหรอ?"

"อืม อืม ฉันรู้สึกว่า....... คุณหน้าตาเหมือนดาราดังBosco Wongมากเลยค่ะ" เด็กสาวยิ้มขึ้นมาอย่างเขินอาย แล้วล้วงโทรศัพท์ออกมาและถามขึ้นอีกครั้งว่า "เพิ่มเพื่อนวีแชทหน่อยได้หรือไหมคะ?"

สีหน้าของวายุเคร่งขรึมลงมา แล้วกอดคอมณิกาเอาไว้ และดึงเข้ามาหาตัวเองเล็กน้อย และพูดเสียงเย็นขึ้นว่า "ไม่ได้!"

"ห๋า? ไม่ได้เหรอคะ? งั้น......คนหล่อ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?" เด็กสาวยังคงถามต่อไป

เด็กสาวที่ใส่เสื้อขนเป็ดสีเหลืองอีกคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาเช่นกัน "ใช่ ใช่ ขอถ่ายรูปกับพวกคุณด้วยได้หรือเปล่าคะ?"

พอเห็นเด็กสาวทั้งสองกระตือรือร้นและใจกล้าขนาดนี้ มณิกาก็รีบตอบตกลงทันที "ได้ซิ"

ในเมื่อเป็นการปลอมตัวอยู่แล้ว ไม่มีรู้จักเธอสักหน่อย จะกลัวทำไม

"ไม่ว่างครับ"

คำพูดของเธอเพิ่งพูดออกไป วายุก็ปฏิเสธออกมาทันที แล้วก็กอดคอเธอไว้อย่างไร้เยื่อใย และเดินอ้อมเด็กสาวทั้งสองไปเลย

ภาพนี้ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้างมา แถมยังมีคนชี้มือชี้ไม้มาที่พวกเขา แล้วพูดซุบซิบนินทาไป

"โอ้สวรรค์ ผู้ชายคนนั้นช่างเอาแต่ใจจริง ๆ เลย คงจะไม่ได้ชอบผู้ชายอีกคนหรอกนะ"

"ต้องใช่แน่ ๆ เลย เธอเห็นสีหน้าของเขาดูแย่ลงไหม ต้องหึงแล้วแน่ ๆ เลย"

"โอ้พระเจ้า คนหล่อก็หาได้ยากตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ตอนนี้คนหล่อยังมาเป็นแฟนกันอีก จะให้ผู้หญิงอย่างเราทำยังไงกันเนี่ย?"

"เพื่อนรัก เพื่อนเกย์"

"เหอะ เหอะ......นี่ก็คือความรักในนิยายวายละมั้ง"

......

คนพวกนั้นหันหัวกลับไปมองพวกเขา แล้วก็ซุบซิบอยู่ข้างหลังไม่หยุด

ถึงแม้ว่าเสียงจะไม่ได้ดังมากนัก แต่มณิกาก็สามารถได้ยินชัดเจนอยู่ในหู

เธอเหล่ตามองวายุที่อยู่ข้าง ๆ ทีหนึ่ง แล้วถามอย่างไม่เข้าใจขึ้นว่า "เด็กผู้หญิงสองคนเขาอยากจะถ่ายรูปด้วย ทำไมคุณถึงทำใจปฏิเสธได้ลงคอละ?"

"คนของผม ทำไมจะต้องไปถ่ายรูปกับคนอื่นด้วย?"

"นี่ พวกเธอเห็นผู้หญิงนะ ผู้หญิง!"

"ผู้หญิงก็ไม่ได้!"

สายตาเย็นชาของวายุเหล่มองมณิกาที่อยู่ข้าง ๆ ทีหนึ่ง จู่ ๆ ก็อยากลบเครื่องสำอางที่อยู่บนหน้าเธอออกไปให้หมด ยังไงก็ตัวจริงดูสบายตามากกว่า

สมควรตายจริง ๆ