บทที่ 325 ทัศนคติของอมลวัทน์แตกสลายไปเลย

"เป็นยังไงบ้าง?"

เขาเอ่ยถามมณิกา

มณิกาเอามือกอดอก ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วมองเขาตั้งแต่บนลงล่าง และพยักหน้าด้วยความเต็มใจเป็นอย่างมาก "ไม่เลวเลย ว่าแล้วว่าสายตาของฉันต้องดีมาก ๆ"

"แน่ใจนะ ว่าไม่ใช่เพราะว่าผมหน้าตาหล่อน่ะ หึ?"

ชายหนุ่มมองไปที่เธอ เรียวปากที่หนากำลังพอดีคลี่ยิ้มออกมาเสี้ยวหนึ่ง ดวงตาที่มีสีขาวดำชัดเจนเต็มไปด้วยความรักใคร่

"หลงตัวเอง"

ถึงแม้วายุจะเป็นไม้แขวนเสื้อที่เคลื่อนไหวได้จริง ๆ แต่ว่าการหลงตัวเองมากขนาดนี้ ก็ทำให้คนรู้สึกเบื่อหน่ายจริง ๆ

"สวัสดีค่ะ ทางร้านคุณมีชุดทำงานคุณภาพสูงของผู้ชายไหมคะ?"

แล้วในเวลานี้เอง ในร้านเสื้อผ้าก็มีลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามา และบอกความต้องการกับพนักงานขาย

น้ำเสียงนั้น ฟังดูคุ้น ๆ

พวกมณิกาและวายุหันไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติ แล้วจู่ ๆ ก็เห็นว่าคนที่มายืนอยู่ห้องโถงใหญ่ของร้านก็คืออมลวัทน์นั่นเอง

พวกเขาสองคนมองเห็นเธอ เธอเองก็มองเห็นพวกเขาสองคนด้วยเหมือนกัน

"พี่วายุ?"

อมลวัทน์เห็นวายุ ก็เดินมาทางเขาเลย แล้วก็ถามขึ้นไม่เข้าใจว่า "ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ละคะ?"

"พูดจาไร้สาระ มาที่นี่ ถ้าไม่ซื้อเสื้อผ้าแล้วจะทำอะไรได้อีก"

พอนึกถึงความคลุมเครือระหว่างอมลวัทน์และวายุแล้ว มณิกาก็รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเธอเลย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดประชดไปประโยคหนึ่ง

ยังดีที่ปกติแล้วมณิกาเป็นคนทำอะไรรอบคอบ จึงได้ตั้งใจใส่เครื่องดัดเสียงมาแล้ว ไม่งั้นคราวนี้คงจะต้องเปิดเผยสถานะออกไปแน่

"คุณ......"

คิ้วเรียวยาวของอมลวัทน์ขมวดขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็พิเคราะห์ชายหนุ่มดื้อด้านที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็รู้สึกแปลกหน้าเป็นอย่างมาก

เธออยู่ในเมืองจันทรามานานหลายปี ยังไม่เคยคนคนนี้เลย แล้วก็ไม่รู้ว่าวายุจะเพื่อนแบบนี้อยู่คนหนึ่งด้วย

สายตาของอมลวัทน์มองไปที่วายุ แล้วถามขึ้นว่า "พี่วายุ คุณคนนี้คือ......เพื่อนของคุณเหรอคะ?"

"ถ้าไม่ใช่เพื่อน แล้วฉันจะพาเขามาซื้อเสื้อผ้าเหรอ?"

นี่มันเป็นเรื่องที่ดูออกกันง่าย ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ที่ถามมานี่เป็นคำพูดไร้สาระทั้งนั้น

ความไม่พอใจของเธอ ราวกับเป็นการตำหนิในสายตาวายุ

พอชายหนุ่มเห็นการตอบสนองของหญิงสาว ไม่เพียงไม่รู้สึกว่านิสัยของเธอบุ่มบ่าม แต่กลับรู้สึกถึงกลิ่นอายของความหึงหวงอย่างหนึ่ง ทำให้เขารู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

"เหอะ"

พอรู้สึกถึงความยั่วยุของผู้ชายขี้เล่นที่อยู่ตรงหน้า อมลวัทน์ก็หัวเราะขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นอย่างมีมารยาทว่า "ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าคุณมีความสัมพันธ์อะไรกับพี่วายุ แต่คุณคงจะไม่รู้นะคะว่า พี่วายุเขาไม่เคยซื้อเสื้อผ้าในร้านเสื้อผ้าราคาถูกแบบนี้มาก่อน เสื้อผ้าทั้งหมดของเขาล้วนให้มิเลอร์ดีไซเนอร์ระดับสูงของประเทศCมาเป็นผู้ออกแบบเองกับมือ ที่สำคัญทุกชุดล้วนไม่เหมือนใครทั้งนั้น"

ถึงแม้ว่าอามาร์นี่จะตีตลาดระดับสูง แต่ก็ยังห่างไกลจากมาตรฐานของวายุอีกเยอะ

พนักงานที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำพูดของอมลวัทน์ ถึงได้เพิ่งเข้าใจขึ้นมา

ถึงว่าล่ะ เมื่อกี้พวกเขาเห็นคุณผู้ชายท่านที่แตกต่างจากคนทั่วไปแต่สวมใส่เสื้อผ้าราคาแพง แต่กลับมองไม่เห็นlogoอะไรเลย ที่แท้เป็นเสื้อผ้าที่สั่งตัดเองกับมือมาทั้งนั้น

แถมยังเป็นงานออกแบบเองกับมือของมิเลอร์ดีไซเนอร์ระดับสูงของประเทศCอีกด้วย

แน่นอนว่า คำพูดประโยคนี้ก็ทำให้มณิการู้สึกเขินอายไปด้วย

วันนี้ก็แค่บังเอิญมาช้อปปิ้งเท่านั้น เธออยู่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยลากวายุมาช้อปปิ้งด้วย และก็ได้เลือกมาโซนสินค้าหรูของห้างแล้ว แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเสื้อผ้าของวายุจะมีคุณภาพสูงขนาดนี้ จำเป็นที่จะต้องให้ดีไซเนอร์มาตัดเย็บให้เองกับมือด้วย

ชั่วขณะหนึ่ง เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะโต้ตอบยังไงดีแล้ว

"ไม่ต้องไปฟังหล่อนหรอก เสื้อตัวที่คุณเลือกมานี้ใส่สบายมากเลย รูปแบบก็ดีมาก ผมชอบมาก"

วายุจะยอมให้มณิกาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้ยังไง?

แล้วเขาก็กวักมือเรียกพนักงานขายมา แล้วพูดขึ้นว่า "เสื้อตัวนี้ผมเอาแล้ว ช่วยเอาตัวใหม่มาให้ผมด้วย"

"เอ่อ......คุณผู้ชายคะ ต้องขอโทษเป็นอย่างมากค่ะ เสื้อตัวนี้เหลือเป็นตัวสุดท้ายแล้วค่ะ ไม่มีของในสต๊อกแล้วค่ะ" พนักงานขายเดินเข้ามา แล้วพูดอย่างรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก