บทที่ 326 นี่มันช่างตื่นเต้นเกินไปแล้วมั้ง

แต่คนที่ยอมรับได้ยากที่สุดกลับเป็นอมลวัทน์

เธอจ้องมณิกาอย่างโกรธเคือง หมัดสีชมพูกำเข้าหากันแน่น โกรธจนดวงตาแดงก่ำ "คุณ......พวกคุณ......นี่พวกคุณ......"

อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่นาน แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก

สายตาของอมลวัทน์จ้องเขม็งไปที่วายุ ตอนแรกนึกว่าชายหนุ่มที่หยิ่งยโสในทุกวันพอโดนคนอื่นขโมยจูบไป จะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วต่อยเขาอย่างหนักไปรอบหนึ่งแน่ ๆ

แต่ผลปรากฏว่า......

เธอไม่เพียงไม่ได้เห็นท่าทางที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟของวายุ แถมยังเห็นสายตาของวายุยังคงมองไปที่ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง มุมปากที่มีมุมเด่นชัดเหมือนจะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา

เป็นแบบ รอยยิ้มที่มีความพึงพอใจอย่างหนึ่ง

สมองของอมลวัทน์อื้ออึงไปหมด และรู้สึกแต่ว่าทัศนคติแตกสลายไปแล้ว

แต่ว่าก่อนหน้านี้วายุชอบมณิกาชัด ๆ เธอก็เห็นเองมากับตา

งั้นก็หมายความว่า วายุอาจจะได้ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายเหรอ?

พอคิดมาถึงตรงนี้ สมองของอมลวัทน์ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดภาพวายุมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งเสร็จแล้ว จู่ ๆ ภาพก็เปลี่ยนไป แล้วปรากฏภาพที่วายุมีอะไรกับเด็กหนุ่มผมสั้นสีเทาที่อยู่ตรงหน้านี้ขึ้นมา

ภาพในสมองนั้นหอมหวานเป็นอย่างมาก และค่อนข้างที่จะบาดตา

ตอนแรกอมลวัทน์นึกว่าวายุจะมีท่าทีเย็นชาหยิ่งยโสอยู่ตลอด ผู้ชายที่หยิ่งผยองและยิ่งใหญ่ ลับหลังก็ควรจะต้องหยิ่งยโสและเย็นชาไปด้วย

แต่ท่าทางที่ผู้ชายผมสั้นสีเทากอดคอเขาไว้แล้วขโมยจูบเขาในเมื่อกี้ ทำไมถึงได้ทำให้เธอรู้สึกว่าระหว่างการคบกันของพวกเขาสองคนนั้น วายุเป็นฝ่ายรับนะ?

รับเหรอ?

เฮี้ย!

ทัศนคติของอมลวัทน์สูญสลายไปหมดแล้ว แม้แต่หล่อนที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดคำหยาบขึ้นมาในใจ

นี่ตกลงเธอตกหลุมรักผู้ชายแบบไหนไปกันแน่?

พอคิดมาถึงตรงนี้ อมลวัทน์ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาเป็นอย่างมาก

"ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม?"

มณิกาทนสายตาที่เร่าร้อนของคนพวกนี้ไป เหมือนไม่ได้สนใจเลยสักนิด

แต่พอเธอเห็นท่าทางของอมลวัทน์ที่เหมือนกับว่าได้กินขี้เข้าไป ในใจก็รู้ว่าซะใจเป็นอย่างมากเลย

"วายุ คุณ...... คุณนี่มัน น่า......น่าสะอิดสะเอียนมากจริง ๆ!"

อมลวัทน์ชี้หน้าวายุไป นิ้วมือก็สั่นไม่หยุด แล้วพึมพำออกมาประโยคหนึ่งอย่างโกรธเคืองมาก กระทืบเท้า แล้วหมุนตัววิ่งออกจากร้านขายเสื้อเลย

"พรืด......เหอะ เหอะ"

พอเห็นหล่อนวิ่งหนีไปอย่างอนาถ มณิกาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

แต่เพราะว่าปลอมตัวเป็นผู้ชายอยู่ กลับทำให้เสียงหัวเราะของเธอฟังดูชั่วร้ายและดื้อด้านอยู่บ้าง

"พอใจหรือยัง?"

พอเห็นมณิกายิ้มแฉ่งราวกับดอกไม้ วายุก็พูดหยอกล้อขึ้น

มณิกาพยักหน้าติด ๆ ขึ้น "พอใจแล้ว พอใจแล้ว พอใจเป็นอย่างมากเลย"

พูดแล้ว เธอก็ปล่อยตัววายุออก จ้องมองเสื้อที่อยู่บนตัวเขาไป "เสื้อตัวนี้ช่างมันเถอะ คนอื่นเคยใส่มาแล้ว คุณจะใส่ได้ยังไง"

"ไม่เป็นไร เอากลับไปให้คนรับใช้ซักก็ได้แล้ว"

"ล้นเล่นอะไรกัน ผู้ชายของฉัน จะต้องคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดซิ!"

มณิกาพูดแล้ว ก็ลากเขาเข้าไปในห้องลองเสื้อที่อยู่ข้าง ๆ "ไป ไปเปลี่ยนออกเถอะ"

เธอจูงมือของเขาไว้ แล้วก็ลากเขาเข้าไปในห้องลองเสื้ออย่างเปิดเผย แล้วปิดประตูลง

และในเวลานี้ พวกพนักงานขายข้างนอกก็ซุบซิบนินทากันขึ้นมา......

"นี่ฉันค่อนข้างรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีเกินไปหรือเปล่า? รับไม่ได้จริง ๆ เลยผู้ชายสองคนคบกัน โอ้แม้เจ้า บาดตาจริง ๆ"

"เฮ้อ หัวโบราณ ฉันรู้สึกว่าคนหล่อสองคนช่างเจริญหูเจริญตาจริง ๆ"

"คนหล่อมีน้อยขนาดนี้ แล้วตอนนี้พวกเขาก็มาคบกันอีก ไม่รู้ว่าจะต้องมีเด็กผู้หญิงมาเสียใจมากเท่าไหร่"

"พวกเธอดูซิ เมื่อกี้ฉันอัดคลิปไว้แล้ว เหอะเหอะ......ฉันจะเอาไปโพสต์ในโมเม้นต์"

"ได้ปรับทัศนคติใหม่เลย เป็นละครฉากใหญ่จริง ๆ"

"วายุ เขาเป็นมหาเศรษฐีของเมืองจันทราเรา คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็น......เกย์ไปได้!"

......