บทที่ 327 วายุชอบผู้ชาย

พอพวกเขาเดินออกไปแล้ว พวกพนักงานขายก็อดไม่ได้และเริ่มซุบซิบนินทากันขึ้นมา

"โอ้สวรรค์ ช่างเร่าร้อนจริง ๆ เลย ห้าสิบนาทีเต็ม ๆ เลยนะ"

"ร่างกายแข็งแรงมากเลย รู้สึกอิจฉาขึ้นมาหน่อยแล้ว"

"ก็ใช่นะซิ ฉันกับสามีฉัน นานที่สุดก็ได้แค่ครึ่งชั่วโมงเอง"

"พวกเธอทายดูซิ ตกลงพวกเขาใครเป็นรุกใครเป็นรับกันแน่?"

"เอ๊ะ เครือเดชากุลกรุ๊ปกิจการที่มีอายุมาเป็นร้อยปีคงจะต้องมาพังพินาศไปในมือของประธานรุ่นนี้แล้วมั้ง เป็นแฟนกับผู้ชาย จะต้องไม่มีทายาทแน่ กิจการที่มีมาเป็นร้อยปีจะต้องมาจบเห่แล้วเหรอ?"

"พวกเธอแต่ละคนที่รับเงินเดือนอยู่แค่สามพัน จะไปว่าคนอื่นเขาที่มีเป็นลาน ๆ มันมีความหมายอะไรกัน"

"ฮา ฮา ฮา งานเสือกไง เป็นงานอดิเรก"

"แต่ว่าฉันชอบผู้ชายผมสั้นสีเทาคนนั้นมากเลย รู้สึกว่าเท่มากเลย"

......

น้ำเสียงที่พวกเขาพูดซุบซิบกัน มณิกานั้นไม่ได้ยิน

ตอนที่มณิกาเดินออกมากับวายุนั้น แทบจะอยากสะบัดมือของวายุทิ้งไป แล้ววิ่งไปให้สุด ห่างจากเขาได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

แต่ทำยังไงได้วายุกลับจับมือเธอไว้แน่น และไม่คิดที่จะปล่อยออกเลยสักนิด

มณิกาโวยวายขึ้นมาทันที และโกรธจนถลึงตาใส่เขา "วายุ นี่คุณอยากตายเหรอ? รู้หรือเปล่าว่าที่นี่มันที่ไหน? ห้างสรรพสินค้านะ ห้างสรรพสินค้า! กฎข้อตกลงของฉันมันไร้ผลแล้วเหรอ?"

กฎข้อตกลงอะไร?

ไม่มีประโยชน์อะไรด้วยซ้ำ

อยู่ ๆ มณิกาก็รู้สึกว่าตัวเองขุดหลุมอันหนึ่งมาให้ตัวเองกระโดดลงไปชัด ๆ

พอเห็นเธอโกรธจนโหวกเหวกโวยวายอย่างกับฟ้าผ่า วายุก็ยังยิ้มอ่อน ๆ อยู่ แล้วก็ยื่นมือไปดึงหน้ากากอนามัยที่อยู่บนคางเธอขึ้นมา มาบังหน้าของเธอไว้

เมื่อกี้ตอนที่พวกเขาเข้าไปเดินในร้านขายเสื้อก็ได้ดึงหน้ากากลงมาแล้ว และเมื่อกี้ก็ร้อนแรงกันเกินไป มณิกาจึงได้ลืมเรื่องของหน้ากากไปตั้งนานแล้ว

"ทำไงได้ล่ะ ใครใช้ให้ณิกาของผมมีเสน่ห์เกินไปล่ะ" เขาพูดเสียงอ่อนโยนขึ้น

"มีเสน่ห์กับผีนะซิ!"

มณิกาทั้งโกรธทั้งโมโห แล้วยกมือขึ้นมาชี้ไปที่หน้าวายุ "ฉันขอเตือนคุณนะ อยู่ในช่วงทดลองสามเดือน มีแจกใบแดงเตือนสามครั้ง ก่อนหน้านี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว วันนี้อีกครั้งหนึ่ง คุณยังมีโอกาสครั้งสุดท้ายอีกครั้งหนึ่ง"

วายุไม่ได้สนใจอะไรเลย "อ๋อ เหรอครับ?"

เขารุดหน้ามาก้าวหนึ่ง ชิดเข้าไปใกล้มณิกา แล้วก็ยิ้มชั่วร้ายครั้งหนึ่ง "ทำไมผมถึงไม่รู้ล่ะว่ามีใบแดงเตือนสามครั้ง? ไม่ใช่ว่า ณิกาเสียดายผม ก็เลยเพิ่มใบแดงตักเตือนขึ้นมาให้เหรอ?"

"คุณ......"

มณิกาหมดคำพูดไปชั่วขณะ

แม่งเอ๊ย

ให้วายุรู้ความในใจของเธอไปจนได้

วายุยกมือขึ้นมากำมือของเธอที่ชี้มาที่เขาไว้ "ณิกาอย่าโกรธนะ ต่อไป จะฟังคุณทุกอย่างเลย"

"คราวที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้ ไม่ซิ ครั้งก่อนหน้าโน้นคุณก็พูดแบบนี้"

ว่าแล้วว่า ปากของผู้ชายนั้น เชื่อไม่ได้ทั้งนั้น

"ครั้งนี้จะต้องทำจริง ๆ แน่"

สายตาของเขาดูจริงใจ ไม่มีการหลอกลวงอยู่สักนิด

มณิกาสะบัดมือของเขาออก แล้วหึเสียงเย็นคำหนึ่ง "จะเชื่อคุณอีกครั้งละกัน"

เธอพูดจบ อยู่ ๆ ก็นึกถึงตั๋วหนังขึ้นมา แล้วยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา "แย่แล้ว หนังจะเริ่มฉายแล้ว พวกเราสายแล้ว"

ตอนแรกมีเวลารอหนึ่งชั่วโมง แล้วพวกเขาก็ไปช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้าก็เสียเวลาไปเล็กน้อย และสุดท้ายทำกันอยู่ในห้องลองเสื้อไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เวลาเริ่มต้นของตั๋วหนังจึงได้ผ่านไปตั้งนานแล้ว

มณิกาไม่อยากจะติดใจเอาความกับวายุแล้ว ทั้งสองคนก็ใส่หน้ากากไว้แล้วก็ขึ้นตึกไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็เข้าไปในโรงหนัง

หนังเป็นหนังแนวแอคชั่นไซไฟของต่างประเทศ แต่ว่าฉากส่วนใหญ่นั้นนอกจากเอฟเฟกต์พิเศษหน่อยแล้ว เนื้อเรื่องก็ไม่ได้เรื่องเลย

มณิกานั่งอยู่ข้าง ๆ วายุ เป็นเพราะว่าพวกเขาเข้ามากันอย่างรีบร้อย ถึงไม่ได้ซื้อป๊อปคอร์นกับเครื่องดื่มมาเลย

เธอดูไปดูมา ก็รู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย สุดท้ายก็พิงอยู่บนไหล่วายุแล้วนอนหลับไป

เห็นเธอนอนอย่างสนิทเป็นอย่างมาก วายุก็ให้เธอมาพิงอยู่บนตักตัวเอง ฝ่ามือรองอยู่ด้านล่างของศีรษะเธอ เพื่อให้เธอนอนได้สบายมากยิ่งขึ้นหน่อย

เขารู้ อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อกี้ทำนานเกินไปหน่อย เธอก็เลยเหนื่อยไปบ้าง ถึงได้สะลึมสะลือนอนหลับไป

ตืด ตืด ตืด ตืด......