บทที่ 328 นายหญิงเนตรโกรธเกรี้ยว

"เอ่อ......"

มณิกาอ้ำอึ้งพูดไม่ออก ข้อศอกของเธอยันอยู่ที่กระจกหน้าต่าง ประคองหัวเอาไว้ แล้วครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง และถอนหายใจทีหนึ่ง "ก็ใช่ มีคลิปวิดีโออยู่ด้วย จะให้อธิบายยังไง"

เธอเอียงหัวมองไปทางวายุ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดขึ้นมา

"คือว่า...... ฉัน....... ขอโทษนะคะ ฉันเอาแต่ใจเกินไปเอง"

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพอเห็นอมลวัทน์แล้ว เธอก็อารมณ์ร้อนขึ้นมา แล้วก็จูบวายุอย่างวางอำนาจ ก็คงจะไม่เกิดเรื่องตอนหลังพวกนี้แล้ว

พอมาตอนนี้ดีเลย ทำให้คนรู้กันไปทั่วแล้ว

ใบหน้าของเธอเป็นใบหน้าที่ปลอมมาอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นไม่มีทางที่คนอื่นจะรู้ว่าเป็นเธออยู่แล้ว

แต่วายุนั้นไม่เหมือนกัน เขาอยู่ในฐานะที่เป็นบุคคลชั้นสูงสุด เป็นที่สนใจของผู้คน แล้วตอนนี้ก็เกิดเรื่อง'รักร่วมเพศ'แบบนี้ขึ้นมา กลัวแต่ว่าคงจะนำความวุ่นวายมาให้ในวันข้างหน้าไม่น้อยเลย

เมื่อคิดได้เช่นนี้ มณิกาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เธอก็แต่งหน้าเป็นสาวสวยเซ็กซี่ดีกว่า ถึงแม้ว่าจะโดนแอบถ่ายไป ก็เป็นแค่เปิดเผยความรักครั้งใหม่ของวายุไปเท่านั้น

คงจะไม่ต้องเป็นเหมือนอย่างในตอนนี้ ที่ทำให้ชีวิตได้รับผลกระทบและความทุกข์ยากมากอย่างนี้

"ยัยเด็กโง่ กำลังคิดอะไรอยู่"

วายุเอียงหัวมามองเธอทีหนึ่ง แล้วเห็นเธอมีใบหน้าบึ้งตึง ท่าทางเหมือนกับว่าซึมเศร้า จึงยกมือขึ้นมาขยี้หัวของเธอเล็กน้อย และพูดขึ้นด้วยใบหน้ารักใคร่ขึ้นว่า "เรื่องแค่นี้ยังแบกรับไม่ไหว แล้วต่อไปจะปกป้องคุณยังไงล่ะ?"

แค่นึกถึงว่า ทุกสิ่งที่มณิกาจะต้องเผชิญในอนาคตหลังจากที่คบกับเขาแล้ว วายุก็รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องกลัวด้วยซ้ำ

คำพูดที่เขาพูดไปเรื่องประโยคหนึ่ง กลับทำให้มณิกาซาบซึ้งแทบไม่ไหว

คำตอบของวายุเป็นสิ่งที่เธอคาดคิดได้หมด แถมยังรู้สึกว่าเขามีความรับผิดชอบมากด้วย

ถึงแม้ว่าเธอจะเล่นไปเรื่อยจนนำความเดือดร้อนมาให้เขา เขาก็สามารถทำเป็นไม่สนใจได้ทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้จะโกรธเธอด้วย

"แต่ว่า......เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ ว่าเล็กก็ไม่เล็ก ที่สำคัญ พวกคุณย่าก็ต้องตำหนิคุณแน่ คุณ...... จะรับได้จริง ๆ เหรอคะ?" มณิกาเคยเจอกับการนินทาว่าร้ายมาก่อน รวมทั้งสายตาที่แปลกประหลาดจากคนภายนอก จึงรู้ถึงความเจ็บปวดและกดดันของการถูกคนอื่นนินทาว่าร้าย

"เหอะ"

สายตาชายหนุ่มมองไปข้างหน้า ใบหน้าที่หล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง แล้วก็เงียบขรึมไป

วินาทีนั้น ท่าทีของเขาสะดุดไปเล็กน้อย ถึงจะเป็นด้านข้าง มณิกาก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่าเขาได้ตกสู่ความเจ็บปวดเป็นเวลาสั้น ๆ ในบางครั้ง

ราวกับว่า เคยเผชิญกับความยากลำบากและความทุกข์ยากที่ทำให้คนยากที่จะยอมรับได้มากกว่าในตอนนี้ เพราะฉะนั้นถึงได้ไม่เอาเรื่องนี้ไปใส่ไว้ในใจ

มณิกากำลังครุ่นคิด เขา เคยเจอกับเรื่องอะไรมานะ?

"อย่าคิดมากเลย เรื่องพวกนี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก"

ผ่านไปสักพัก อยู่ ๆ เขาก็ตั้งสติกลับมาได้ แล้วเหล่มองหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ ทีหนึ่ง และพูดปลอบใจเธอขึ้น

มณิกากำโทรศัพท์ของเขาไว้ แล้วไม่พูดอะไร

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง......

อยู่ ๆ โทรศัพท์ก็เสียงดังขึ้นมา

มณิกามองหน้าจอโทรศัพท์โดยอัตโนมัติขึ้นมาทีหนึ่ง บนนั้นเห็นได้ชัดเลยว่าแสดงคำว่า'คุณย่า'อยู่สองคำ

มุมปากของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำขึ้นว่า ช่างไม่น่าพูดขึ้นมาเลยจริง ๆ

เมื่อกี้ยังพูดถึงคุณย่าอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าแป๊บเดียวก็จะโทรศัพท์มาแล้ว

"คุณย่า......โทรมา"

เธอเอาโทรศัพท์ยื่นให้กับวายุ

วายุมองก็ไม่มอง แล้วก็วางสายไปเลย และเอาโทรศัพท์วางไว้อีกข้างหนึ่ง

"ไม่รับสายของคุณย่า มันไม่ค่อยดีมั้งคะ?"

มณิกาเพิ่งจะพูดจบ สายโทรเข้าของนายหญิงเนตรก็โทรเข้ามาอีกครั้ง

การกระทำแบบนี้ เหมือนกับว่าถ้าวายุยังไม่รับสายอีก ท่านก็จะโทรต่อไปเรื่อย ๆ

วายุรู้สึกเบื่อหน่าย จึงต้องกดรับสายขึ้นมา แล้วเอาแนบไว้ข้างหู

"ไอ้เด็กดื้อ ตอนนี้แกอยู่ไหน? นี่ตกลงแกไปทำอะไรไว้ที่ข้างนอก? ห๋า? แกรู้สึกว่าตระกูลเดชากุลของเรายังขายหน้าคนเข้าไม่พออีกเหรอ!"

พอกดรับสายแล้ว ทางโน้นก็มีเสียงตำหนิของนายหญิงเนตรดังขึ้นมาทันที