บทที่ 329 วายุจบเห่แน่ ๆ แล้ว

ว่าแล้ว ว่านายหญิงเนตรโกรธเกรี้ยวขึ้นมาแล้วจริง ๆ คำพูดของมณิกายังไม่ทันได้พูดจบเลย หญิงชราก็พูดขัดเธอขึ้นมาแล้ว จากนั้นก็พูดขึ้นว่า "ตอนนี้เธอรีบกลับมาที่บ้านเก่าเที่ยวหนึ่งเลย"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

มณิการีบพยักหน้าขึ้น และตอบตกลงเลย

นายหญิงเนตรได้เรียววายุกลับไปที่บ้านเก่าแล้ว ถ้าเธอกลับไปตอนนี้ ก็จะได้ไปดูสถานการณ์สักหน่อย แต่ก็จะได้รู้ว่าตกลงวายุจะได้รับบทลงโทษยังไง

พอวางสายไปแล้ว มณิกาก็แอบถอนหายใจยาว ๆ ทีหนึ่ง แล้วนั่งเหม่ออยู่บนเตียง

ผ่านไปไม่นาน สายโทรเข้าของนิอรก็โทรเข้ามาแล้ว

มณิกากดรับสายขึ้นมาอัตโนมัติ "ฮัลโล?"

"ฮัลโลอะไรฮัลโล? วันนี้คุณไปไหนกันแน่? พอตื่นมาตอนเช้าคุณก็ไม่อยู่ที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลแล้ว คุณบอกมาตามตรงเลยนะ ตกลงคุณไปทำอะไรมา?"

หลังจากที่รับสายแล้วก็เป็นการไถ่ถามของนิอร

มณิกาเม้มปากเล็กน้อย แล้วก็หาเหตุผลมาอันหนึ่ง แล้วอธิบายขึ้นว่า "เมื่อคืนฉัน......อยู่ ๆ ก็มีประจำเดือนมา แล้วที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลก็ไม่มีผ้าอนามัย ฉันก็เลยกลับมาเลย จากนั้นก็ปวดท้องอยู่ตลอด ก็เลยไม่ได้นอนทั้งคืน เพิ่งจะมานอนหลับไปตอนฟ้าใกล้สาง และก็ลืมชาร์จแบตโทรศัพท์ไว้ โทรศัพท์ก็เลยปิดเครื่องไปเลย"

การอธิบายอย่างสวยงามชุดหนึ่ง มณิกาแทบอยากจะชื่นชมตัวเองว่าเป็นคนฉลาดหลักแหลมมากเลย

"เฮ้อ ฉันว่านะ คุณรีบไปดูเทรนฮิตในเวยป๋อเถอะ เกิดเรื่องกับวายุแล้ว" นิอรพูดเตือนขึ้น

แต่ว่าฟังจากน้ำเสียงของเธอ กลับแฝงไว้ด้วยความดีใจที่ผู้อื่นเดือดร้อนอยู่เล็กน้อย

มณิกาเองก็ขี้เกียจที่จะอ้อมค้อม แล้วก็พูดออกไปตรง ๆ ว่า "เมื่อกี้ฉันเห็นแล้ว"

"คุณดูแล้วเหรอ? หึ ตอนนี้รู้แล้วล่ะซิ ว่าวายุไม่เพียงจะเป็นแค่ผู้ชายขี้ขลาดตาขาว แต่แม่งเขายังชอบผู้ชายอีกด้วย เขา เขา เขามันได้ทั้งผู้หญิงได้ทั้งผู้ชายเลย ช่างน่าสะอิดสะเอียนชะมัด"

นิอรแค่นึกถึงวายุที่ดูภายนอกเย็นชาสูงส่ง แต่การกระทำลับหลังกลับวุ่นวายเป็นอย่างมาก แถมยังชอบผู้ชายอีก เธอก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมา และรู้สึกขนลุกซู่ จนขนลุกทั้งตัว

มณิกายกมือขึ้นมานวดหัวคิ้วเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยจริง ๆว่าแม้แต่นิอรก็ยังจะมาว่าวายุแบบนี้ แถมเธอยังหมดคำโต้เถียงอีกด้วย

อยากจะอธิบาย แถมคำพูดอธิบายก็มาถึงขอบปากแล้ว แต่......สุดท้ายเธอก็ต้องอดทนเอาไว้

"สถานการณ์โดยรวมเป็นยังไงนั้นยังไม่แน่ชัด ไม่แน่อาจจะเป็นแค่การเข้าใจผิดครั้งหนึ่ง แต่ว่าตอนนี้ฉันคุยกับคุณไม่ได้แล้ว คุณย่าบอกให้ฉันกลับไปที่บ้านเก่า ฉันกำลังจะไปดูสถานการณ์ที่บ้านเก่าสักหน่อย"

ไม่รู้ว่าจะต้องพูดกับนิอรยังไงแล้วจริง ๆ จึงได้แต่หาเหตุผลสักอย่างมาวางสายไป

"งั้นก็ได้ คุณรีบกลับไปเถอะ ก็ดีเหมือนกันจะได้เห็นเองกับตาว่าวายุผู้ชายที่ไร้ยางอายคนนั้นมันน่าสะอิดสะเอียนมากแค่ไหน ณิกา คุณเป็นพี่น้องที่ดีมากของฉัน ฉันขอเตือนคุณจริง ๆ นะ ห่างจากเขาไว้ให้มาก ๆ ยิ่งห่างได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

"อืม ความหวังดีของคุณฉันรับไว้แล้ว บาย ๆ"

มณิกาไม่อยากจะพูดคุยเรื่องนี้กับนิอรต่อแล้ว ก็เลยวางสายไปเลย

อยู่ในอพาร์ทเม้นท์เงียบ ๆ ไปคนเดียว แล้วเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้า จัดผมเผ้าไปครู่หนึ่ง แล้วถึงได้ออกเดินทางไปบ้านเก่าตระกูลเดชากุล

ตลอดทาง เธอขับรถไปอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เปิดเพลงเลย

แต่เป็นเพราะว่าคิดฟุ้งซ่านอยู่ตลอด แล้วถนนในวันหิมะตกก็ค่อนข้างลื่น มีหลายครั้งเธอจึงเกือบจะชนเข้ากับขอบฟุตบาท

ยึก ๆ ยัก ๆ ไปหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ก็มาถึงบ้านเก่าตระกูลเดชากุลแล้ว

พอตัวเธอเพิ่งมาถึงบ้านเก่า ก็เห็นทะเบียนรถที่คุ้นเคยคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูวายุ เป็นรถของวายุ

อีกด้านหนึ่งยังมีรถอยู่อีกคันหนึ่ง เป็นรถของเอเดน

เอเดนก็กลับมาด้วยเหรอ?

ไม่เพียงเท่านั้น

ในตอนที่มณิกากำลังยืนจ้องมองป้ายทะเบียนรถของเอเดนอยู่นั้น ด้านหลังก็มีรถขับเข้ามาช้า ๆ อีกสามคัน

มณิกาอดไม่ได้ที่จะปวดหัวขึ้นมา งานในวันนี้ ดูท่าจะใหญ่มากแน่

ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เห็นมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนหลายคนที่บุคลิกดูไม่ธรรมดาเดินออกมาจากรถ

พวกเขาคืออาชายสาม อาชายสี่ และอาหญิงของวายุ

ทางนี้ เธอยังไม่ทันได้กล่าวคำทักทายกับพวกเขา ก็เห็นด้านหลังมีรถขับเข้ามาอีกสองคันแล้ว