บทที่ 331 วายุไล่เธอไป!

ทุกคนไม่ให้อภัย

มณิการู้สึกประหม่าจนไม่กล้าหายใจแรง ยืนอยู่เงียบๆ เฝ้าดูสถานการณ์ที่กำลังรุนแรงขึ้น มองหาโอกาสเพื่อช่วยวายุ

"ใช่ วายุ คุณย่าพูดถูก คุณควรจะหาผู้หญิงสักคนแล้วแต่งงาน"

เธอส่งสัญญาณเพื่อเตือนวายุอยู่ข้างๆ

เมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ตอนนี้เขาสามารถเสนอเพื่อขอหมั้นกับผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากนั้นก็หารือเรื่องการแต่งงานในระยะยาว

ถึงแม้ว่าตอนนี้วายุจะประกาศกับทุกคนว่า ต้องการแต่งงานกับมณิกา เธอก็จะไม่ปฏิเสธ

อย่างน้อยก็ตอบตกลงก่อน เพื่อทำให้สถานการณ์ดีขึ้น

แต่ในความเป็นจริง มันไม่ได้เป็นไปตามที่มณิกาคาดไว้

ขณะที่เธอกำลังภาวนาในใจเงียบๆให้วายุตอบรับเรื่องนี้ แต่กลับได้ยินเขาพูดว่า "ขอโทษ ที่ไม่สามารถทำตามคำสั่งได้"

"คุณ....."

ทันใดนั้นมณิกาก็พูดไม่ออก และไม่กล้าพูดอะไรมากในสถานที่เช่นนี้

"เธอกัดริมฝีปากแดงๆ ร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน หมุนไปหมุนมา

ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้?

เพียงเพราะเธอเคยบอกว่า เธอไม่ต้องการจะแต่งงานในตอนนี้ เพราะต้องการแสวงหาโอกาสที่จะทำให้เธอแข็งแกร่ง เมื่อถึงเวลาที่คู่ควรกับเขาแล้วค่อยแต่งงาน ดังนั้นวายุจึงปฏิเสธคำขอของนายหญิงเนตรเพื่อเห็นแก่เธอจริงๆหรอ?

ถ้าเป็นเมื่อก่อน มณิกาจะต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องน่ารังเกียจที่วายุเคยทำแน่นอน

แต่ตอนนี้ เธอเห็นความรับผิดชอบในตัววายุ และความแข็งแกร่งที่จะทำทุกอย่างเพียงลำพัง

สิ่งเหล่านี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเขารักเธอมากพอ

มณิการู้สึกซาบซึ้งใจและรู้สึกผิดมาก และในวินาทีนั้น เธอยังคิดที่จะยืนขึ้นและบอกทุกคนว่า คนที่ปลอมตัวคนนั้นก็คือเธอ

"กำเริบเสิบสาน!"

ใบหน้าของนายหญิงเนตรเต็มไปด้วยความโกรธ ยืนขึ้นทันที ชี้ไปที่วายุแล้วถามอีกครั้งว่า "ตอนนี้ คุณเลือกเอาจะไปขอผู้หญิงมาแต่งงาน หรือจะออกไปจากตระกูลเดชากุล!"

คำพูดนี้ เหมือนตัดเส้นทางอนาคตของวายุแล้ว

ทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์ฟังเข้าใจได้ว่านายหญิงเนตรกำลังให้โอกาสวายุอยู่ เพียงแต่.........

เขาไม่ได้ทะนุถนอมไว้

"คุณย่า แต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งนั้นไม่มีปัญหา แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

ณิกาสัญญากับเขาว่า จะแต่งงานกับเขาในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

เขาสามารถรอได้

"นั่นแสดงว่าคุณจะไม่ฟังคำพูดของหญิงชราอย่างฉันแล้วใช่หรือไม่?" นายหญิงเนตรพยักหน้า มือของเธอสั่นขณะที่ชี้ไปที่วายุ อย่างโกรธเคือง

คนใช้ที่ยืนอยู่ข้างนายหญิงเนตรรีบปลอบนายหญิงอย่างรวดเร็ว "นายหญิง ท่านอย่าโกรธ ใจเย็นๆ ท่าน......."

"ไม่โกรธได้อย่างไร? คุณรีบไปเอากฎของตระกูลมาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

นายหญิงเนตรสั่งอย่างเฉียบขาด

ลุงระพลลังเลเล็กน้อย "นายหญิง กฎตระกูลไม่ได้แตะมาหลายปีแล้ว ท่านควรคิดให้รอบคอบ"

"ทำไม แม้แต่คุณฉันก็เรียกใช้ไม่ได้แล้วหรอ?" นายหญิงเนตรโกรธจนตาแดง จ้องลุงระพลด้วยความโกรธ

"นี่.......คือ นายหญิง ฉันจะไปหยิบกฎตระกูลมาเดี๋ยวนี้"

ในฐานะคนใช้ ลุงระพลย่อมไม่มีความสามารถในการฝ่าฝืนคำพูดของเจ้านาย

ผู้คนที่ยืนอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษยืนมองอยู่ข้างๆ และบางคนก็มีรอยยิ้มที่เยาะเย้ยบนริมฝีปากของพวกเขา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวายุจะถูกลงโทษโดยกฎของตระกูล และถูกไล่ออกจากบ้านเก่าตระกูลเดชากุล หลังจากนี้ ก็จะไม่มีใครมาแย่งตำแหน่ง 'เจ้าของบ้านในอนาคต'แล้ว

มณิการู้สึกกระวนกระวายใจมาก และทำอะไรไม่ถูก

เธอเข้าใกล้เอเดน และถามด้วยเบาๆ "อาเจ็ด 'กฎตระกูล'คืออะไร"

แม้ว่าจะไม่รู้ว่า'กฎตระกูล'คืออะไร แต่มณิกาก็รู้ว่า มันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

เอเดนถอนหายใจด้วยความผิดหวัง และตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "แส้"

"แส้?"

เสียงของเขาคล้ายมาก แต่มณิกาก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน

'แส้'ที่กล่าวก็คือ เป็นแส้ที่เต็มไปด้วยหนาม แส้นั้นแข็งมาก และเฆี่ยนเพียงครั้งเดียวก็สามารถดึงหนังขึ้นมาด้วย ซึ่งเป็นวิธีการลงโทษที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง