บทที่ 332 สารภาพความจริง

เมื่อนายหญิงเนตรพูด ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแน่นอน แต่ทุกคนรู้สึกถึงความรักที่เธอมีต่อหลานบุญธรรมคนนี้

มณิกาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่เธอกำลังลังเล เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นดวงตาที่เฉียบคมของวายุ จ้องมองตรงมาที่เธอ ราวกับว่ากำลังส่งสัญญาณให้เธออย่าพูดความจริง

"ถ้ามีคนเปิดเผย เขาก็จะกังวล"

"เหอะ เกรงว่าจะมีความลับมากกว่านี้ที่ไม่สามารถบอกคนอื่นได้"

"เรื่องนี้ใครจะสามารถอธิบายให้ชัดเจนได้?"

"อับอายขายขี้หน้าจริงๆ"

...........

คนเหล่านั้นหวังให้วายุมีชีวิตที่ไม่เป็นสุขอย่างมาก หวังว่าเรื่อง'น่าเกลียด'ของเขาจะถูกเปิดเผย พวกเขาจะได้มีเหตุผลในการขับไล่เขาออกจากตำแหน่งได้

มณิกาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ไม่มองวายุ เดินอ้อมเขา และเดินไปหานายหญิงเนตรทีละก้าว

ทุกสายตาจับจ้องไปที่มณิกา ตั้งหน้าตั้งตารอความหวังจากเธอ

มองเธอเดินไปหานายหญิงเนตรตรงหน้าทีละก้าว ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ และไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

ตำแหน่งที่นั่งของนายหญิงเนตรถูกวางไว้ที่หน้าโต๊ะแท่นบูชา และพวกเขาทุกคนยืนอยู่ในห้องโถง ไม่สามารถมองเห็นการแสดงออกทางสีหน้าของมณิกา

และในเวลานี้ ได้ยินเพียงเสียง 'โอ๊ย'ดังขึ้น และคนใช้ระพลและมณิการีบก้าวไปข้างหน้าทันที "นายหญิง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?"

"คุณย่า ท่านเป็นอะไร?"

มณิกาตะโกนด้วยความตกใจ แล้วหันหลังกลับกล่าวว่า "เรียกหมอเร็ว คุณย่าเป็นลมแล้ว"

ชั่วขณะหนึ่ง ห้องโถงใหญ่ของบรรพบุรุษก็ตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน

เดิมทีก็มีหมอประจำครอบครัวอยู่ในบ้านหลังเก่า แต่มันถูกปิดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หมอจึงลากลับบ้าน ดังนั้นจึงไม่มีหมอประจำครอบครัว

วายุกอดนายหญิงไว้ และเดินออกไปอย่างก้าวกระโดด

ในเวลานี้ บางคนไม่เห็นผลที่คาดหวังไว้ จึงเริ่มออกอุบาย.......

"วายุ คุณวางแม่ฉันลง พวกเราจะพาเธอไปโรงพยาบาลเอง คุณต้องทบทวนความผิดของคุณในห้องโถงบรรพบุรุษ"

"ใช่ อาสี่ของคุณพูดถูก"

"เฮ้ คุณปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ไม่ฟังสิ่งที่พวกเราพูดแล้วหรอ?"

"วางคนลง!"

............

คนเหล่านั้นตำหนิด้วยความไม่พอใจ แต่วายุไม่สนใจพวกเขา ออกไปทันที

มณิกาก็ค่อนข้างไม่พอใจเช่นกัน เธอไม่กลัวพวกเขาเลย หันศีรษะกลับไปและจ้องไปที่พวกเขา "ตอนนี้มันใช่เวลาไหม ช่วยชีวิตคุณย่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ไม่ดูสถานการณ์เลย! ฮึ่ม"

ตำหนิด้วยความโกรธ หันกลับมาอย่างภาคภูมิใจและออกไป

คนเป็นสิบถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆตำหนิ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โกรธจนหน้าแดง

"กำเริบเสิบสานจริงๆ ตระกูลเดชากุลของฉันปล่อยให้คนนอกพูดจาไร้สาระเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็แค่อาศัยความชอบเล็กน้อยที่คุณแม่มีให้ ก็คิดว่าตัวเองเป็นใคร"

"บ้าจริงๆ"

"ของไร้ค่าที่ไม่สามารถวางบนโต๊ะได้"

.........

คนเหล่านั้นด่าว่าอยู่ด้านหลัง มณิกาได้ยิน แต่เธอไม่สนใจ

พวกเขา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ

มณิกาวิ่งเหยาะๆ เพื่อไล่ตามวายุ ขึ้นไปในรถของเขา และช่วยประคองนายหญิงเนตรอยู่ด้านหลัง วายุปิดประตูรถ ขึ้นนั่งที่นั่งคนขับแล้วขับรถออกไป

รถวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ทิ้งพวกเขาทั้งหมดไว้ข้างหลัง

จากนั้นมณิกาก็ตบแขนของนายหญิงเนตรเบาๆ "คุณย่า พวกเขาถูกทิ้งไว้ข้างหลังแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ วายุก็เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณย่าไม่เป็นไร?"

"ฮึ่ม ไอ้เด็กบ้า ฉันจะเป็นอะไรได้อย่างไร!"

นายหญิงเนตรค่อยๆลืมตาขึ้น และถอนหายใจ "ตอนนี้สามารถบอกได้หรือยัง ว่าเกิดอะไรขึ้น?"