บทที่ 333 ไม่ตำหนิความผิดในอดีต

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนเธอไม่ทันตั้งตัว

"หืม คุณคิดว่าฉันเป็นหญิงชราโง่ๆใช่ไหม? ฉันเห็นตั้งนานแล้วว่าคุณสนใจวายุ และไอ้วายุนี่ ฉันก็ว่าแล้ว แววตาที่เขามองคุณมันแปลกๆ และวันนี้ทำไมถึงอยู่กับเด็กผู้ชายได้"

นายหญิงเนตรจับมือมณิกา และตบหลังมือของเธอเบาๆ "คุณย่าอาบน้ำร้อนมาก่อน ช่วงที่คลั่งรักมันบ้าแค่ไหนทำไมฉันจะไม่รู้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณจะอยู่กันแบบนี้ต่อไป แต่ตอนนี้วายุก็เจอคนที่ชอบแล้ว คุณย่าก็มีความสุขมากเช่นกัน เขานะ ถ้ายังไม่สารภาพรักกับคุณอีก ฉันเตรียมจะแนะนำคู่ให้คุณแล้ว บอกตรงๆ คุณย่าได้เลือกผู้ชายดีๆไว้แล้วห้าหกคน และเตรียมจะให้พวกคุณเจอหน้ากันแล้ว"

เธอชอบมณิกามาก และปฏิบัติต่อเธอเหมือนหลานสาวจริงๆคนหนึ่ง

เดิมทีคิดว่าเธอกับวายุไม่มีวาสนาต่อกันแล้ว จึงรับเธอเป็นหลายสาวบุญธรรมก็ดีเหมือนกัน แต่คิดไม่ถึงว่ายังมีวาสนาต่อกัน ท้ายที่สุดพวกเขาก็ชอบกัน

นายหญิงเนตรรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง

เพียงแต่ว่าแก่แล้ว จะตื่นเต้นเหมือนขึ้นรถไฟเหาะไม่ไหวแล้ว ทำให้เขาตกใจไม่น้อย

"คุณย่า......."

มณิกาไม่รู้จะตอบอย่างไร

"คุณย่าอย่าทำให้ณิกาลำบากใจ ในเมื่อฉันสัญญากับเธอแล้ว ฉันก็จะทำตามสัญญาแน่นอน ให้เวลากับเธอหน่อย" วายุไม่ต้องการเห็นนายหญิงเนตร'กดดัน บังคับ'มณิกา

"แหมๆ ไอ้เด็กคนนี้เริ่มมีความคิดความอ่านแล้ว ยังรู้จักเป็นห่วงคนอื่นด้วย"

นายหญิงเนตรส่ายหัว และถอนหายใจ "ปัดโธ่ ก็ดี ก็ดี ณิกาเป็นเด็กดี มากเกินพอแล้ว" พูดถึงตรงนี้ เธอถามอีกครั้งว่า "หนูณิกาและ ธิกานต์หน้าตาเหมือนกันมาก แล้วทำไมคุณถึงชอบหนูณิกา? ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นหลานชายของฉัน ถ้าคุณคิดกับหนูณิกาแค่เล่นๆ ฉันจะถลกหนังคุณ!"

ในหัวใจของนายหญิงเนตร มณิกาก็เป็นเหมือนหลานสาวแท้ๆคนหนึ่ง และเธอจะไม่ยอมให้วายุรังแกมณิกาแน่นอน

"ฉันไม่เคยชอบธิกานต์" เขากล่าว

"เช่นนั้นก็ดี"

นายหญิงเนตรพยักหน้า และถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถึงแม้จะรู้ว่าวายุที่โสดมา 20-30ปี ในที่สุดก็มีสะใภ้แล้ว เธอมีความสุขมาก แต่ตอนนี้มีเรื่องอื้อฉาวอยู่ข้างนอก เธอยังคงรู้สึกปวดหัวอยู่

"เช่นนั้นพวกคุณบอกมา เรื่องของวันนี้ควรทำอย่างไร?"

ขณะพูดเธอตบมือของมณิกาซ้ำๆ "โธ่ ณิกา เป็นเพราะวายุไอ้เด็กบ้าคนนั้นทำผิดต่อหนู ถ้าตอนนั้นเขาไม่หมั้นกับธิกานต์ ลูกของพวกหนูก็คงจะได้เกิดมาดูโลกแล้ว"

"คุณย่า นั่นมันก็เป็นเรื่องอดีตไปแล้ว"

เมื่อคิดถึงเรื่องในอดีต มณิกายังคงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

แต่ในตอนนั้นวายุไม่ได้ชอบเธอ และเธอก็ไม่ชอบเขาเช่นกัน

ลองคิดดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเธอรู้จักกันมาแปดเดือนแล้วมั้ง

ในเวลาแปดเดือน พวกเธอผ่านอะไรมามากมาย จึงทำให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น

"คุณย่าแก่แล้ว คุณก็รู้ สุขภาพของฉันแย่ลงทุกวัน แค่หวังว่าจะได้อุ้มเหลนบ้าง"

"แต่คุณย่า ตอนนี้หนู..... ยังไม่พร้อม"

เพิ่งจะคบกันอยู่ และถ้าหมั้นกันตอนนี้ มณิกากลัวว่าถ้าวันหนึ่งวายุเกิดไม่ชอบเธอขึ้นมาอีก? หรือหลังจากที่อยู่ด้วยกันแล้ว เธอพบว่าวายุไม่ใช่คนแบบที่เธอชอบ แล้วควรทำอย่างไร?

"ให้เวลากับณิกาหน่อย เรื่องความคิดเห็นของสังคม ฉันจะแก้ไขเอง"

วายุกล่าว ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างพวกเธอทั้งสองคน

"ก็ได้"

นายหญิงเนตรพยักหน้า "ตกลง คุณย่าจะรอพวกคุณ ไอ้เด็กบ้าสองคน คบหากันยังจะปิดบังฉันด้วย ปล่อยให้คนแก่อย่างฉันต้องคอยเป็นห่วงเป็นกังวลไปด้วย"

เธอเอื้อมมือไปตบเบาะที่นั่งคนขับ และเตือนว่า "โดยเฉพาะคุณ อายุเท่าไหร่แล้ว ไม่มีเงินไปโรงแรมหรอ พาผู้หญิงเขาไปทำเรื่องไร้ยางอายในห้องเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว คุณไม่อาย คุณคิดว่าหนูณิกาจะไร้ยางอายเหมือนคุณด้วยหรอ?"

แค่คำพูดประโยคเดียวทำให้ใบหน้าของมณิกา ที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้งในทันที