บทที่ 334 โอนหนึ่งร้อยล้าน

นายหญิงเนตรตัวเองก็เป็นผู้หญิง เธอเข้าใจความลำบากของแม่เอเดน

มีลูกกับตาแก่หนึ่งคน แต่ตาแก่ก็ไม่เคยให้สถานะอะไรกับแม่ของเอเดนเลย แต่แม่ของเอเดนก็ทำภาระหน้าที่อันพึงกระทำมาโดยตลอด

ถ้าจะผิด ก็เป็นความผิดของตาแก่ แม่ของเอเดนเป็นคนดี

นั่นเป็นเหตุผล ที่นายหญิงเนตรซึ่งเป็นคนแบ่งแยกความรักและความเกลียดไว้อย่างชัดเจนจึงปฏิบัติต่อเอเดนเป็นอย่างดี

"เรื่องของณิกาในครั้งนี้ เกี่ยวข้องกับอาเจ็ด ฉันเคยไม่ตำหนิความผิดในอดีตมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ เพื่อไม่ให้ทำผิดในเรื่องเดิมๆอีก" ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายคนนั้นแสดงอาการเย็นชาเล็กน้อย

"ตกลง คุณย่าเข้าใจแล้ว"

นายหญิงเนตรตอบรับ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจเลย เธออดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง "แล้วเมื่อไหร่คุณจะแต่งงานกับณิกา? ผู้หญิงที่ดีเช่นนี้ ไม่จับไว้แน่นๆ ไม่แน่อาจจะกลายเป็นสะใภ้ของบ้านอื่นก็ได้"

"สาวน้อยอายุแค่ 22 ปี ไม่ต้องรีบ"

"คุณไม่รีบ แต่ฉันรีบ"

"รีบ ก็ต้องรอ"

"พูดเหลวไหล! ครึ่งร่างที่ใกล้ลงดินอย่างฉัน จะรอได้อีกกี่ปี? ทำไมแค่อยากจะอุ้มเหลนถึงได้ยากขนาดนี้? นายหญิงเนตรพูดอย่างโกรธเคือง "หนึ่งปี มากสุดฉันจะให้เวลาคุณอีกหนึ่งปี เมื่อถึงตอนนั้นพวกคุณต้องแต่งงานกัน"

"สามปี!"

วายุกล่าว

"ไม่ได้ ให้เวลาพวกคุณมากที่สุดแค่สองปี"

"เช่นนั้นก็ไม่แต่งแล้ว" วายุหันมองออกไปทางอื่น อย่างไม่ใส่ใจ

"แก......"

นายหญิงเนตรนั่งตัวตรงอย่างด้วยความโกรธ และตบที่แขนของเขาอย่างแรง "แกอยากให้ฉันโกรธใช่ไหม เลี้ยงเสียข้าวสุก แค่ผู้หญิงคนเดียวก็จัดการไม่ได้ เสียดายที่ตัวเหม็นสาบ ไร้ประโยชน์!"

ทุกคำพูด เต็มไปด้วยความดูถูกวายุ

หลังจากพูดจบ นายหญิงเนตรก็ชี้มาที่เขาและพูดว่า "ฮึ อย่าหาว่าฉันที่ไม่เตือนคุณ หนูณิกาเป็นคนผิวขาวและสวยงาม กล้าทำกล้ารับและเป็นคนที่กล้าทำเรื่องใหญ่ ตอนนี้คุณยังไม่รีบจับเธอไว้ให้แน่น ถ้าวันหนึ่งเธอถูกคนอื่นแย่งไป คุณอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าฉันนะ"

ริมฝีปากบางของวายุแยกออกเล็กน้อย อยากจะหักล้าง แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าคำพูดของเธอมีเหตุผล

"ไปให้พ้น ไปให้พ้น รีบไปจัดการเรื่องของคุณให้เรียบร้อย อย่าทำให้ฉันต้องอับอายอีก"

นายหญิงเนตรโบกมือ บอกให้เขาออกไปโดยเร็ว

หลังจากที่พูดจบ เขาเสริมไปว่า "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ถ้าหนูณิกาไม่กลับไปที่บ้านเก่า คุณก็ไม่ต้องกลับมา เห็นหน้าคุณแล้วรำคาญ"

วายุ "........"

เยี่ยมมาก พอมีมณิกาแล้ว สถานะของเขาก็ลดลง!

วายุออกจากห้องพักผู้ป่วย

นอกห้องพักผู้ป่วย มณิกาเห็นวายุเดินออกมา เธอยืนขึ้นทันที และมองไปยังผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาที่ซับซ้อน "คุณโอเคไหม?"

ผู้ชายหน้าหล่อยิ้มแฉ่ง เอามือจับแก้มของเธอ นิ้วโป้งถูผิวหน้าเบาๆ "ไม่มีเวลาไหนดีกว่าตอนนี้อีกแล้ว"

"อะไรนะ? เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ ยังดีอีกหรอ?" มณิกางุนงงเล็กน้อย

"แต่ ก่อนหน้านี้ไม่มีคุณ"

เขากล่าว

ประโยคนั้น ทำให้มณิกาจั๊กจี้หัวใจ และสั่นโดยไม่รู้ตัว

ชายคนนั้นโอบเอวเธอ ดึงมาที่อก โน้มตัวมาจูบริมฝีปากเธอ แค่จูบเบาๆ หลังจากนั้นก็ยืดตัวขึ้น "ฉันบอกกับคุณย่าแล้ว เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับฉัน คุณย่าจะเก็บเป็นความลับ"

"จริงหรอ?"

"แน่นอน"

"เช่นนั้นก็ดีเลย"

มณิกาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยดวงดาว ริมฝีปากแดงของเธออมยิ้ม หวานและน่ารัก "วายุ ขอบคุณนะ"

เธอกล่าว 'ขอบคุณ' ใบหน้าของชายคนนั้นขรึมเล็กน้อย โน้มตัวลงอีกครั้ง แล้วกัดริมฝีปากแดงของเธอเบาๆ เจ็บจนผู้หญิงตัวเล็กหายใจหอบเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็เตือนอีกครั้งว่า "ต่อไปนี้ อย่าพูดคำว่า'ขอบคุณ'กับฉันอีก"

"ห้ามพูด 'ขอบคุณ'แล้วควรจะทำอย่างไร?"