บทที่ 336 นายหญิงเนตรโกรธมาก

เป็นเพราะคำขอของวายุเท่านั้น ไม่ให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ นายหญิงเนตรก็จะถูกกดดันเช่นกัน

มณิกาอดไม่ได้ที่จะโทษตัวเอง

"เสียงดังอะไรกัน? ตัวหนังสือบนนี้ พวกคุณไม่รู้จักหรอ?"

เธอตะคอกอย่างโกรธจัด ชี้ไปที่คำว่า'งดใช้เสียง'ที่ผนัง แล้วจ้องไปที่พวกเขา

ทุกคนหันกลับมา เห็นมณิกายืนอยู่ที่ประตู มองด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของพวกเขา

"โอ้ ช่างกล้าหาญมาก คุณมีสิทธิ์พูดในตระกูลเดชากุลของพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่"

"คิดว่าทำให้ท่านแม่หลง ก็สามารถกลายเป็นคนของตระกูลเดชากุลได้งั้นหรอ?"

"เล่นตลกอะไรกัน"

"ตลกจริงๆ"

........

คนเหล่านั้นเยาะเย้ยมณิกาชั่วขณะหนึ่ง กลอกตาและยิ้มอย่างประชดประชัน

มณิกาไม่สนใจสายตาที่ดูถูกของพวกเขาเลย แค่พูดอย่างเย็นชาว่า "ฉันเป็นคนพาคุณย่าเนตรมาที่โรงพยาบาล และห้องพักผู้ป่วยฉันเป็นคนจัดการ ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะพูดอะไรในตอนนี้ แต่วันนี้ที่นี่ ต้องฟังฉัน!"

ตลกเกินไปแล้ว มีเธออยู่ จะปล่อยให้คนเหล่านี้สามารถรังแกนายหญิงเนตรได้อย่างไร?

คำพูดของมณิกาเฉียบคม แค่หนึ่งประโยคก็ทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างมาก บุญฑริกาลูกสะใภ้คนที่ห้าไม่พอใจมาก เธอเดินบิดถังเอว เดินไปตรงหน้ามณิกา ยื่นมืออ้วนๆออกมาแล้วชี้ ที่หน้าของเธอ "คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งพวกเรา?"

"ฉันขอพูดอีกครั้ง ที่นี่คือโรงพยาบาล ต้องการความเงียบ ถ้าพวกคุณมีธุระ รอคุณย่าออกจากโรงพยาบาลแล้วค่อยไปคุย"

เธอหยุดและพูดว่า "ถ้าพวกคุณอยากจะอยู่ดูแลคุณย่า ก็อยู่ได้ แต่ถ้าจะรบกวนคุณย่าเพราะเรื่องของวายุ เช่นนั้นก็ต้องขอโทษด้วย ที่นี่ไม่ต้องการพวกคุณ"

"อุ๊ย สุดยอดจริงๆ"

บุญฑริกากล่าวอย่างเย็นชา และหน้าบานใหญ่ยิ้มอย่างน่ากลัว "คุณคิดว่าคุณสามารถเป็นนกฟีนิกซ์ได้จริงหรือ? คุณเป็นคนบ้านนอกออกมาจากที่ทุรกันดาร สวมใส่เสื้อผ้าแผงลอยข้างถนน จะวางมาดให้ใครดู? ก็แค่ท่านแม่ชอบ หรือคิดว่าตัวเองสำคัญจริงๆ"

"ใช่ ฉันว่านะสะใภ้คนที่ สถานภาพในบ้านของคุณ ยิ่งอยู่ยิ่งแย่ แม้แต่คนนอกก็ยังกล้าที่จะ ชี้นิ้วใส่คุณ"

"ฮ่าๆ เจ้าห้า มีคนรังแกภรรยาของคุณแล้ว ไม่กล้าพูดอะไรเลยหรอ"

"ตระกูลเดชากุลของพวกเรา ให้สิทธิ์คนนอกเข้ามาชี้นิ้วสั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ แย่จริงๆ"

"โธ่ ตระกูลของพวกเราโชคร้ายจริงๆ"

.......

คนเหล่านั้น มักจะฉวยโอกาสเติมเชื้อเพลิงเข้ากองไฟ

นายหญิงเนตรฟังคำพูดของลูกชายและลูกสะใภ้แล้ว ทั้งโกรธและรำคาญ ที่มากที่สุดคือผิดหวัง

จะบอกว่าพวกเขาคือคนที่สนิทที่สุด แต่เพื่อผลประโยชน์ แต่ละคนฉีกหน้าของตัวเองออก ซึ่งทำให้เธอรู้สึกใจห่อเหี่ยวและผิดหวังมาก

เธอเอียงศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง ขี้เกียจพูด

เจ้าห้ากาญจน์พศของตระกูลเดชากุลถูกพวกเขาว่าเช่นนั้น ทนเสียหน้าไม่ได้ เดินไปตรงหน้ามณิกา และชี้ไปที่หน้าของเธอ "ไสหัวออกไปจากที่นี่ ที่นี่คุณไม่มีสิทธิ์พูด"

"คุณไล่ฉันไปแล้วฉันก็ไป เช่นนั้นก็น่าอายไปไหม?"