บทที่ 337 เขาพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"ถ้าพูดถึงเรื่องหุ้นในบริษัท พวกคุณมีกี่หุ้น ในใจไม่รู้เลยหรอ? วันๆไม่ทำอะไร เอาเงินบริษัทไปเปล่าๆ มีความสุขกับเงินปันผลประจำปี ยังไม่ยอมออกแรงทำงาน ตอนนี้ยังมาสร้างปัญหาให้ฉันที่นี่อีก"

"ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเกินไป จนลืมไปว่าตัวเองนามสกุลอะไรแล้วใช่ไหม?"

"ว่ามาสิ พวกคุณคนไหนอยู่สุขสบายเกินไป แล้วอยากลำบากบ้าง? ฉันจะไล่พวกคุณออกจากตระกูลเดชากุลเดี๋ยวนี้เลย ออกไปเปิดธุรกิจด้วยตัวเอง ฉันจะดูว่าพวกคุณจะทำได้มากแค่ไหน"

"แต่ละคนเหมือนลูกวัวที่เหี่ยวเฉา พึ่งอะไรไม่ได้เลย!"

เธอพูดอย่างเย็นชา แล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

นี่......จะออกโรงพยาบาลแล้ว

พวกที่ถูกตำหนิ คุณมองฉัน ฉันมองคุณ อ้าปากค้าง ไม่มีใครกล้ายื่นหัวออกมาคนแรกอีก

มณิกาเหลือบมองพวกเขา ถอนหายใจ แล้วเดินตามหลังนายหญิงเนตรทันที

เรื่องมันขนาดนี้แล้ว นายหญิงเนตรก็ไม่จำเป็นต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาลและแสร้งทำเป็นไม่สบายต่อแล้ว

มณิกาประคองนายหญิงเนตรขึ้นรถ และขับรถส่งเธอกลับไปที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล

เมื่อมาถึงบ้านเก่าตระกูลเดชากุล มณิกาบอกหมายเลขโทรศัพท์ของเธอกับลุงระพล และย้ำว่า ถ้านายหญิงเนตรเป็นอะไร ให้ติดต่อเธอทันที

หลังจากนั้น มณิกาก็ไม่ไปไหน อยู่เป็นเพื่อน พูดคุยกับนายหญิงเนตรที่บ้านเก่า

และคนเหล่านั้นที่สร้างปัญหา เห็นนายหญิงเนตรโกรธกะทันหัน จึงพากันกลับบ้านของตัวเอง ไม่กล้าเป็นปีศาจอีก

เพียงแต่ว่ามณิกาตัวอยู่ในบ้านเก่าตระกูลเดชากุล แต่โทรศัพท์ก็ดังอยู่ตลอดเวลา

พวกเหนือเมฆ นิอร เอเดน และคนอื่นๆ โทรหาเธอตลอด

นายหญิงเนตรรู้ดีว่ามณิกาค่อนข้างยุ่ง จึงพูดไปว่า "เอาล่ะ หนูณิกา กลับไปก่อนเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้"

นายหญิงเนตรโกรธ เพราะว่าลูกๆและลูกสะใภ้ไม่เชื่อฟัง ตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว และก็ไม่โกรธแล้ว อย่างน้อยเรื่องใหญ่ในใจของเธอก็สงบลงแล้ว

เมื่อวายุมีภรรยาแล้ว ก็ดีกว่าสิ่งอื่นใด

"ได้จริงหรอ?"

มณิกากังวลเล็กน้อย

เธอจับมือของมณิกา และยิ้มอย่างอ่อนโยน "ตราบใดที่คุณและวายุเข้ากันได้ดี คุณย่าก็มีความสุขมากกว่าใครๆแล้ว คุณทั้งสองต้องไม่ทำให้หญิงชราอย่างฉันผิดหวังนะ คุณก็ได้เห็นแล้วว่า วันนี้ต้องแบกรับแรงกดดันมากแค่ไหน"

"ขอบคุณ คุณย่า"

มณิกาก้มศีรษะลง ซาบซึ้งใจอย่างมาก

"ครอบครัวเดียวกัน ขอบคุณอะไรกัน เกรงใจทำไม บ้านนี้ ก็เป็นบ้านของคุณ คุณเป็นหลานบุญธรรมของฉัน อีกหน่อยก็จะแต่งงานกับวายุ ก็จะยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น"

"อืมๆ ใช่ๆ" มณิกายิ้มแห้งๆ

ในใจพูดว่า ตอนนี้เปิดเผยแล้วว่าเธออยู่กับวายุ ฉันกลัวว่าในอนาคตนายหญิงเนตรไม่เพียงแต่จะเร่งงานแต่งงานกับวายุ และอาจจะเร่งเธอด้วย

แค่คิด ก็รู้สึกเครียดทันที

"ต่อไปถ้าคุณกับวายุไม่มีธุระอะไรก็กลับมาตระกูลเดชากุลบ่อยๆ ฉันอยู่บ้านเก่าคนเดียวน่าเบื่อมาก"

"ตกลง คุณย่า"

"เอ๊ะ ดีมาก" นายหญิงยิ้มด้วยใบหน้าที่เมตตา "รีบไปทำงานเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ฉันอยากจะนอนพักสักครู่"

"โอเค งั้นฉันไปก่อนนะ คุณย่า"

"ท้องฟ้ามืดถนนลื่น คุณขับรถขับช้าๆนะ" เธอกำชับด้วยความเป็นห่วง

มณิกาตอบรับ แล้วออกจากบ้านเก่าตระกูลเดชากุล

ในขณะเดียวกัน สดุภา กรุ๊ป

วายุซึ่งไม่ได้ยินอะไรจากด้านนอกนั่งอยู่ในสำนักงาน นริศหอบเอกสารกองหนึ่งมาวางตรงหน้าเขาและกล่าวว่า "ท่านประธานวายุ นี่คือข้อมูลโดยละเอียดของตระกูลโยธินทั้งหมด"

และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้างนอกกำลังพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเจ้านายตัวเองจูบ 'ผู้ชาย'

แต่เจ้านายของตัวเองกลับไม่สนใจเรื่องนี้เลย และยังทำงานเหมือนเดิมไม่สนใจผู้อื่น

แม้ว่านริศจะเดาได้แล้วว่า'ผู้ชาย'คนนั้นก็คือมณิกา แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำเช่นนี้

และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายของตัวเอง ทำไมจู่ๆจึงใส่ใจตระกูลโยธินมากขนาดนี้

ดูจากท่าทางเย็นชาของเขาแล้ว เกรงว่ากำลังจะโจมตีตระกูลโยธินแล้ว

"สั่งการลงไป ให้ยุติความร่วมมือระหว่างอุตสาหกรรมทั้งหมดภายใต้เดชากุลกรุ๊ปและเครือโยธินกรุ๊ปทันที" วายุสั่งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"ครับ ท่านประธานวายุ"