บทที่ 338 เริ่มสงสัยเหนือเมฆ

"ในบริษัท ไม่มีใครกล้าหาเรื่องฉัน"

"เช่นนั้นก็ดี"

มณิกาเชื่อในคำพูดของวายุโดยไม่มีข้อสงสัย

เพราะเขามีพลังมากพอที่จะพิชิตคณะกรรมการบริษัทได้ แต่มันจะค่อนข้างยุ่งยากเล็กน้อย

มณิกากำโทรศัพท์ไว้ เงียบไปครู่หนึ่งหลังจากถามจบ จากนั้นก็บอกวายุว่าคืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างในโรงพยาบาล

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่นายหญิงเนตรต้องทนรับก็เพราะเพื่อพวกเขา และเรื่องนี้จำเป็นต้องบอกวายุด้วย

หลังจากฟังจบ วายุไม่ได้โมโหอย่างที่มณิกาจินตนาการไว้ แต่พูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่ต้องกังวลเรื่องคุณย่า พวกเขายังไม่กล้าทำอะไรกับคุณย่าหรอ"

"วันนี้คุณย่าโมโหที่โรงพยาบาล สง่าน่าเกรงขาม.....จริงๆ" มณิกาอดหัวเราะไม่ได้

หัวเราะอยู่ก็กลั้นหัวเราะ เม้มปากแล้วพูดว่า "วันนี้ ฉันสร้างปัญหาให้กับพวกคุณจริงๆ"

"เด็กโง่ อย่าพูดแบบนี้อีก ฉันจะโกรธจริงๆนะ"

"อืม~"

เธอปิดปากแล้วยิ้ม ระหว่างคิ้วและดวงตาของเธอมีรอยยิ้มที่สดใส และอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

หลังจากคุยกับวายุสักพัก มณิกาก็วางสาย

หลังจากวางโทรศัพท์ลง สายของเหนือเมฆก็โทรเข้ามา

"เหนือเมฆ?"

"เรื่องในข่าวคุณรู้ทุกอย่างหรือไม่?"

เหนือเมฆถามตรงประเด็น

"อืม เห็นข่าวแล้ว รู้ทุกอย่างแล้ว ทำไมหรอ?" มณิกาถามอย่างรู้เท่าทัน

"ฉันบอกคุณไปแล้ว ว่าให้คุณอยู่ห่างๆวายุ แต่คุณก็ไม่ฟัง ดูเรื่องที่เขาทำกินทั้งชายและหญิง มันน่าขยะแขยง"

ในโทรศัทพ์ฟังออกว่าเหนือเมฆโกรธมาก ราวกับว่าเรื่องที่วายุทำ ทำให้เขารู้สึกแทนมณิกาว่าไม่คู่ควรเลย

แต่มณิกาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่วายุพูดกับเธอในคืนนั้น

วายุบอกว่าคืนนั้นเหนือเมฆอยู่กับเธอในโรงแรม และเหนือเมฆใช้โทรศัพท์มือถือของเธอส่งข้อความถึงเขา และบอกว่าเธอกับเหนือเมฆอยู่ด้วยกันแล้ว

แต่มณิกาสังเกตเห็นจากใบหน้าของวายุว่า เรื่องมันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น

เพราะหลังจากวันนั้น ปฏิกิริยาของวายุชัดเจนมาก ปฏิเสธเธอ และรังเกียจด้วยซ้ำ

เธอกำลังคิดว่า คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"ขอบคุณที่บอกฉัน" มณิกาถอนหายใจ "ฉันไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถึงแม้ว่าคุณจะดูขี้เล่นและเพลย์บอยในวันธรรมดา แต่ตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกันแบบเป็นส่วนตัว คุณใจกว้างกว่าวายุมาก"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

มณิกา "........."

เธอไม่คิดว่าเหนือเมฆจะตอบอย่างเป็นธรรมชาติขนาดนี้ และไม่รู้สึกผิดหรือวิตกกังวลใด ๆ

"เรื่องที่คุณจะพูดฉันรู้ทั้งหมดแล้ว วันนี้เหนื่อยแล้ว ฉันขอวางสายก่อน"

"อยากออกไปดื่มไหม?"

เหนือเมฆดูเหมือนจะรู้สึกว่ามณิกาอารมณ์ไม่ดี และคิดว่าเป็นเพราะเรื่องของวายุที่ทำให้เสียใจ

อันที่จริงแล้ว มณิกาไม่อยากยุ่งกับคนน่ารังเกียจและไร้ยางอาย ไม่มีความจริงใจแบบนี้

แม้ว่าการกระทำของวายุจะเลวทรามต่ำช้า แต่เขาก็ไม่เคยเล่นสกปรก

แต่เหนือเมฆเป็นคนเลวโดยสมบูรณ์ และถึงกับฝังซอฟต์แวร์แอบฟังไว้ในโทรศัพท์มือถือของเธออย่างไร้ยางอาย

ยังคิดว่าเธอเสียเวลาเรียนในวิทยาลัยสองสามปี?

"พรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณก็พักผ่อนเถอะ"

เมื่อเห็นว่ามณิกายืนกรานไม่ออกมา เหนือเมฆก็ไม่รู้จะพูดยังไง จึงวางสายโทรศัพท์

มณิกาเอนกายลงบนเตียง แล้วครุ่นคิด และอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น จึงหยิบคอมพิวเตอร์ขึ้นมา แอบเข้าไปในระบบกล้องวงจรปิด และค้นหาอยู่นาน ถึงได้เห็นฉากที่นั่น และรู้ว่าในวันนั้นเอเดนหยุดรถ แล้วให้เหนือเมฆขึ้นรถไปส่งเธอ