บทที่ 339 รู้ความจริง

เขา ไม่ได้เป็นเพื่อนกับวายุ?

มณิกาบ่นในใจ เปิดข้อความบนโทรศัพท์อีกครั้ง และยังคงสนทนากับนิอร ในขณะที่ค้นหาข้อมูลไปด้วย

เธอเลื่อนข้อความบนโทรศัพท์ จนถึงคำว่า'วายุ'ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ และมณิกาก็คลิกมันทันที

ถ้าไม่คลิกมันก็ไม่มีอะไร แต่หลังจากที่คลิก รูม่านตาของมณิกาก็จ้องเขม็ง และก็โกรธเคืองทันที!

ในรูปบนหน้าจอโทรศัพท์ เธอ'กำลังหลับ'โดยที่ร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า แม้ว่าร่างกายส่วนบนของเธอจะถูกผ้าห่มคลุมไว้ แต่ก็สามารถมองเห็นผิวที่ขาวเนียนสองก้อนได้ไม่ชัดเจน

และเหนือเมฆก็กอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วยังจูบที่หน้าผากของเธอ

รูปที่สอง เหนือเมฆยิ้มให้กล้องโทรศัพท์อย่างภาคภูมิใจ!

ในขณะนั้น สมองของมณิการาวกับมีเสียงดังขึ้นในทันที ราวกับว่ามีใครมาทุบที่หัวใจ เจ็บจนพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

ในโทรศัพท์ นิอรที่อยู่อีกด้านหนึ่งยังคงพูดอยู่

มณิกาถือโทรศัพท์ในมือซ้ายไว้แน่น ข้อนิ้วของเธอเป็นสีขาว โกรธจนหูแดงหน้าแดง

เธอเอื้อมมือไปปิดรูระบายน้ำในอ่างล้างมือ รองน้ำจำนวนมาก และโยนโทรศัพท์ของเหนือเมฆลงไปในน้ำ

มณิการู้ได้ว่า เหนือเมฆอาจจะส่งรูปถ่ายในโทรศัพท์ไปที่วายุ และสักวันหนึ่งก็จะใช้สิ่งนี้มาข่มขู่

เสียงน้ำจากก๊อกน้ำ.......

เสียงน้ำจากก๊อกน้ำดังไม่หยุด มณิกาวางมือทั้งสองข้างลงข้างๆอ่างล้างมือ ก้มศีรษะลง และหลับตาลงช้าๆ ในหัวของเธอมีแต่ความว่างเปล่า

แก้แค้น!

แก้แค้นกันชัดๆ!

ที่ผ่านมามณิกาคิดว่าเหนือเมฆเป็นเพื่อนเสมอ แม้แต่งเรื่องในงานเลี้ยงงานแต่งงานเมื่อครั้งที่แล้วเธอก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง แต่เหนือเมฆและวิไลพัณณ์ไม่เพียงแต่ไม่สำนึกบุญคุณ แล้วยังทำลับหลังเช่นนี้กับเธออีก

"คลื่นไส้ ~"

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกขยะแขยงคลื่นไส้ขึ้นมาในใจ

มณิกาไม่อยากคิดว่า เหนือเมฆทำอะไรกับเธอในคืนนั้น

ในคลิปวิดีโอ เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย และในวันนั้นเมื่อเธอตื่นขึ้นมาที่โรงแรม ร่างกายของเธอก็สวมใส่เสื้อผ้าไว้เรียบร้อยแล้ว

เป็นไปได้ว่าเหนือเมฆถอดเสื้อผ้าของเธอออก แล้วช่วยเธอสวมมันอีกครั้ง

แต่ในคืนนั้น เหนือเมฆทำอะไรกับเธอบ้าง เธอไม่รู้เลยจริงๆ

มณิกาได้คิดไปถึงเรื่องที่เลวร้ายที่สุดแล้ว

นั่นก็คือ.......

เธอโดนเหนือเมฆทำให้มีจุดด่างพร้อยแล้ว

เสียงน้ำล้นออกจากอ่างล้างมือ——

น้ำล้นออกจากอ่างล้างมือ ไหลลงจากอ่างมือลงสู่พื้น เสียงน้ำไหลคมชัดยิ่งขึ้น ทันใดนั้นมณิกาก็รู้สึกตัว แล้วเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำ

มองดูหน้าจอที่เปิดอยู่เมื่อครู่นี้ปิดเครื่องไปแล้ว มณิการู้ว่าเป็นเพราะโทรศัพท์ตกลงไปในน้ำในขณะที่ยังไม่วางสาย ซึ่งเร่งและทำให้ส่วนประกอบภายในเสียหาย

เธอปล่อยน้ำทิ้ง หลังจากนั้นเปลี่ยนเป็นน้ำร้อน และเอาโทรศัพท์ไปแช่ในน้ำที่ร้อนที่สุด

ผ่านไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งโทรศัพท์ไม่สามารถเปิดเครื่องได้ มณิกาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสภาพของเธอ แล้วเดินออกไปพร้อมกับโทรศัพท์

ใครจะรู้ว่า ทันทีที่เธอเปิดประตู เงยหน้าขึ้นก็เห็นเหนือเมฆยืนอยู่ข้างนอกแล้ว

ในขณะนั้น ทั้งสองก็มองหน้ากัน

"คุณ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เหนือเมฆมองเธอด้วยท่าทางที่งุนงง แล้วถาม

มณิกามองตรงไปที่เหนือเมฆ ในขณะที่มองไปที่เขา ในสายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หากเขาเคยถูกมองว่าเป็นเพื่อนมาก่อน ในเวลานี้ ในใจมณิกาเกลียดชังเหนือเมฆมาก

เธอก้มมองโทรศัพท์ในมือ แล้วยื่นให้เขา "ต้องขอโทษด้วย เมื่อครู่ปวดท้องแล้วเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่า.......ทำโทรศัพท์ตกในห้องน้ำ เหม็นมาก ฉันก็เลย......ช่วยล้างให้คุณ ต้องขอโทษจริงๆ"

โชคดีที่มณิกาจัดการกับคราบน้ำมันบนร่างกายแล้ว ไม่เช่นนั้นเหนือเมฆก็จะคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ

"คุณกำลังทำอะไรเนี่ย?"

เหนือเมฆขมวดคิ้ว มองโทรศัพท์ที่มณิกายื่นให้ มีความรังเกียจเป็นเวลานานกว่าจะรับมา