บทที่ 340 วายุพาเธอกลับบ้าน

"ที่นี่ที่ไหน?"

มณิกายกมือขึ้นจับหน้าผากของเธอ และลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยมือข้างหนึ่ง

"ตื่นแล้ว?"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู และก่อนที่มณิกาจะหันไปดู เธอก็ถูกกอดไว้ในอ้อมแขน

ลมหายใจที่คุ้นเคยพุ่งเข้าหา มณิกาเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นวายุนั่งกอดเธออยู่บนขอบเตียง

เมื่อเห็นเขา ความรู้สึกที่ปลอดภัยก็ท่วมท้นในใจอย่างอธิบายไม่ถูก

มณิกายกมุมปากขึ้นแล้วยิ้มเล็กน้อย และถามว่า "ทำไมฉันถึงมาอยู่กับคุณที่นี่?"

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าเธออยู่ที่บ้าน ทำไมเมื่อลืมตาขึ้นมาจึงอยู่ที่นี่?

"ดื่มเหล้าคนเดียวที่บ้านมากขนาดนั้น มีไข้สูง คุณยังกล้าถามฉันอีก"

วายุปล่อยมณิกาออก และขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น?"

คืนนั้น หลังจากที่วายุทำงานที่บริษัทเสร็จ ก็เริ่มติดต่อมณิกา แต่โทรศัพท์ของเธอโทรไม่ติด เนื่องจากสถานการณ์ในตอนนี้ วายุกลัวว่าถ้าไปบ้านของมณิกา ก็จะเป็นการสร้างปัญหาเพิ่มให้กับเธอ

ข่าวของเขาโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต แม้กระทั่งหลังเลิกงาน ก็อาจจะมีปาปารัสซี่คอยแอบถ่ายได้ ถ้าเขาไปที่บ้านของมณิกา ปาปารัสซี่อาจจะไปด้วยเช่นกัน

วายุคิดว่าเธอแค่หลับไป แต่เขาไม่สามารถติดต่อเธอได้ในวันรุ่งขึ้น ดังนั้นเขาจึงกังวลเล็กน้อย

เมื่อมาถึงบ้านของมณิกา ร่างกายของเธอร้อนมาก ร้อนอย่างรุนแรง

"ฉัน......มีไข้สูง?"

เธอส่ายหัว "ไม่รู้ นึกไม่ออก ใช่สิ แล้วคุณล่ะ?เป็นยังไงบ้าง?"

"ก็ดี"

วิธีการจัดการกับปัญหาของวายุ คือจัดการกับมันอย่างเย็นชา

ไม่ว่าโลกภายนอกจะพูดยังไง เขาแค่โพสต์ภาพจูบมณิกาที่ปลอมเป็นผู้ชายอย่างกล้าหาญ โดยไม่มีข้อความแนบ

เขาปล่อยให้แสดงความคิดเห็นได้เต็มที่

"ทำไมคุณถึงยังโพสต์รูปบนเวยป๋ออีก?ไม่กลัวจะถูกด่าตายจริงๆหรอ?"

"ถ้ารูปถ่ายเพียงรูปเดียวสามารถตัดผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนออกจากชีวิตฉันได้ ก็ยิ่งดีไม่ใช่หรอ"

เขายอมรับและความสัมพันธ์กับ'ผู้ชาย'ในรูป ตั้งแต่นั้นมาก็จะไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้ายุ่งกับเขาอีก

มณิกายกมุมปากขึ้นแล้วยิ้ม ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

เธอพิงอยู่ในอ้อมแขนของวายุ รูปถ่ายที่เธอเห็นในโทรศัพท์ของเหนือเมฆในคืนนั้นก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ

ทั้งๆที่วายุรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเหนือเมฆ แต่เขาไม่ได้รังเกียจเธอ แล้วยังจงใจปกปิดความจริง

สำหรับผู้ชายที่สูงส่งอย่างเขา เดิมทีควรคู่กับผู้หญิงที่ดียิ่งกว่า แต่เขากลับเลือกเธอจากผู้หญิงหลายพันคน

มณิการู้สึกซาบซึ้งใจ

และเมื่อได้รู้จักเขามากขึ้น เธอก็รู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งรู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรกับผู้ชายที่ดีอย่างวายุเลย

ทันใดนั้น มณิกาก็รู้สึกถึงความต่ำต้อยในใจของเธอ

หลังจากถูกผู้อื่นทำให้มีมลทิน ก็ไม่คู่ควรกับผู้ชายที่สูงส่งอย่างเขา!

"วันนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงดื่มแอลกอฮอล์มากขนาดนั้น" วายุถามเพราะสังเกตเห็นสีหน้าของมณิกาไม่ค่อยดี

มณิกาส่ายหัว และออกมาจากอ้อมแขนของเขา "นี่คือวิลล่าส่วนตัวของคุณหรอ?พาฉันเดินดูรอบ ๆ ได้ไหม?"

วิลล่าแห่งนี้เหมือนปราสาทยุโรป ครั้งที่แล้วมณิกาเคยมา

ครั้งที่แล้ววายุเคยพาเธอมาที่นี่ บอกว่ามีห้องของเธอหนึ่งห้อง ให้เธอมาพักผ่อนทุกวัน แต่ตอนนั้นเธอปฏิเสธไปแล้ว

ไม่คิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน เธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง

"โอเค"

ชายคนนั้นพยุงมณิกาขึ้น ยื่นเสื้อคลุมให้หนึ่งตัว แล้วพันผ้าพันคอให้เธอ "ข้างนอกอากาศหนาว"

มณิกายืนอยู่อย่างนั้น ดวงตาคู่นั้นจ้องไปที่ชายผู้ที่อยู่ใกล้มือโดยไม่กะพริบตา มองดูเขาพันผ้าพันคออย่างระมัดระวัง และจัดผมของเธอ

ในใจอบอุ่นมาก

รู้สึกมีความสุขที่ถูกความรักวนเวียนอยู่รอบๆ