บทที่ 341 การแก้แค้นของวายุ

พูดจบ เขาเม้มปากของเขาอีกครั้ง มือเล็กๆ ก็สอดเข้าในเสื้อของเขา นิ้วเย็นๆ สัมผัสผิวกายของเขา

การสัมผัสอย่างกะทันหัน ราวกับกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน ทำให้ผู้ชายคนนั้นรู้สึกสะดุ้ง เย็นหลัง

ในที่สุดเขาก็เริ่มที่จะตอบสนองต่อจูบของมณิกา แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเพิ่มเติมตั้งแต่ต้นจนจบ

มณิกากังวลเล็กน้อย มือเล็กๆ ของเธอค่อยๆ เลื่อนลงมา และเมื่อแตะเข็มขัดของเขา เขาก็จับมือเธอไว้ "ณิกา อย่าซน"

"ไม่ ก็เขาอยากนี่" มณิกาจงใจออดอ้อน

"สัญญาสามข้อ ภายในสามเดือนนี้ห้าม'แตะต้องคุณ'"

ซึ่งหมายถึงห้ามมีความสัมพันธ์กับเธอ และวายุก็จำได้อย่างแม่นยำ "ถ้าผิดสัญญา เมื่อถึงเวลานั้นคุณปฏิเสธที่จะแต่งงานกับฉัน แล้วฉันจะทำอย่างไร"

มณิกาตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเธอก็หยุดจูบเขา

ที่แท้ เขาระวังและกังวลเรื่องนี้มาโดยตลอด?

"อะไรนะ..... จะเป็นเช่นนั้นได้ยังไง ไม่หลอก"

มณิกาส่ายหัวด้วยสีหน้าที่จริงใจ

แม้ว่าดวงตาจะเต็มไปด้วยดวงดาวนับพันที่จริงใจ วายุก็ยังได้กลิ่นแปลก ๆ เล็กน้อย

"ณิกา บอกฉันที ว่าเกิดอะไรขึ้น?"

แม้ว่าวายุจะไม่ค่อยรู้จักมณิกามากพอ แต่เมื่อพิจารณาจากสภาพจิตใจและปฏิกิริยาของเธอในช่วงสองวันที่ผ่านมา ต้องมีบางอย่างผิดปกติอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่า เขาไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ไหน

"อะไร คนเขาก็แค่ต้องการ แต่คุณก็ไม่ให้ ฮึ!"

เธอแสร้งทำเป็นรำคาญและหันหลังให้กับวายุ

เมื่อต้องเผชิญกับเขาซึ่งเป็นฝ่ายรุกมาโดยตลอด วายุต้องทนทุกข์ราวกับว่าถูกเผาด้วยไฟที่โหมกระหน่ำ แต่เขาไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนข้อตกลง

กว่าจะตกลงกับเธอว่าจะปฏิบัติตามสัญญาสามข้อ หลังสามเดือนก็จะแต่งงานอย่างไม่เปิดเผย

ถ้าตอนนี้เพราะแรงกระตุ้นชั่วขณะ แล้วฝ่าฝืนข้อตกลง เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะหันไปให้ใครช่วยได้?

"เด็กโง่ อย่าซน ร่างกายคุณอ่อนแอมาก และต้องการพักผ่อนให้เพียงพอ" วายุโอบเอวของเธอไว้ วางคางที่คอของเธอ ดมผมของหญิงสาวตัวเล็กและปลอบใจ "หยุดพักก่อน ฉันจะมาเรียกคุณถ้าห้องครัวเตรียมอาหารกลางวันเสร็จแล้ว"

มณิกาหลับตาและผล็อยหลับไป โดยไม่สนใจวายุ

เขาอยู่ข้างๆเธออย่างนั้น โดยไม่ถามอะไรอีก

"พรุ่งนี้ฉันจะไปประเทศ C ไปด้วยกันไหม?"

เดิมทีจะไปประเทศ C เมื่อสองวันก่อนแล้ว แต่เนื่องจากเกิดเรื่องรูปถ่ายอย่างกะทันหัน ดังนั้นจึงทำให้การเดินทางล่าช้า สุดท้ายก็ไม่ได้ไปประเทศ C

ตอนนี้เรื่องก็เรียบร้อยแล้ว คนเหล่านั้นในบ้านเก่าตระกูลเดชากุลก็ถูกจัดการให้เชื่องแล้ว เขาก็ต้องไปประเทศC เพื่อจัดการกับเรื่องยุ่งยากพวกนั้น

"จะไปพรุ่งนี้เลยหรอ?"

มณิกาหันกลับมา มองเขา "อีกครึ่งเดือนก็จะเป็นวันตรุษจีนแล้ว ถ้าคุณไปตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องหลังตรุษจีนถึงจะกลับมา ใช่ไหม?"

"ใช่"

วายุพยักหน้า รูม่านตาลึกของเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ เขาเอามือจับบนแก้มของเธอ และลูบผิวที่บอบบางของเธอเบาๆ "ตรุษจีนปีนี้อาจจะไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อแม่คุณที่บ้านคุณ รอฉันกลับมา แล้วจะไปที่นั่นทันทีที่กลับมา"

"ไม่เป็นไร"

เธอยิ้ม "ถ้าไปแล้วดูแลตัวเองด้วย แล้วอย่าลืมโทรหาฉันด้วย"

"พูดอะไรเนี่ย ถ้าไม่โทรหาคุณ แล้วจะให้ฉันโทรหาใคร?"

ทั้งสองยิ้มให้กัน

ในวันนี้วายุกับมณิกาเดินเล่นในวิลล่า และสอนเธอตีกอล์ฟ

ในตอนกลางคืน วายุก็นอนกอดมณิกา

เขาทำอะไรไม่ถูกทั้งสองเป็นฝืนแห้งที่ติดไฟง่าย วายุเกือบแตะเส้นสีแดง เขาจึงทำได้เพียงลุกขึ้นไปอาบน้ำ หลังจากนั้นก็ไปนอนที่ห้องถัดไป

เขาเบื่อตัวเองมากๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ตัวว่าการควบคุมตนเองแย่ขนาดนี้

วันรุ่งขึ้น เมื่อวายุรีบไปขึ้นเครื่องแต่เช้า มณิกาไม่ได้ไปส่งเขา แต่แสร้งทำเป็นหลับ

ไม่รู้เพราะอะไร เธอไม่ต้องการเห็นภาพที่วายุจากไป

บางที เธออาจคุ้นเคยกับการดำรงอยู่ของเขาโดยฉับพลัน หลังจากสร้างความสัมพันธ์ความรักระหว่างกัน เธอก็รู้สึกไม่อยากห่างเขา เลย วายุเข้าไปในห้องนอนของเธอ จูบริมฝีปากของเธอ ใช้นิ้วโป้งลูบริมฝีปากของเธอเบาๆ จากนั้นก็หันหลังแล้วเดินออกไป

ประตูห้องนอนปิดลงอย่างช้าๆ วินาทีนั้น มณิกาก็ลืมตาขึ้น จ้องมองไปที่บนเพดานอย่างว่างเปล่า รู้สึกหดหู่มากกว่าปกติ