บทที่ 342 เหนือเมฆที่น่ารังเกียจและไร้ยางอาย

เอเดนบีบนิ้วมือเล่นโดยไม่รู้อะไรเลย

เธอ ควรจะบอกเธอเมื่อไหร่ดี?

"นิอร มาทานอาหารเที่ยงด้วยกันซิ" มณิกาตัดสินใจเปิดอกคุยกับนิอร ทำได้เพียงเดิมพันว่านิอรจะเชื่อเธอ

ถ้านิอรไม่เชื่อเธอ ก็ช่วยอะไรไม่ได้

"โอเค โอเค ฉันก็มีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกัน พวกเราไปร้านอาหารฟิลเรสโทรองกัน ฉันจะจองห้องไว้ก่อน"

"โอเค"

มณิกาวางสาย แล้วติดต่อกับนักสืบเอกชน เพื่อให้พวกเขาเอาขอข้อมูลที่เกี่ยวกับเหนือเมฆมาให้

มณิการู้ดีว่า วายุโจมตีเหนือเมฆ เพราะเหนือเมฆทำเรื่องน่ารังเกียจและไร้ยางอาย

เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปห้าม และไม่ต้องการที่จะห้าม

แม้หลังจากรู้ว่าวายุโจมตีเหนือเมฆ ก็รู้สึกมีความสุขเล็กๆและเหมือนได้รับการปกป้อง

ตอนเที่ยง ที่ฟิลเรสโทรอง

มณิกามาถึงห้องที่จองไว้ และหลังจากนั่งได้ครู่หนึ่ง นิอรก็มา

เพียงแต่ว่า นิอรพาคนมาด้วยสองคน

เหนือเมฆและเอเดน!

เมื่อเห็นพวกเขาสองคนเดินเข้ามา คิ้วของเธอก็ขมวดอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นจึงคลายออก แล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ ทักทายว่า "พวกคุณก็มาด้วยหรอ นิอรคุณทำอะไร พวกเขาจะมาทำไมพวกคุณไม่บอกก่อน ฉันสั่งอาหารไปแค่ของเราสองคน"

ผู้หญิงคนนี้จริงๆเลย..... ปัญญาอ่อนหรอ

"ฟังความหมายแล้ว ณิกาไม่ต้อนรับฉันหรอ?"

เหนือเมฆยืนอยู่ที่ประตู มือข้างหนึ่งอยู่ด้านหลัง และรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"ที่ไหนล่ะ กำลังคิดว่าพวกคุณมาก็ดีแล้วจะได้ช่วยกันสั่งอาหาร" เธอพูด

แต่นิอรยิ้มอย่างลึกลับ ดึงเอเดนไปยืนอยู่ด้านข้าง จากนั้นก็เห็นเหนือเมฆเดินเข้ามา แล้วเดินตรงไปที่มณิกา ทันใดนั้น ก็'เสก'ช่อดอกไม้มาจากด้านหลัง คุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งถือกล่องแหวน "ณิกา เป็นแฟนของฉันเถอะ?"

มณิกา".........."

เธออดไม่ได้ที่จะตกใจ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็จางลง

เงยหน้าขึ้น และมองไปที่นิอรและเอเดนที่อยู่ข้างๆ ทั้งสองมองหน้ากันและยิ้ม แล้วมองไปที่มณิกา

นิอรยิ้มและพูดว่า "เพื่อน ต้องตอบตกลงเหนือเมฆนะ"

"สาวน้อย เหนือเมฆเป็นคนไม่เลวนะ"

ขณะพูด เอเดนก็จับมือนิอรไว้ "พวกเราไปกันเถอะ เหลือพื้นที่ส่วนตัวให้พวกเขาสองคน"

"ฉันอยากดู"

"ดูอะไร ไม่รู้กาลเทศะเลย" เอเดนจับมือนิอร แล้วเดินออกไป

นิอรหันมามองตลอดระหว่างที่เดินออกไป แล้วยังไม่ลืมที่จะทำสัญลักษณ์มือ'สู้ๆ'ให้กับมณิกา และยิ้มให้เธออย่างร่าเริง

หวังอย่างยิ่งว่าเธอจะตอบตกลงกับเหนือเมฆเร็วๆ

ประตูห้องถูกปิด

ในเวลานี้ เหนือเมฆพูดอีกครั้ง "ณิกา ฉันชอบคุณมากตั้งแต่ฉันเห็นคุณครั้งแรก และความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณ ไม่เคยเปลี่ยนเลย คุณตอบตกลง เป็นผู้หญิงของฉันได้ไหม? ฉันจะปกป้องและดูแลคุณอย่างดี"

เมื่อได้ยินคำสารภาพของเขา ในหัวของมณิกาก็มีแต่ภาพเหล่านั้นเต็มไปหมด

เธอกำมือไว้แน่น ความอดทนของเธอทั้งหมดก็พังทลายลง

"คุณชอบฉัน?"