บทที่ 344 อาจารย์มาช่วยเธอแล้ว

เมื่อตกอยู่ในภาวะอันตราย ไม่รู้ว่ามณิกาเอาความแข็งแกร่งมาจากไหน ผลักเหนือเมฆออกไป พลิกตัวแล้วลงจากเตียง หลังจากนั้นก็วิ่งออกไปข้างนอก

แต่หลังจากวิ่งไปไม่กี่ก้าว ขาของเธอก็อ่อนแรงลง ล้มลงกับพื้นด้วยเสียงดังปัง

เหนือเมฆนั่งอยู่บนเตียง เช็ดเลือดบนใบหน้าด้วยทิชชู แล้วจ้องมองไปที่เธอ "วิ่งสิ วิ่งเก่งไม่ใช่หรอ?"

เขาไม่รีบร้อน ราวกับรู้ว่ามณิกาไม่มีทางหนี 'หุบเขา 5 นิ้ว'ของเขาได้พ้น

เหนือเมฆในเวลานี้ ทำให้รู้สึกเหมือนเขากำลังกระหายเลือดและอันตราย มณิกาหวาดกลัวมาก

เธอรู้สึกอ่อนแรง แต่ก็ต้องการหนีออกไปจากที่นี่อย่างเร็วที่สุด และในท้ายที่สุด เธอคว้าสร้อยคอและกรีดที่ข้อมือของตัวเอง

ในฤดูหนาวสวมใส่เสื้อผ้าค่อนข้างมาก และผิวหนังที่เธอสามารถกรีดด้วยความเร็วที่สุดนั้นก็มีเพียงข้อมือเท่านั้น แต่เธอหลีกเลี่ยงเส้นเลือดใหญ่

"อ๊าก......"

ที่ข้อมือมีบาดแผลจากการกรีด ทันใดนั้นเลือดก็ไหลออกมา และความเจ็บปวดก็พุ่งเข้าใส่ และอวัยวะภายในสัมผัสได้เพียงความเจ็บปวดที่กำลังกรีดร้อง

ความรู้สึกอ่อนแรงที่มณิการู้สึกสึกเมื่อครู่นี้ ก็รู้สึกดีขึ้นมากในทันใด

เมื่อเห็นเหนือเมฆลุกขึ้นและกำลังจะเดินเข้ามา มณิกาก็ลุกขึ้นทันที หันหลังและวิ่งออกไปข้างนอก

"แม้งเอ๊ย!"

เหนือเมฆไม่คิดว่าหลังจากมณิกาถูกวางยาแล้ว ยังสามารถลุกขึ้นได้อีก

เขาเหยียบบนพรมด้วยเท้าเปล่า แล้วเดินออกไป ไล่ตามมณิกา

เมื่อเห็นว่ามณิกากำลังจะออกจากห้อง เหนือเมฆก็เริ่มวิตกกังวล ก้าวไปข้างหน้า คว้าผมของเธอแล้วดึงกลับมา "แม้งเอ๊ย แกจะหนีไปไหน ณิกา ฉันไม่คู่ควรกับคุณหรอ ?ฮึ?"

ผมของเธอถูกดึงอย่างแรง มณิการู้สึกเพียงเจ็บที่หนังศีรษะจนชา

เธอยื่นมือออกมาปกป้องผม และพูดอย่างโกรธเคือง "เหนือเมฆ ปล่อยมือ!"

"ฮื้อ ตั้งแต่พาคุณมาที่นี่ ก็ไม่เคยคิดจะปล่อยคุณออกไป"

เหนือเมฆกล่าวอย่างเย็นชา

มณิกาหันกลับมาอย่างกะทันหัน และเตะท้องของเหนือเมฆอย่างแรง

แรงระเบิดในขณะนั้นน่าตกใจมาก เหนือความคาดหมายของเหนือเมฆอย่างสิ้นเชิง

เขาถูกเธอเตะอย่างแรง และถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วยืนนิ่งทันที

เหนือเมฆเอามือออกมาจับหน้าท้องไว้ และยิ้มอย่างป่าเถื่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอยแผลเป็นที่ใบหน้าด้านขวาของเขา ดูเหมือนปีศาจที่กระหายเลือด น่ากลัวมาก

"ฉันชอบเวลาที่คุณดูโกรธ ณิกา คุณคิดว่ากังฟูระดับแมวสามขากากๆของคุณสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน?ฮ่าฮ่าฮ่า......" เหนือเมฆเงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะเสียงดัง ศูนย์สียการควบคุมตัวเองเล็กน้อย

มณิกาไม่เคยเห็นเหนือเมฆเป็นแบบนี้มาก่อน เมื่อเห็นรูม่านตาของเขาเต็มไปด้วยเลือด และเหมือนคนผิดปกติที่บ้าคลั่ง

เกิดความรู้สึกวิตกกังวล ไม่กล้าอยู่นานกว่านี้แล้ว หันหลังแล้ววิ่งไปที่ประตูของห้อง ดูเหมือนจะหนีออกไปได้แล้ว แต่ประตูเปิดยังไงก็เปิดไม่ออก

ในเวลานี้ เหนือเมฆก็เดินเข้ามาหาเธอ เข้าใกล้ทุกที

มณิกาหันกลับมา และพิงอยู่ที่ประตู ทันใดนั้นก็รู้สึกหมดหนทางแล้ว

เธอเตะเหนือเมฆเมื่อครู่นี้ เธอได้ใช้แรงทั้งหมดในร่างกายจนหมดแล้ว และตอนนี้เธอสามารถยืนหยัดได้ เพราะอาศัยความเจ็บปวดจากบาดแผล

แต่ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเหนือเมฆได้อย่างไร?

สิ้นหวัง

เป็นความสิ้นหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน

มันแตกต่างจากการเผชิญหน้ากับวายุในตอนนั้น

ตอนที่เธอกับวายุ เธอแค่รู้สึกว่ารัศมีของวายุนั้นทรงพลัง และทำให้รู้สึกกลัว แต่ก็ไม่เหมือนกับรัศมีที่ไร้ความปรานีของเหนือเมฆ ดูเหมือนว่าจะเผาเธอให้เป็นเถ้าถ่านในทุกวินาที และทำลายเธอ