บทที่ 346 ดูลึกลับ

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ นิอรบอกมณิกาเกี่ยวกับสถานการณ์อย่างมีความสุข

บางคนมีความสุขและบางคนก็กำลังเศร้า

มณิกาเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของนิอร โดยไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี

เธอ ตั้งครรภ์

หลังจากเงียบไปนาน นิอรไม่ได้ยินเสียงของมณิกา ดังนั้นจึงถามว่า "ณิกา คุณได้ยินที่ฉันพูดไหม? ฉันบอกว่าวันนี้ฉันบังเอิญพบว่าฉันท้อง ฉันตั้งท้องลูกของพี่เอเดน ฉันมีความสุขมากเลย"

นิอรผู้ซึ่งจมอยู่ในความปีติ เห็นได้ชัดว่า ไม่รู้ว่าเธอเห็นเอเดนเป็นคนประเภทใด ถึงได้มีความสุขได้ขนาดนี้

"ได้ยิน ฉันได้ยินแล้ว"

มณิกายกมือขึ้นจับหน้าผาก ไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

"ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณไม่ดีใจเลย?"

นิอรขมวดคิ้ว และถาม

"พรุ่งนี้เที่ยงไปกินข้าวกันนะ ฉันมีอะไรจะบอกคุณ ถ้าจะให้ดีไม่ต้องให้เอเดน......."

"ไอ๊หยา เรื่องของพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน บอกฉันหน่อย คุณกับเหนือเมฆเป็นอย่างไรบ้าง?" นิอรตั้งตารอความคืบหน้าระหว่างมณิกาและเหนือเมฆ

ในช่วงที่มณิกาหมดสติ นิอรโทรหามณิกา แต่เธอก็ไม่ได้รับ

เธอจึงคิดว่า เหนือเมฆและมณิกา กำลังอยู่ใน'โลกของคนสองคน'

มณิกา"............"

เธอควรบอกยังไง?

"เอเดนอยู่ข้างๆคุณไหม?" เธอถาม

"เอเดนหรอ อยู่สิ อิๆ เขาอยู่กับฉันตั้งแต่เขารู้ว่าฉันท้อง อ่อนโยนและเอาอกเอาใจมากเป็นพิเศษเลย"

เมื่อฟังนิอรพูดในโทรศัพท์ มณิกาก็รู้สึกถึงความดีใจและความสุขของเธอ

"งั้นก็ดีแล้ว ขอแสดงความยินดีกับคุณด้วยนะ"

เนื่องจากเอเดนอยู่กับนิอร มีบางอย่างจึงไม่สามารถบอกเธอได้

มณิกาทำได้แค่พูดกับนิอรว่า "วันนี้ฉันดื่มไวน์ไป และรู้สึกเบื่อเมื่ออยู่คนเดียว ขอไปนอนบ้านคุณได้ไหม?"

"ตอนนี้?"

"ใช่"

"แต่พี่เอเดนก็ยังอยู่ที่นี่นะ"

"มีผู้ชายแล้ว ก็ไม่ต้องการเพื่อนแล้วหรอ?"

"ไม่ๆ ฮ่าๆ เป็นไปได้ยังไง งั้นถ้าคุณจะมาก็มาสิ ฉันจะรอคุณ" นิอรพูดไม่ออกด้วยการแซวของมณิกา ดังนั้นจึงตอบตกลงเธอ ให้เธอรีบมา

หลังจากมณิกาวางสายก็ไม่กล้าที่จะเสียเวลา จึงขับรถตรงไปที่บ้านของนิอรทันที

เนื่องจากที่พักอาศัยของทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ไกล มณิกาจึงใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็มาถึงชั้นล่างของบ้านนิอรแล้ว

เธอตรงขึ้นไปชั้นบน แล้วกดกริ่ง

ประตูห้องนั่งเล่นเปิดออก นิอรยืนอยู่ที่ประตู เมื่อเธอเห็นมณิกา เธอยิ้มและรีบวิ่งเข้าไปกอดมณิกาทันที "ณิกา ฉันมีความสุขมาก ตอนนี้ฉันเป็นแม่แล้ว ฉันมีลูกแล้ว"

เธอรู้สึกปลาบปลื้มมาก โดยไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

มณิกาเหลือบมองที่เอเดนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ชายคนนั้นนั่งอยู่นิ่งๆ สายตาจ้องมองมณิกาอย่างนิ่งๆ รอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของเขา ด้วยคำพูดที่ยั่วยุ

เขา น่าจะรู้ทุกอย่างแล้ว

"มีความสุขก็ดีแล้ว อย่างไรก็ตาม คุณประมาทเกินไป คุณยังไม่ได้บอกแอนโทนี่และพ่อแม่ของคุณเลย คุณสะเพร่าไปไหม"

มณิกามองไปที่นิอร มือที่อยู่ในกระเป๋าก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วยื่นให้นิอรดู