บทที่ 347 ความจริงถูกเปิดเผย

ตอนที่พวกเขาอยู่ที่ทางเดิน คิดว่าเอเดนจะต้องบอกอะไรกับนิอรบางอย่าง ดังนั้นนิอรจึงยังคงไม่วางสายโทรศัพท์ของเอเดน

มีเพียงความเป็นไปได้นี้เท่านั้น ที่จะทำให้นิอรจับโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาอย่างประหม่า

"วันนี้ฉันเชิญคุณไปทานข้าว ทำไมเหนือเมฆก็มาด้วย?"

มณิกาไม่ได้พูดถึงเรื่องของเอเดนโดยตรง

"อ้อ วันนี้เหนือเมฆและพี่เอเดนบังเอิญอยู่กับฉันพอดี แล้วคุณก็โทรมา ฉันก็เลยพาพวกเขาไปด้วย"

นิอรตอบตามความจริง

"เฮอะ"

มณิกายิ้มอย่างเย็นชา เอนหลัง เอียงศีรษะ และจ้องไปที่นิอรด้วยดวงตาที่เย็นชา "แล้วเธอรู้ไหมว่าเหนือเมฆทำอะไรกับฉันบ้างในวันนี้?"

"อะไรนะ?"

นิอรกังวลอย่างอธิบายไม่ถูก และรู้สึกว่ามณิกามองเธอด้วยสายตาที่คมมาก

มณิกาจับจ้องไปที่นิอร และไม่ตอบคำถามของเธอโดยตรง แต่ถามว่า "นิอร คุณว่า ฉันควรเชื่อใจคุณไหม?"

ดวงตาที่จริงจังและเย็นชาอย่างกะทันหัน ทำให้นิอรรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนหมุดและเข็ม วิตกกังวลไม่สบายใจ

เธอเม้มริมฝีปาก กอดหมอนด้วยมือทั้งสองข้างอย่างไม่รู้ตัว แล้วพูดอย่างตะกุกตะกัก "พวกเรา...... พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เป็นพี่น้องกัน ทำไมถึงเชื่อฉันไม่ได้ ฮ่าๆ คุณว่า... ใช่ไหม"

"อืม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

มณิกาพยักหน้า และขยับเข้าไปข้างๆเธอ ขณะที่นิอรพยายามหลีกเลี่ยงดวงตาที่คมของมณิกา และหันมองไปทางอื่น มณิกาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าชุดนอนของเธออย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์ออกมา

"ณิ......."

นิอรอุทานด้วยความตกใจ แต่มณิกาเอามือปิดปากเธอทันที ส่ายหน้าให้เธอ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอไม่ต้องพูด

มณิกามองลงไปที่โทรศัพท์ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ และโทรศัพท์นั้นกำลังรับสายอยู่ และโทรไปสามนาทีแล้ว

ริมฝีปากสีแดงของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเบาๆ โดยไม่วางสาย

นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าเชื่อใจ!

มีเสี้ยววินาทีหนึ่ง ที่มณิกาไม่อยากสนใจนิอรอีกแล้ว

ต้องการให้เธอเกิดเองตายเอง แต่ก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไร้เดียงสา กล้าหาญและชอบธรรม และเธอไม่สามารถมองดูเธอตกลงไปในกองไฟได้

เธอเปิดลำโพง ปล่อยมือที่ปิดปากของนิอร และพูดต่อว่า "หลังจากที่คุณกับเอเดนออกไป เหนือเมฆก็สารภาพกับฉัน ฉันไม่ได้ตอบรับเขา รู้หรือไม่ว่าทำไม?"

นิอรกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า จู่ๆก็รู้สึกว่าออร่าของมณิกาค่อนข้างทรงพลัง และรู้สึกว่าเธอฉลาดและน่ากลัว

เธอรู้ได้อย่างไรว่า โทรศัพท์ของเธอและเอเดนกำลังต่อสายอยู่?

หรือว่าเมื่อครู่เธอแอบฟังหรอ?

"ทำ........ทำไม?"

"เรื่องนี้ต้องเริ่มเล่าตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้ว ในงานเลี้ยงของตระกูลเดชากุลที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลในวันนั้น และฉันก็ไปบ้านเก่าตระกูลเดชากุลวายุ แต่วายุไม่ได้กลับไป คืนนั้นฉันเมามาก เอเดนเป็นคนส่งฉันกลับมา แต่ฉันก็สะลึมสะลือแล้วหมดสติไป หลังจากนั้น เอเดนก็ส่งตัวฉันให้กับเหนือเมฆ แล้วเหนือเมฆก็พาฉันไปที่โรงแรม"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ มณิกาก็หยุดพูด ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย หันหน้าไปด้านข้าง รูม่านตาสีดำคู่หนึ่งเปื้อนด้วยความเกลียดชังเล็กน้อย "คุณรู้ไหมว่าเขาทำอะไรกับฉัน?"

เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้จะทำอะไรได้อีก ใช้นิ้วเท้าคิดก็ยังรู้เลยว่าทำอะไร