บทที่ 348 เอเดนทำทุกอย่างได้อย่างรัดกุมมาก

เธอกังวลว่านิอรจะไม่เชื่อคำพูดของตัวเอง มณิกาพับแขนเสื้อขึ้น เปิดบาดแผลที่เธอกรีดข้อมือในวันนี้ต่อหน้านิอร

บาดแผลถูกพันด้วยผ้าก๊อซ มณิกาแกะผ้าก๊อซออกโดยตรง แผลที่ยาวถูกเย็บห้าหกเข็ม ราวตะขาบหนึ่งตัว

"ฉันแค่บาดเจ็บที่มือ แต่เหนือเมฆไม่ได้โชคดีเหมือนฉัน เขาถูกฉันทำร้ายใบหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ และน่าจะเสียโฉม อาจารย์ของฉันมาช่วยฉันทันเวลา และทำให้เขาต้องสูญเสียขาข้างหนึ่ง ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาล"

มณิกาพันผ้าก๊อซกลับอีกครั้ง แล้วพูดกับนิอรว่า "ถ้าฉันไม่แคร์คุณ ก็จะปล่อยให้คุณกับเอเดนอยู่ด้วยกัน ฉันเคยเตือนคุณหลายครั้งแล้ว แต่คุณก็ไม่เชื่อฉัน ช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันกำลังตามหาหลักฐาน ยังไม่ทันเอาหลักฐานให้คุณดู และฉันกำลังจะบอกความจริงกับคุณ แต่คุณก็กลับตั้งครรภ์แล้ว"

"ฉัน......ฉัน........"

ข้อมูลมหาศาลกระทบสมองของนิอร เธอสับสนมาก

ณ ตอนนี้ไม่มีเวลาให้เธอยืนอึ้งอยู่ที่นี่ มณิกาจับมือเธอโดยตรง "รีบเดินลงบันไดไปกับฉัน มิฉะนั้น เดี๋ยวเราจะไม่มีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ"

"ทำไม?" นิอรรู้สึกสับสนมาก

"เพราะในท้องของคุณมีลูกของเขาอยู่ มันเป็นน้ำหนักที่ดีที่สุด" มณิกาคว้ามือของนิอร และพาเธอลงบันไดอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ชั้นที่นิอรอาศัยอยู่ไม่สูงมาก การเดินลงบันไดสามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้เอเดนพบเจอได้

มณิกาจับมือนิอรไว้ ทั้งสองก็เดินลงไปชั้นล่างพร้อมกัน ในระหว่างนั้น สมองของนิอรว่างเปล่ามาก

ขณะที่กำลังเดินๆอยู่ เธอก็หยุดกะทันหัน

มณิกาไม่สามารถเดินต่อได้ หันมามอง พบว่านิอรกำลังจับราวบันไดอยู่ ยืนนิ่งและมองมาที่มณิกาที่ยืนอยู่ขั้นบันได

"รีบเดินสิ คุณจะยืนอยู่ตรงนี้ทำไม?" มณิกาถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

นิอรพยายามดึงมือของตัวเองออกจากมือของมณิกา และส่ายหัว "ฉัน.....เขา เขาและเหนือเมฆทำแบบนี้กับคุณเป็นสิ่งที่ไม่สมควร แต่ พี่เอเดนดีกับฉันตลอดมา เขาไม่เคยทำร้ายฉันเลย ฉัน...... ฉันคิดว่าเขาน่าจะรักฉัน"

มณิกา"............"

สมองของเธอหยุดทำงานครู่หนึ่ง มณิกามองนิอรที่ยืนอยู่ขั้นบันไดด้วยความไม่อยากเชื่อ คิ้วของเธอก็ขมวด แล้วก็มองเธออยู่นาน

"คุณบ้าไปแล้วหรอ? สมองมีปัญหาใช่ไหม?คุณมองจากตรงไหนถึงได้บอกว่าเอเดนรักคุณด้วยใจจริง? แม้งเอ๊ย......"

เธออยากจะด่าคน แต่เมื่อคำพูดมาถึงที่ริมฝีปาก สุดท้ายเธอก็ระงับไว้

"มณิกา ฉันควรจะเชื่อคุณ แต่พี่เอเดนเคยบอกว่าเขารักฉัน ยิ่งกว่านั้น ทั้งๆที่เขารู้ว่าฉันเป็นคู่หมั้นของแอนโทนี่ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะอยู่กับฉัน และแบกรับความกดดันทั้งหมดเพียงลำพัง ฉันควรจะเชื่อเขามากกว่า! แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าทำไมพี่เอเดนถึงทำกับคุณเช่นนี้ แต่ฉันจะบอกเขา ต่อไปให้เขาปฏิบัติต่อคุณในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง"

นิอรพูดช้ามาก ราวกับว่าถูกกระตุ้นอย่างแรง ยังไม่สามารถสงบลงได้ เธอไม่เชื่อแม้กระทั่งสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา

มณิกากำหมัดแน่น ชี้นิ้วไปที่นิอร "สมองถูกลาเตะไปแล้ว? ถ้าเอเดนรักคุณจริงๆ ทำไมเขายังไม่แสดงตัวและประกาศความสัมพันธ์ของพวกคุณ? ทำไมถึงเวลานี้เขาก็ยังไม่ยอมบอกแอนโทนี่? คุณไปเอาความมั่นใจจากที่ไหนมา ที่คิดว่าเขารักคุณจริง ๆ"

หลังจากพูดจบ เธอหยุดสักครู่และถามว่า "ฉันอยากถามคุณอีกครั้งว่า จะไปไหม?"

วินาทีนี้ นิอรรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามณิกากำลังโกรธ และอาจถึงขั้นระเบิดได้

"ณิกา ฉันเชื่อในตัวคุณจริงๆ......"

นิอรพูดอย่างช้าๆ

พูดอย่างไม่มั่นใจมาก

"ใช่ คุณเชื่อในตัวฉัน แต่คุณก็เชื่อเอเดนด้วย!"

เธอถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร "ไม่ไปใช่ไหม? ได้ ถ้างั้นฉันไปแล้วนะ นิอร คุณจำไว้ ถ้าวันหนึ่งคุณเสียใจ อย่าโทษว่าฉันไม่เคยช่วยคุณ"

คนโง่ ก็ต้องยอมสูญเสียเสมอ

มณิกาก็เคยโง่มากมาก่อน ดังนั้นเธอจึงต้องสูญเสียและเจ็บปวดมาก

เธอรู้ว่านิอรเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง และต้องการช่วยนิอรด้วยใจจริง แต่ไม่คิดว่านิอรจะดื้อรั้นขนาดนี้