บทที่ 349 นิอรเลือกเอเดน

แม้ว่าทุกอย่างจะตรวจสอบย้อนกลับได้ แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด

"แสดงว่า ทุกอย่างเป็นแค่การคาดเดา?"

"เป็นการคาดเดาหรือไม่ อาชายเจ็ดรู้ดีกว่าฉัน กล่าวอีกนัยหนึ่ง ฉันไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าคุณและเหนือเมฆสมคบคิดกัน แต่คุณไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ 'ความบริสุทธิ์'ของคุณได้"

มณิกาจ้องมองไปที่เอเดนอย่างใจเย็น และรู้สึกเสมอว่าชายผู้นี้เจ้าเล่ห์เกินไป แต่ต้องยอมรับว่า เขานิ่งสงบและไม่มีความสุข ทำให้ผู้อื่นเดาใจของเขาได้ยากมาก

"ถ้ามือสะอาดไม่จำเป็นต้องล้าง สาวน้อยไม่เชื่อใจฉัน อธิบายไปแล้วจะมีความหมายอะไร?" เอเดนกางมือทั้งสองข้าง ส่ายหัว ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "นิอรฉันรู้ว่าคุณกับสาวน้อยคนนี้เป็นเพื่อนกัน และฉันไม่อยากให้คุณต้องลำบากใจ คนพวกนี้ ฉันจะให้พวกเขาอยู่ดูแลคุณ ฉันขอตัวกลับก่อน"

เขายกมุมปากขึ้นและหัวเราะเยาะตัวเอง ราวกับว่ากำลังเยาะเย้ยตัวเองที่'คิดเอาเองฝ่ายเดียว'

ดูสิ เขาแคร์นิอรมาก แต่นิอรยังคงสงสัยเขาอยู่

เอเดนก้าวเดินไปที่ประตู เมื่อเขามาถึงหน้านิอร ก็หยุดเดิน ตาของเขามองลงไปที่ท้องของนิอร และก็พูดไปหนึ่งประโยคว่า "ดูแลตัวเองดีๆ คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ปล่อยให้แอนโทนี่หาคุณเจอ"

เมื่อคำสุดท้ายจบลง ชายคนนั้นก็เก็บสายตากลับมา และจากไปโดยปราศจากความอาลัยอาวรณ์

ฉากดังกล่าวตกสู่สายตาของมณิกา มณิกาเหลือบมองท่าทางดูวิตกกังวลของนิอร และส่ายหัวราวกับว่าไม่รู้จะทำอย่างไร

เธอรู้ว่า ก่อนหน้านี้ที่พูดกับนิอรไปมากมาย มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เอเดนมีความสามารถในการรู้ใจคนอื่นได้ และยังมี'โรงเรียนการแสดง'ที่ยอดเยี่ยม ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งที่'ไม่น่าเชื่อถือ' ตีบทแตกได้ดีขนาดนี้

ทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยม ถ้าไม่ไปเป็นนักแสดงถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ในวงการบันเทิงอย่างแน่นอน

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของมณิกาในทันที วินาทีต่อมา เห็นนิอรวิ่งเหยาะๆ ไปทางเอเดน จับมือเขา "พี่เอเดน คุณอย่าไปเลย ฉัน..... ฉันเชื่อในตัวคุณ"

ความรักสามารถทำให้คนหลงทางได้ง่าย

นิอรชอบเอเดน ถ้าให้เลือกระหว่างความรักและมิตรภาพ ลูกในท้องของเธอก็มีน้ำหนักส่วนหนึ่ง.......

เกมนี้ เอเดนชนะขาดลอย

ในคืนที่มืดมิด โคมไฟบนถนนในชุมชนฉายแสงสลัวๆ ลงบนร่างของชายผู้นั้น ในคืนที่หนาวเหน็บ ก็ยิ่งอ้างว้างมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาหยุดเดิน และปล่อยให้นิอรจับมือเขาไว้ แต่เขาไม่ได้มองย้อนกลับไป

"เหนือเมฆทำเรื่องที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายกับณิกามากมาย ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนเธอ ก็ต้องโกรธและสงสัยเป็นธรรมดา ณิกาเป็นผู้เสียหาย แล้วจะเข้าใจคุณผิดก็เป็นเรื่องธรรมดา คุณอย่าโกรธได้ไหม?"

นิอรยืนอยู่ข้างหลังของเอเดน ด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนน้อมถ่อมตนและอ้อนวอน ภาพความเย่อหยิ่งเล็กๆน้อยๆที่มณิกาเห็นเธอครั้งแรกไม่มีแล้ว?

เอเดนไม่หันกลับมา สะบัดมือของนิอรออกอย่างไร้ความปรานี และเดินออกจากชุมชนไป

เห็นเขายืนกรานที่จะไป นิอรก็รู้สึกประหม่าทันที และกลัวว่าเขาจะเลิกกับเธอเพราะเขาโกรธ

เธอรีบวิ่งตามไปทันที จับมือของเอเดนไว้ แล้วเดินไปข้างหน้าเพื่อขวางทางเขา กอดเขาไว้ "พี่เอเดน ขอโทษ คุณอย่าทำแบบนี้ได้ไหม? ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรสงสัยคุณเลย คุณเป็นพ่อของลูกในท้องฉัน ฉันจะไม่เชื่อคุณได้อย่างไร? ฉันโง่เอง"

ขณะที่นิอรพูด เธอก็สำลัก ดวงตาของเธอแดงก่ำ

หน้าตาที่เศร้าเสียใจของเธอ ช่างน่าสงสาร

เอเดนมองลงมาที่เธอที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา และสอดนิ้วทั้งห้าของมือซ้ายเข้าไปในผมของเธอ ค่อยๆไล่ตามผมยาวของเธอ น้ำเสียงแข็งเล็กน้อย "พวกเราเพิ่งรู้จักกันไม่นานหรอ? จึงทำคุณไม่เชื่อใจฉันเลย? คุณลืมไปแล้วหรอ ตอนที่แอนโทนี่ต้องการพาคุณกลับประเทศซC แล้วฉันช่วยคุณไว้ยังไง? คุณลืมช่วงเวลาที่พวกเรามีความสุขที่ลานสกีรุ่งอรุณแล้วหรอ? หรือว่า คุณคิดว่าฉันยังรักคุณไม่พอ?"

ซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา นิอรทั้งประหม่าและกลัว กลัวว่าเอเดนจะจากไปและไม่หันกลับมาอีก

พยักหน้าเหมือนผู้หญิงตัวเล็กๆ และพูดอย่างเสียใจ "อืม พี่เอเดน พี่พูดถูก ใช่ ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรสงสัยคุณเลย คุณอย่าโกรธได้ไหม ยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหม?

นิ้วชี้ที่มือขวาของนิอร แสดงเลข 'หนึ่ง'ออกมา ด้วยสีหน้าที่จริงใจ น่ารักและน่าเอ็นดู

ใบหน้าที่เย็นชาของเอเดนเต็มไปด้วยรอยยิ้มในทันใด "คุณนี่มันเด็กโง่จริงๆ"

เขาตบหัวเธอเบาๆ และกอดเธอไว้ในอ้อมแขน "ไม่หลอก ฉันจะถือสาเจ้าหญิงน้อยผู้น่ารักของฉันได้อย่างไร"