บทที่ 351 ตอนจบ

มีอาจารย์กับนภัทรคอยปกป้องและดูแล เหนือเมฆกับเอเดนจึงไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรกับเธอมากในช่วงนี้

ในที่สุดมณิกาก็รู้สึกโล่งอก แต่วันดีๆ เช่นนี้ยังผ่านไปไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ มณิกาก็ได้รับสายด่วนของนิอร

"ณิกา ลูกของฉันไม่มีแล้ว" เสียงร้องไห้ของนิอรส่งผ่านมาทางโทรศัพท์ ทำให้มณิกาตกใจมาก

"คุณอยู่ที่ไหน?" มณิกาถาม

"โรงพยาบาล"

ไม่นาน เมื่อมณิกามาถึงที่โรงพยาบาล นิอรกำลังนอนอยู่บนเตียง อย่างหงอยเหงาเศร้าสร้อย

"มันเกิดอะไรขึ้น?" มณิกาถามด้วยความกังวล

นิอรร้องไห้ทันที "ขอโทษ ณิกา ฉันควรจะเชื่อฟังคุณตั้งแต่แรก เอเดนเป็นคนสารเลว ฉันมองเขาออกแล้ว เขาไม่น่าเชื่อถือเลยแม้แต่นิดเดียว"

ที่แท้เช้าวันนี้นิอรบังเอิญไปเห็นเอเดนกับธิกานต์จูบกันที่ห้องหนังสือ เธอโกรธมาก พุ่งเข้าไป อยากจะตบธิกานต์ ใครจะไปคิดว่าธิกานต์ก็ไม่ได้โง่ จึงตบนิอรไปหนึ่งที นิอรโกรธมากอยากจะวิ่งออกมา ใครจะคิดว่าเมื่อเดินมาถึงที่บันได ก็มีคนผลักเธอจากข้างหลัง ธิกานต์เป็นคนผลัก เอเดนยังแสร้งทำเป็นเป็นห่วง แต่นิอรเห็นสันดานของสองคนนี้แล้ว

ใครจะไปรู้หลังจากที่เธอตกลงมาจากบันได เด็กในท้องก็ไม่มีแล้ว

"ณิกา ตอนนั้นฉันน่าจะฟังคุณ เอเดนไม่ใช่คนดี！" นิอรพิงที่ตัวของมณิกาแล้วร้องไห้

ในใจมณิกาโกรธแค้นมาก ไม่คิดว่าเอเดนกับธิกานต์จะพัวพันกัน

ขณะที่ทั้งสองกำลังปลอบใจกัน เอเดนก็มา

"นิอร ฉันผิดเอง คุณให้อภัยฉันนะ" เอเดนมาถึงก็ขอโทษทันที

"ไสหัวไป！" มณิกาตะโกนใส่เขา

สีหน้าของเอเดนดูแย่ แต่ไม่ยอมไป

"คุณไปเถอะ ไม่มีลูกแล้ว ฉันก็จะไม่กลับไปหาคุณอีกแล้ว" นิอรค่อนข้างบอบบาง คนสองคนรักกัน ขอแค่มีฝ่ายหนึ่งทรยศ เธอก็จะไม่มีทางให้อภัย

เอเดนยังอยากจะตื้อต่อ แต่ถูกนภัทรเชิญออกไปโดยตรง

สามวันต่อมา นิอรไปแล้ว เธอบอกมณิกาว่าอยากไปต่างประเทศ ไปจากสถานที่แห่งนี้ เธอไม่อยากเห็นเอเดนอีก และไม่อยากให้เขาหลอกใช้อีก

มณิกาห้ามเธอไม่อยู่ จึงทำได้เพียงบอกลาเพื่อนคนนี้

หลังจากที่นิอรไป เอเดนก็สูญเสียความช่วยเหลือครั้งใหญ่ เขาสำนึกผิด แต่วันนั้นเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ไม่คิดว่าเขากับธิกานต์จะถูกจับได้ว่าเล่นชู้กัน

และสิ่งที่ทำให้เอเดนสำนึกผิดที่สุดก็คือ เรื่องที่เขาหาเรื่องมณิกา หาเรื่องผู้หญิงที่วายุรัก

อีกไม่นานวายุก็จะกลับมา ทันทีที่เขากลับมา อันดับแรกจะต้องจัดการกับอุตสาหกรรมของตระกูลโยธิน และตระกูลโยธินจะต้องเผชิญกับการล้มละลาย

"วายุ คุณกับตระกูลฉันมีความแค้นอะไรกัน ทำไมต้องกำจัดตระกูลของฉันให้สิ้นซาก！" เหนือเมฆโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้ เขามาถามโดยตรง ที่ห้องทำงานของวายุ

"คุณไม่ควรคิดเลยเถิดกับมณิกา！" วายุพูดอย่างเย็นชา "ถ้าคุณกล้าเล่นลิ้นอีก ไม่เกินสามวัน ตระกูลโยธินล้มละลายแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นในเมืองนี้ก็จะไม่มีชื่อตระกูลโยธินของพวกคุณอีกต่อไป"

เหนือเมฆไม่รู้จะทำอย่างไร และก็ไม่กล้าคิดเรื่องไม่ดีอีก

ตอนดึก วายุยืนดื่มไวน์ที่ริมหน้าต่าง ในใจของเขา ตอนนี้มีแต่มณิกา

"วายุ คุณรู้ทั้งหมดแล้ว?" เธอถาม

สองวันนี้เรื่องของตระกูลโยธินเป็นข่าวแล้ว เธอก็รู้ทั้งหมดแล้ว ดูแล้วน่าตกใจมาก

มณิการู้สึกว่าวายุกำลังช่วยเธอแก้แค้น เรื่องก่อนหน้านี้...........

"ถึงแม้ฉันจะไปต่างประเทศ ฉันก็รู้เรื่องของในประเทศ อาจารย์ของคุณฉันเป็นคนเชิญมาเอง เด็กโง่" วายุลูบผมของมณิกา แล้วก็ยิ้ม

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง มณิกาเข้าใจแล้ว เธอก็ว่า วันนั้นอาจารย์จะรู้เรื่องของเธอได้อย่างไร

"คนที่รังแกคุณ ฉันจะไม่ยอมปล่อยไปแม้แต่คนเดียว" วายุสัญญา

มณิการู้สึกอบอุ่นใจทันที แต่ก็คิดถึงบางอย่าง แล้วพูดว่า "ยังมีอาชายเจ็ดของคุณ ธิกานต์ พวกเขาพัวพันกัน ฉันรู้สึกว่าพวกเขาจะต้องคิดเรื่องไม่ดีกับเรื่องของพวกเราอย่างแน่นอน ถึงอย่างไรเสียธิกานต์ก็เคยโกรธเคืองฉันอยู่ในใจ"

วายุกอดมณิกาไว้ "ไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน"

พูดจริงทำจริง ในวันข้างหน้า ในที่สุดมณิกาก็จะได้สัมผัสกับชีวิตที่สงบสุขว่าเป็นอย่างไรแล้ว

วายุปลดอำนาจของเอเดนในบริษัท และลดสถานะของเขาในตระกูลเดชากุลด้วย ทำให้เอเดนถูกจำกัดไปทุกที่แม้ว่าจะไม่ได้ลงโทษเขาทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็สามารถข่มขู่เขาไม่กล้าคิดไม่ดีอีก

การดำเนินการทั้งหมดของวายุ จัดการภัยคุกคามที่อยู่รอบตัวมณิกาทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องกลัวคนเหล่านี้อีก