บทที่ 4 แกล้งเป็นแฟนคุณชายวายุ

ในขณะเดียวกัน ภัตตาคารฮิลตัน

ธิกานต์มาถึงร้านอาหารครึ่งชั่วโมงแล้ว วายุก็ถึงปรากฏตัว

"ต้องขอโทษด้วยนะ เธอคงมารอนานแล้ว"

วายุที่สวมชุดสูทสีเทามีลวดลายสีขาวเล็กน้อย ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังเดินเข้ามา เค้าโครงใบหน้าที่ได้สัดส่วนของเขายิ้มออกมาอ่อนๆ ความหล่อและมีเสน่ห์ของเขาก็แผ่ซ่านออกมา ทำเอาธิกานต์มองตาค้าง หัวใจเต้นรัวเป็นกลองชุด

ธิกานต์เคยเห็นวายุในโทรทัศน์มาก่อน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเขาที่ร่างกายสูงเพรียว ไหล่กว้างเอวเล็ก มีกลิ่นอายของความเป็นเจ้าชายและความเป็นผู้ดีสูงมาก และยังมีความเย็นชาที่ 'คนนอกห้ามเข้าใกล้' แผ่ซ่านออกมา

เธอข่มอารมณ์ความตื่นเต้นไว้ แล้วลุกขึ้นมา จากนั้นก็พยักหน้าทักทายเขาอย่างมีมารยาท "คุณชายวายุมาตรงเวลาแล้วค่ะ เป็นฉันเองที่มาก่อนเวลา"

วายุนั่งลงตรงข้ามเธอ มองธิกานต์ครั้งเดียวก็ลดสายตาลงทันที "กินอะไรกันดีครับ?"

วันนี้เธอแต่งหน้ามาเล็กน้อย สวมต่างหูและสร้อยคอเพชรลิมิเต็ดของกุชชี และกระโปรงใหม่ล่าสุดของดิออร์ แม้จะสวยมากแต่ความสวยที่มาจาก 'เงิน' กลับทำให้วายุที่เจอผู้หญิงมานับไม่ถ้วนเบื่อ

"คุณชายวายุสั่งเลยค่ะ ฉันทานอะไรก็ได้"

"ได้ครับ"

วายุกด 'กริ๊ง' บนโต๊ะเรียกพนักงาน ไม่นานพนักงานก็เข้ามาในห้องอาหาร เขาสั่งอาหารที่แพงที่สุดและไวน์หนึ่งขวด

"ในเมื่อคุณเป็นคุณหนูบริษัทเลิศมงคล งั้นทำไมวันนั้นถึงไปอยู่ชานเมืองได้ล่ะ?"

วายุนั่งพิงพนักเก้าอี้ นั่งไขว่ห้าง มองไปที่ธิกานต์แล้วถาม

เขากลับไปบริษัทแล้วก็สืบเรื่องธิกานต์ทันที ก็พอรู้เรื่องของเธอแล้วบ้าง

ธิกานต์ใจเต้นตึกตัก สองมือกำไว้แน่น แล้วยิ้มแห้งๆ "ตอบตามตรงนะคะ อันที่จริงที่ฉันไปทำงานเป็นพนักงานส่งอาหาร คุณพ่อท่านอยากฝึกฉันน่ะค่ะ อยากจะทดสอบว่าฉันอดทนได้หรือเปล่า จะได้ตัดสินใจเรื่องที่จะให้ฉันเข้ารับช่วงต่อของบริษัทน่ะค่ะ"

ประโยคนี้ ธิกานต์ท่องในใจแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ในตอนที่วายุบอกว่าอีกอาทิตย์จะนัดเจอเธอ เธอก็บอกสถานการณ์กับพ่อแม่ไปแล้ว พวกเขาก็เดาได้แล้วว่าวายุจะต้องถามแบบนี้แน่นอน

ดังนั้นเลยตั้งใจสั่งให้คนเอากล้องวงจรปิดเส้นทางที่วันนั้นมณิกาช่วยวายุมาจนถึงโรงพยาบาล ถึงได้รู้ว่าสถานที่เกิดเหตุมณิกาทำอะไรไปบ้าง

เพื่อไม่ให้วายุสงสัย ธิกานต์ก็ทำงานส่งอาหารหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ อาทิตย์นี้เธอเหนื่อยมากจริงๆ

"ความคิดของพ่อคุณไม่เลวเลยนะ การฝึกฝนเป็นเรื่องที่ดี"

วายุเห็นด้วยกับการกระทำของทัพทอง

"นั่นสิ ฉันก็คิดว่าความคิดของพ่อฉันเยี่ยมไปเลย"

"เอาบัญชีคุณมาสิ พรุ่งนี้ผมจะให้ฝ่ายบัญชีโอนเงินให้คุณหนึ่งร้อยล้าน"

"อะไรนะคะ?"

ธิกานต์ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดเรื่องเงิน

"วันนั้นคุณเสี่ยงตายเพื่อช่วยผม เงินนี่เป็นค่าตอบแทนของคุณน่ะ"

"ไม่......ไม่ต้องหรอกค่ะ"

ค่าตอบแทนหนึ่งร้อยล้านแม้จะดึงดูดมากแค่ไหน แต่ธิกานต์ให้ความสำคัญกับวายุมากกว่า!

เธอส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "วันนั้นแม้จะเป็นคนอื่นที่ตกอยู่ในอันตราย ฉันก็จะเข้าไปช่วยค่ะ และในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่ปล่อยให้มีคนตายไปต่อหน้าหรอกค่ะ"

"ถ้าไม่เอาค่าตอบแทน ก็ให้พ่อเธอติดต่อผู้ช่วยผมโดยตรงได้เลย ในเรื่องโครงการของบริษัท ผมจะพิจารณาบริษัทเลิศมงคลก่อนเป็นอันดับแรก"

บริษัทเลิศมงคลเป็นบริษัทของพ่อธิกานต์

ธิกานต์ยิ้มอย่างมีมารยาท ภายใต้ใบหน้าสวยที่แต่งหน้าอ่อนๆ ไว้ "ขอบคุณคุณชายวายุมากเลยค่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

เธอพูดจบ เสียงโทรศัพท์ของวายุก็ดังขึ้นทันที

"ขอโทษนะ ผมขอรับสายนี้ก่อน"

วายุรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นว่าหน้าจอเป็นเบอร์ของนภัทร: "ว่าไง?"

"บอสครับ ผมผิดเอง เรื่องที่บอสสั่งยังทำไม่สำเร็จ คุณมณิกาถูกนายหญิงพากลับไปที่คฤหาสน์แล้วครับ"

นภัทรเล่าสถานการณ์กับวายุทั้งหมด

"คุณย่าไปที่นั่นได้ยังไง?"