บทที่ 47 ไฟคลอกตาย

มณิกาที่สลบอยู่ จู่ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาด้วยความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่จะเอาชีวิตรอด

ตอนที่ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือนั้น เธอก็ถูกคนลากเข้าไปในโรงรถชั้นใต้ดิน มุ่งหน้าไปยังรถเก๋งยี่ห้ออู่หลิงสีดำคันหนึ่ง

"ฮ่าๆๆ พี่ใหญ่ หลังจากทำงานนี้เสร็จ พวกเราสองพี่น้องก็จะอยู่กันอย่างสุขสบายแล้ว"

"คนตระกูลธนัตถ์โชติบอกแล้วว่า ถ้าทำให้เธอตายไปอย่างเงียบๆ ก็จะให้ค่าตอบแทนพวกเราเป็นเงินหนึ่งล้าน"

"หุบปาก เอาเงินเขามากำจัดคนแทนเขา พูดให้น้อยลงมือทำให้มากๆ "

......

ผู้ชายสองคนเอาแขนเธอมาพาดบนไหล่ แบกเธอเดินไปข้างหน้า ท่าทางแบบนี้ จะได้บอกกับคนอื่นได้ว่าเธอดื่มจนเมาแล้ว

แต่มณิกาแปลกใจมากที่พบว่าเสียงของทั้งสองคนคุ้นหูมากเป็นพิเศษ พอเธอหรี่ตามอง สองคนนั้นก็คือธนพงศ์และธนสิษฐ์ของตระกูลตระกูลปริยาภัสร์ที่เธอรู้จักตอนส่งอาหารกล่อง

ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน มณิกาเคยพบปะพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย

ทำไมถึงเป็นพวกเขาสองคนนะ

มณิกาหยีตาเหลือบมองชั้นใต้ดินที่สงบเงียบ สภาพแบบนี้ เธอไม่มีความสามารถหนีไปได้เลย

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็หลับตาลง แกล้งทำเป็นสลบขึ้นรถเก๋งไป

รถเก๋งขับออกจากโรงจอดรถชั้นใต้ดิน จากนั้นก็ขับไปบนถนน

มณิกาหลับตา เงี่ยหูฟังบทสนทนาของพวกเขา

"พี่ใหญ่ พวกเราจะทำให้เธอตายยังไง"

"จุดประสงค์ของทัพทองคือจะให้พวกเราทำอย่างรอบคอบไม่มีพิรุธ"

"ให้กำจัดเธอด้วยค่าตอบแทนที่สูงขนาดนั้น เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น"

"ไอ้โง่ เอาเธอส่งเข้าไปในคอนโด จากนั้นก็สร้างอุบัติเหตุไฟไหม้ขึ้นก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ"

ฟังบทสนทนาของทั้งสองคน ในใจมณิกาอดหัวเราะเยาะไม่ได้ แทนที่จะต้องใช้เสียเวลาจัดฉาก สู้สร้างอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยบังเอิญไม่ได้ นี่คือสิ่งที่คนตระกูลธนัตถ์โชติถนัดที่สุดไม่ใช่หรือ

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น มณิกาก็ถูกพาตัวกลับมาที่คอนโด

สองพี่น้องตระกูลปริยาภัสร์ไม่รู้ว่าเอากุญแจมาจากไหน เปิดประตูห้องรับแขกเธอได้ทันที

หลังจากปิดประตูแล้ว เธอก็ถูกวางไว้บนโซฟา

"พี่ใหญ่ ตอนนี้จะทำยังไงดี"

มีคนหนึ่งถามขึ้น

พี่ใหญ่อย่างธนพงศ์ล้วงถุงมือคู่หนึ่งออกมาจากกระเป๋า"เอาถุงมือไปใส่ อย่าทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้"

พูดพลาง เขาก็หยิบเหล้าขาวที่แรงมากสองขวดออกมาจากในกระเป๋าเป้รวมทั้งก้นบุหรี่กองหนึ่ง พูดกับคนนั้นว่า"แกเอาก้นบุหรี่ที่สูบแล้วพวกนี้ไปทิ้งไว้ในถังขยะในห้องนอนและห้องน้ำของเธอ"

"เอาก้นบุหรี่ไปทำอะไร"

"แน่นอนว่าเอามาสร้างภาพว่าเธอสูบบุหรี่ จากนั้นสูบบุหรี่ไม่ระวังก็เกิดเป็นเหตุไฟไหม้"

"อ้อ อ้อ พี่ใหญ่ฉลาดมาก งั้นถ้าเกิดเธอฟื้นขึ้นมากลางคันทำยังไง"

"ฉันมียาสลบแบบสูดดมอย่างหนึ่ง รับรองว่าไม่มีทางพลาด"

สองพี่น้องคิดว่ามณิกายังสลบอยู่ จึงเริ่มทำตามแผนอย่างตั้งใจ

คนหนึ่งเอาก้นบุหรี่ไปใส่ในถังขยะทุกห้องของมณิกา รวมทั้งใช้มือของมณิกามาบีบที่ก้นบุหรี่พวกนี้หลายครั้ง แล้วเอาไปวางไว้อย่างระมัดระวัง

อีกคนใช้ผ้าเช็ดตัวที่แช่ไว้ยาสลบอุดที่ปากและจมูกของมณิกาอุดไว้หนึ่งนาทีสามสิบวินาทีก่อนที่จะปล่อยเธอ

จากนั้นเอาตัวมณิกานอนราบบนโซฟา มือซ้ายที่ห้อยอยู่คีบบุหรี่เอาไว้ เอาขวดเหล้าที่มีความเข้มข้นสูงเทลงบนพรม บนโต๊ะมีแก้วไวน์หนึ่งแก้วพร้อมเหล้าครึ่งแก้ว

พี่ใหญ่ แบบนี้ก็จะเกิดไฟไหม้แล้วเหรอ"

"บุหรี่ในมือเธอจุดแล้ว รออีกเดี๋ยวไหม้ไปถึงก้นบุหรี่ประกายไฟหล่นไปบนพรมก็จะเกิดไฟลุกขึ้นมาทันที"

"โอ้โห พี่ใหญ่ฉลาดหลักแหลม"

ทั้งสองคนต่างคนต่างพูดไม่หยุด จากนั้นก็รีบออกจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว

ตลอดช่วงเวลาทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามนาที รวดเร็วมากเป็นพิเศษ

ปัง----

ได้ยินเสียงปิดประตูห้องรับแขก มณิกาค่อยลืมตา นัยน์ตาฉายความเย็นเยือกเล็กน้อย

แม้จะบอกว่าแผนของทั้งสองคนมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่หลังจากที่ไฟไหม้จนหมด หลักฐานทั้งหมดก็จะถูกทำลายจนไม่เหลือร่องรอย