บทที่ 54 มณิกาโดนลักพาตัว (2)

เธอกดโทรออก แต่ทว่าไม่มีคนรับสาย

สุดท้ายเธอจึงทำได้เพียงส่งข้อความไปหาเหนือเมฆ "เหนือเมฆ นี่ฉันมณิกาเองนะ ถ้าฉันเป็นอะไรไป อย่าลืมช่วยจัดการเรื่องประกันอุบัติเหตุ แล้วส่งพ่อแม่ฉันหนีไป"

หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จ มณิกาก็กดส่งข้อความออกไป

แล้วพิมพ์ข้อความต่ออีกนิดหน่อย ก่อนคืนโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มด้านข้างไป "ขอบคุณนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ"

ชายหนุ่มรับมือถือคืน แล้วเดินจากไป

หลังจากที่ชายหนุ่มเดินจากไป กลุ่มผู้ชายที่ดักรอเธออยู่ตรงล็อบบี้โรงพยาบาล ก็ปรี่เข้ามาข้างเธอทันที

มณิกาตะโกนเสียงดัง "ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย..."

เธอวิ่งไปได้ไม่ไกลนัก จู่ๆ ก็มีกลุ่มหมอในเสื้อกาวน์ขาวดึงเธอไว้ เอามือปิดปากของเธอไว้ ก่อนจะกล่าวเชิงตำหนิว่า "คิดจะหนีอีกแล้วเหรอ?"

หนึ่งในหมอเจ้าของไข้ยืนอยู่ฝั่งหนึ่งได้โบกมือขึ้น แล้วพูดว่า "รีบพาเธอไปพบจิตแพทย์ อย่าให้เธอไปทำร้ายคนอื่น ไม่อย่างนั้นจะรับผิดชอบกันไม่ไหว"

"เหอะๆ..."

มณิกาพยายามขัดขืน จนลืมความเจ็บปวดจากแผลไฟไหม้บริเวณเท้าไปจนหมด เธอวิ่งหนีจากชายที่ยกเท้าขึ้นเตะชายหนุ่มข้างๆ พลางตะโกนข้อความช่วยเหลือจากผู้คนที่ยืนมุงดูในบริเวณนั้น "ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ช่วยแจ้งความให้ที ขอร้องล่ะ"

"ไอ้พวกไร้ประโยชน์ รีบจับตัวมันมาให้ได้ เร็วสิ"

ฝ่ายแพทย์เจ้าของไข้เมื่อเห็นว่าเธอขัดขืนอย่างหนัก จึงพูดว่า "พวกมึง ไปจับตัวมันมา"

มณิกาถูกชายในเสื้อกาวน์สีขาวสี่คนฉุดลงกับพื้น ยังมันแขนขาและปิดปากเธอไว้ ก่อนยกตัวเธอขึ้น แล้วพาเธอจากไป

ผู้คนที่มุงดูอยู่บริเวณนั้น ต่างพากันคาดการณ์ไปต่างๆ นานา

"เธอดูปกติมากเลยนะ"

"คงไม่ใช่ถูกลักพาตัวไปหรอกนะ"

"ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นคนนี้มาก่อนเลย"

"พวกคุณประจำอยู่ที่โรงพยาบาลไหนกันเนี่ย?"

...

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามต่างๆ ด้านนายแพทย์เจ้าของไข้ถึงกับหยิบหลักฐานออกมายืนยัน พลางกล่าวว่า "เธอเป็นคนไข้จิตเวชของโรงพยาบาลเรา และนี่เป็นครั้งที่สองที่เธอหนีออกจากโรงพยาบาล ครั้งก่อนยังถึงขั้นแทงคนจนได้รับบาดเจ็บ"

"โอ้โห น่ากลัวมากเลย"

"หลบไปหน่อย หลบไปก่อน"

"ใครจะรู้ล่ะ"

"ตกใจหมดเลย ว่าแต่โรงพยาบาลพวกคุณนี่มันยังไงกัน แค่คนไข้คนเดียวยังดูแลกันไม่ได้"

...

ผู้คนที่มุงอยู่เริ่มพากันถอยกันไป เพราะกลัวว่าผู้ป่วยจิตเวชจะคลุ้มคลั่งจนทำร้ายพวกเขา

ทุกคนถอยไปเรื่อยๆ และไม่มีใครสงสัยถึงข้อเท็จจริงของเรื่องนี้

มณิกาที่กำลังขัดขืนอยู่ ถูกหามขึ้นรถพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลมากนัก หลังจากนั้นประตูรถถูกปิดลง รถสตาร์ทขึ้นและขับออกไปในที่สุด

ขณะเดียวกัน ธิกานต์บนอาคารผู้ป่วยใน ก็มองเหตุการณ์ที่หมดผ่านหน้าต่าง

มุมปากแดงของเธอยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มงดงามบนใบหน้าสวยดุจนางฟ้า

มณิกา ต่อให้เธอฉลาดแค่ไหน เธอก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณพ่อฉันหรอก

จากนี้ไป เธอจะต้องถูกขังในโรงพยาบาลจิตเวช

ตลอดไป...

เธอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับคำพูดของมณิกา

เรื่องที่เธอบอกว่าจะลักพาตัวพ่อแม่บุญธรรมของเธอเป็นเรื่องจริง แต่หลอกให้เธอออกจากที่นี่ เพียงเพื่อให้คนที่ดักรออยู่ด้านล่างจับตัวเธอไปเท่านั้น

เพียงแค่ให้คนพาเธอเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวช ก็จะ...

ทำให้เธอเป็นผู้ป่วยจิตเวชตลอดไป!

"ทำไมเธออยู่ที่นี่? แล้วมณิกาล่ะ?"

ทันใดนั้น เสียงก็ดังจากข้างหลัง

เสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้เธอตกใจ เมื่อหันกลับไปมองพบว่าวายุยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ มองมาทางร่างเล็กของเธอ

"พี่วายุ เพื่อนฉันโทรมา เลยมารับโทรศัพท์ค่ะ"

เธอปรับอารมณ์ให้เป็นปกติพร้อมกับยกมือถือขึ้นส่ายไปมาเล็กน้อย หลังจากนั้นก็แสร้งขมวดคิ้วสงสัย "เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะคะ ณิกา？เมื่อกี้เธอยังอยู่ในห้องอยู่เลย เธอบอกฉันว่าเธออยากกินอาหารเช้าของร้านน้ำลายไหล ฉันจึงให้บอดี้การ์ดไปซื้อให้