บทที่ 1: ตัวแทน

“อุ๊ย, เจ็บ!”

ความเจ็บปวดผุดขึ้นมา พร้อมๆ กับสายลมหนาวของเดือนธันวาคม ส่งความเย็นยะเยือกภึงกระดูกของหญิงสาว

"ญานีน้อย เป็นเด็กดีนะครับ ผ่อนคลายหน่อย เดี๋ยวคุณก็ไม่เป็นไรแล้ว" ริมฝีปากบางของชายหนุ่มแนบชิดกับหูของเธอ และเสียงของเขาก็แสนนุ่มนวล

ชินี เยลส์ กัดฟันแล้วค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง โดยปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของชายผู้นี้

ชายหนุ่มทรมานเธอจนดึกดื่น เขาผล็อยหลับไปเมื่อเขาเหนื่อย แต่ชินีไม่กล้านอน เธออดทนต่อความเจ็บปวดไม่สบายตัวขณะสวมเสื้อผ้าด้วยมือที่สั่นเทา

เธอพิงผนังขณะที่เดินออกจากประตู เธอหันกลับมามองชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย

ใบหน้าของเขาบอบบางราวกับประติมากรรม ดวงตาที่วาววับของเขาปิดลงอย่างนุ่มนวลในตอนนี้ ดูราวกับเขากำลังฝันดี

เขาสมบูรณ์แบบ แต่น่าเสียดายที่เขากลับไม่ใช่ของเธอ

ชินี มองไปทางอื่น พยายามไม่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เธอเปิดประตูและก้าวออกไป

นอกประตู มีหญิงสาวในหมวกแก็ป พร้อมแว่นกันแดดอันใหญ่ และสวมหน้ากากกำลังรอเธออยู่ "เธอพร้อมไหม?" หล่อนถาม.

ชินี พยักหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสุข แต่มีแววดูถูกเหยียดหยามในดวงตาของหล่อน “เธอก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ ไปซะ!” หล่อนว่า

ชินีไม่ขยับ เธอจ้องไปที่หญิงสาวอย่างเย็นชาและถามว่า “เงินอยู่ที่ไหน”

“เธอคิดว่าฉันหลอกเธอรึไง? เงินอยู่กับคุณพ่อ เธอไปขอจากเขาเองสิ!” หญิงสาวพูดอย่างหยาบคาย จากนั้นเธอก็ถอดแว่นกันแดดและหน้ากากบนใบหน้าของเธอออกและกำลังจะเข้าไปในห้อง

ใบหน้าของหญิงสาวถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์แล้ว และเธอก็ดูเหมือนกับชินีทุกกระเบียด