บทที่ 10: เธอเป็นใครถึงมาแตะต้องผม!

ประสบการณ์ของคนเราเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

แต่ดวงตาคนไม่เคยเปลี่ยน

มากกว่านั้น ในคืนนั้น ดวงตาของชายคนนั้นได้ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเธอ

แม้ตอนนี้เขาจะสวมหน้ากาก แต่เธอก็ยังจำเขาได้เพียงแค่ชำเลืองมอง...

“เร็วเข้า สาวน้อย!” แชนนอน เกตส์พูดกับเธอในขณะที่เขากดปุ่มลิฟต์

และชายคนนั้นก็เดินนำเข้าไปในลิฟต์แล้ว

ร่างสูงของเขาผนวกกับออร่าเย็นเยียบของเขา ทำให้เขาเข้าถึงยากเหมือนเช่นเคย

ในลิฟต์ยังมีที่ว่าง

ชินี เยลส์ ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอไอเพื่อกลบเกลื่อนน้ำเสียงหวาดหวั่นของตนและพูดว่า "เอ่อ ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ คุณไปก่อน..."

“เร็วเข้า ประตูลิฟต์กำลังจะปิดแล้ว” แชนนอนไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด เมื่อเห็นว่าเธอสับสน เขาจึงรีบวิ่งมาคว้าข้อมือเธอแล้วลากเธอเข้ามา

ลิฟต์กำลังจะปิดในไม่ช้า

ชินีดูเหมือนจะหยุดหายใจกระทันหัน

มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมเธอถึงมาอยู่ในลิฟต์?

เธอควรหาข้ออ้างที่จะออกไป!

แต่สายไปแล้ว ประตูลิฟต์ปิดลง ขณะที่เธอยังคงตกใจและสับสน...

ในลิฟต์มีคนไม่มาก

แต่อย่างไร ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอกลับรู้สึกกดดันอย่างเหลือทน กระทั่งจะหายใจยังลำบาก

ชายคนนั้นยังคงยืนอยู่ด้านข้างอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้ขยับเลยจากจุดที่เขายืนอยู่เลย

กลับกลายเป็นว่าเธอมายืนข้างๆ เขา...

เธอกวาดสายตาไปทั่วลิฟต์แล้วสูดลมหายใจลึก เสื้อแจ็คเก็ตของเธอแตะไปโดนเสื้อผ้าของเขา...

โดยไม่มีวี่แววมาก่อน เธอตัวสั่นและเท้าของเธอเริ่มขยับหนี...

“ชินีไม่ต้องกลัว เขาจะจำเธอไม่ได้...” เธอปลอบใจตัวเอง

เธอกัดริมฝีปากแล้วหันหน้าไปทางประตูลิฟต์

ทำไมไม่มีใครเข้าและออกจากลิฟต์บ้างนะ?

“ช่างเถอะ ฉันจะรีบออกไปทันทีที่ลิฟต์หยุด!” ชินีตัดสินใจแล้ว

ลิฟต์ไปถึงชั้นห้าพร้อมกับเสียง 'ติ๊ง' อันดัง เธอเตรียมพร้อมที่จะรีบออกจากลิฟต์ทันที

อย่างไรก็ตาม ใครจะคิดว่ามีคนจำนวนมากที่รีบเร่งเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออก

ชินีผู้ซึ่งกำลังจะก้าวออกจากลิฟต์ ถูกบีบให้กลับเข้ามา

“นี่ ฉันไม่ได้...”

ก่อนที่เธอจบประโยค ประตูลิฟต์ก็ปิดลงอีกครั้ง...

ชินีกัดริมฝีปากของเธออย่างช่วยไม่ได้ "นี่มันช่าง..."

ทันใดนั้น ก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นในลิฟต์

ทุกคนตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

ชินีตระหนักว่ามีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ 3 ขวบกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของผู้หญิงคนหนึ่ง เขายังเอื้อมมือไปดึงผมของผู้หญิงคนนั้น