บทที่ 110

เสียโฉม

สำหรับผู้หญิง การเสียโฉมคล้ายกับการสูญเสียจุดประสงค์ในการใช้ชีวิต

ญานี ตื่นขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

จากนั้นเสียงกรีดร้องอันบีบคั้นหัวใจของเธอก็ดังไปทั่วทั้งวอร์ด

กระจกตกลงมาที่พื้นและส่งเสียงชัดเจนในชั่วพริบตา

"อา-"

ยานี่อารมณ์ดีสุดๆ

ใบหน้าของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่หมองคล้ำ

ใบหน้าของเธอเสียโฉม

หน้าเธอเสียไปหมดแล้ว...

เธอสัมผัสผ้าพันแผลสีขาวด้วยมือที่สั่นเทา

"ฟ่อ..."

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านแผ่ซ่านจากใบหน้าของเธอทันที

น้ำตาก็ช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนก็ขมวดคิ้วและต้องการจะพูดอะไร แต่ก็ทำไม่ได้

“มะ... ฉันเสียสติไปหรือเปล่า” เธอถาม. เธอมองขึ้นไปที่ฝูงชนรอบๆ ตัวเธอและน้ำตาของเธอก็ไหลลงมาไม่หยุด

“ยานี่...” เวนดี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “ไม่เป็นไร ตราบใดที่คุณปลอดภัย!”

ญานี มองไปที่เธอ ไม่เป็นไรตราบใดที่เธอปลอดภัย

แต่หน้าเธอ...

จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดดังขึ้นมาอีก “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ—”

จููลส์ อยู่ในรถเข็น เธอกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเมื่อเวนดี้เป็นผู้นำและกอดยานี่ก่อน เธอตะโกนว่า "ญานี คุณไม่ควรขยับ!"

“หน้าฉัน หน้าฉัน...”

เสียโฉม!

เธอไม่อยากเสียโฉม!

เธอรู้ดีว่าหน้าเธอสวยขนาดไหน!

เธอไม่ได้ต้องการทำให้เสียโฉม และเธอก็ไม่ต้องการที่จะกลายเป็นคนขี้เหร่

มือของ ญานี สั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปดึงผ้าพันแผลที่ใบหน้าออก

“ฉันไม่ได้งอน ฉันไม่ได้งอน!” เธอกรีดร้องสุดเสียง

“คุณเยลส์ อย่าฉีกผ้าพันแผล!” พยาบาลก็เร่งไปข้างหน้าเช่นกัน

“ไปให้พ้น ไปให้พ้น นี่ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน!” ยานี่ตะโกนและผลักเวนดี้ออกไป จากนั้นเธอก็มองดูผู้คนในห้องอย่างวิตก

เธอไม่ได้ขึ้นแสดง

ความทุกข์ทรมานที่เธอรู้สึกตอนนี้มีจริง

ชินี ยืนอยู่ตรงมุมห้องและศึกษาพี่สาวฝาแฝดของเธอซึ่งอยู่บนเตียง ตอนนี้ใบหน้าของเธอจำไม่ได้แล้ว แต่ ชินี ไม่รู้สึกมีความสุขเลย

“ยานี่ อย่าเป็นแบบนี้ ใจเย็นๆ ก่อน!” เวนดี้ยืนอยู่ข้างๆเธออีกครั้ง

“ยานี่...” จูลส์ส่ายหน้าไปมา เธอถือผ้าห่มและสะอื้นไห้ “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ...”

ญานี จ้องไปที่ จููลส์ อย่างว่างเปล่า และน้ำตาของเธอก็เหมือนกับก๊อกน้ำที่ไม่สามารถปิดได้ และไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชาร์ลส์ก็เดินไปหาเธอ

ทันทีที่ ญานี เงยหน้าขึ้น เธอเห็นชาร์ลส์ยืนอยู่ข้างเตียงของเธอ

ในเสี้ยววินาที นางเอามือปิดหน้าและสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“ยานี่...” จูลส์กำลังจะพูดแต่หยุดคิดอีกครั้ง

“ออกไป ทุกคนออกไป อย่ามองมาที่ฉัน อย่ามองหน้าฉัน อย่า...” เธอร้องลั่น และเสียงของเธอก็เจาะหูเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นดังนั้น ยาโคบก็รีบพูดขึ้นว่า “พวกท่านทุกคน ออกไปได้แล้ว ให้ยานี่พักผ่อนให้เพียงพอ”

“ฉันอยากอยู่กับเธอ” จูลส์ตอบอย่างเร่งรีบ

“ออกไป ออกไป ทุกคน...” ยานี่ตัวสั่นและสะอื้นไห้ดัง

ใบหน้าที่น่าเกลียดของเธอนี้ เธอไม่ต้องการให้ใครเห็นเธอแบบนี้

“ทุกคน ได้โปรดออกไป อย่ายั่วเธออีกต่อไป…” เวนดี้อ้อนวอนโดยให้ยานี่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ

เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว ทุกคนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

แดนนี่ผลักจูลส์ไปที่ห้องข้างๆ เขามองดูคนอื่นๆ และพูดว่า “พวกคุณควรกลับบ้านก่อน ฉันจะอยู่ดูแลแม่ของคุณ!”

“พ่อครับ ผมจะอยู่กับคุณ!” ฟานี่ แฮงค์สพูดอย่างเร่งรีบ

“ลุง ฉันก็ว่างเหมือนกัน ฉันจะอยู่ดูแลป้า!” แจ็คกี้ ควินน์พูดอย่างรวดเร็ว

เขาเพิ่งโทรหาพ่อแม่เพื่อแจ้งให้พวกเขาทราบว่าเกิดอะไรขึ้น

พวกเขาบอกเขาว่าพวกเขาไม่สามารถไปเยี่ยม จููลส์ ได้ทันเวลา ดังนั้นพวกเขาจะหาเวลามาในสัปดาห์หน้าและขอให้เขาดูแลเธอเป็นพิเศษ

“เอาล่ะ ฉันรู้ว่าคุณมีเจตนาดี แต่อย่างที่คุณเห็น เธอสบายดี การมีคนอยู่ที่นี่มากเกินไปจะทำให้เธออึดอัดมากขึ้น คุณควรกลับบ้าน ถ้ามีอะไรฉันจะติดต่อกลับ! " แดนนี่กล่าว

“ฟานี่!” ชาร์ลส์โทรหาน้องสาวของเขา

ฟานี่มองมาที่เขาแล้วมองไปที่พ่อของเธอ

แดนนี่โบกมือทันทีเพื่อบอกให้พวกเขาออกไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทั้งสี่คนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ชาร์ลส์ลงไปถึงชั้นล่าง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

มันคือแชนนอน เกตส์ เห็นได้ชัดว่ามีสัญญาสำคัญที่บริษัทให้เขาเซ็นสัญญาทันที

ประธานของ JO International Group ซึ่งเขาได้นัดไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็เข้ามาขอพบเขาล่วงหน้าเช่นกัน

ชาร์ลส์มองดูชีนี่และพูดอย่างไม่เต็มใจว่า "ฉันจะไปบริษัทเดี๋ยวนี้ คุณควรกลับบ้านกับแฟนนี่และแจ็คกี้ก่อน โอเค!?"

ชินี เพียงแค่พยักหน้าของเธอ

“ใจเย็นๆ แล้วรอฉันกลับมา” ด้วยเหตุนี้ ชาร์ลส์จึงมอบตัวเธอให้ฟานี่

จากนั้นเขาก็เดินไปที่ทางออก รถของแชนนอนมารับเขาแล้ว

ทันทีที่ชาร์ลส์จากไป โทรศัพท์มือถือของเชนี่ก็ดังขึ้น

มันคือไททัส ไมล์

ชินี เดินไปด้านข้างเพื่อตอบมัน

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอเข้ามาดูพวกเขาแล้วพูดว่า "แจ็คกี้ ฟานี่ พวกเธอควรกลับบ้านได้แล้ว ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีก"

ฟานี่ขมวดคิ้วและถามว่า “เธอจะไปไหน เชนี่ พี่ชายบอกให้พวกเราพาคุณกลับบ้าน!”

“ไม่เป็นไร ฉันจะรีบกลับมา” ชีนี่ตอบ เธอยิ้มอย่างแผ่วเบาและมองที่ Jacky พูดว่า "ได้โปรดส่ง Fanny กลับมาด้วย แล้วเจอกันใหม่นะ!"

เมื่อเธอพูดจบเธอก็หันหลังกลับและออกไปที่ทางออก

ฟานี่ยังคงขมวดคิ้วและต้องการโทรหาเธอ แต่ขั้นตอนของชีนี่เร็วเกินไป

ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็หายตัวไปจากสายตาของพวกเขา

Jacky มองมาที่เธอและพูดว่า "ไปเถอะ ฉันจะส่งเธอกลับ"

ฟานี่ดูไม่สงบและรีบพูด “ไม่จำเป็น ฉันจะนั่งแท็กซี่ไปเอง” เมื่อเธอกำลังจะเดินจากไป แจ็คกี้คว้าข้อมือของเธอแล้วถามว่า “ฟานี่ คุณจะซ่อนตัวจากฉันนานแค่ไหน”

ปากของฟานี่สั่นและร่างกายของเธอก็สั่น เธอไม่กล้าสบตาเขา

“เหตุการณ์ในอังกฤษ...” แจ็กกี้กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

"ฉันจำได้ทุกอย่าง!" จู่ๆ ฟานี่ก็หันมามองเขาแล้วพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

“…” แจ็กกี้ไม่รู้จะตอบอย่างไรในทันใด

ฟานี่ขมวดคิ้วอีกครั้งและหลบตาแจ็คกี้ เธอรวบรวมความกล้าพูดอีกครั้ง “เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน!”

Jacky คลายการยึดเกาะของเขาในทันที

ฟานี่สูดหายใจเข้าลึกๆ และบังคับตัวเองให้สงบลง จากนั้น เธอยิ้มและพูดว่า “แจ็คกี้ อะไรนะ... สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นเป็นอุบัติเหตุ อย่าพูดถึงมันอีกเลย!”

พูดจบเธอก็หันหลังวิ่งออกไป

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ แจ็คกี้ก็ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้...

...

Titus เพิ่งเตรียมอาหารกลางวันเสร็จเมื่อ ชินี มาถึงบ้านของเขา

“อ๊ะ คุณอยู่นี่แล้ว” ไททัสพูดขณะเปิดประตูและเดินกะเผลกเข้ามา

“ลุงไมล์ วันนี้คุณทำอาหารเยอะแล้ว!” เชนี่ยิ้ม

“คุณยังไม่ได้กินเลยใช่ไหม ฉันทำมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ มาลองชิมฝีมือทำอาหารของฉันดูสิ” ไททัสพูด เขาไปที่ห้องครัวและหยิบจานและช้อนส้อมออกมา