บทที่ 29: จานหรู

ในรถแท็กซี่

“ช่วยโทรหาซันนี่หน่อยได้ไหม โทรศัพท์ของฉันแบตหมด บอกเธอว่าฉันมารับคุณแล้ว” ชินี เยลส์ ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งที่นั่งผู้โดยสารหันกลับมาพูดกับเขาอย่างรวดเร็ว

“ขออภัยด้วย โทรศัพท์ของผมก็แบตหมดด้วยเหมือนกัน”

“แบตหมด?” ชินีขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูด “ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยคุณหาที่พัก จากนั้นฉันจะพาคุณไปหาซันนี่” เธอกล่าวเสริม

“แต่... ผมหิว” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น

ชินีอึ้งไป หิว?

เมื่อมองดูเวลาก็สิบเอ็ดโมงแล้ว ก็จริง ตอนนี้เขาควรจะหิวแล้วล่ะ

อย่างไรก็ตาม เธอยังไม่ได้ติดต่อซันนี่ไปเลย!

“พาผมไปกินมื้อกลางวันก่อนได้ไหม” เด็กหนุ่มถาม เขายิ้มและรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขาก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้นไปอีก

“ตกลง ไปกินข้าวกันก่อน แล้วเราจะโทรหาซันนี่ คุณชอบกินอะไร ฉันเลี้ยงเอง!” ชินีพูดด้วยรอยยิ้ม

“ผมคิดถึงอาหารในบรุคลินมานานแล้ว!”

ชินีไม่พูดอะไร สำหรับเธอดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนของซันนี่มาที่บรุคลิน

อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไปในอีก 40 นาที

“อาหารในร้านนี้อร่อยมาก” เด็กหนุ่มกล่าว เขานั่งลงและยื่นเมนูให้เธอ

ชินีกัดริมฝีปากและขมวดคิ้ว เมื่อมองดูจานที่เขาสั่งซึ่งมีมูลค่ามากกว่าหนึ่งหมื่นบาท เธอก็ตกตะลึง

“หือ? มีอะไรเหรอ?” เด็กหนุ่มถามเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอกำลังลังเล เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “มีปัญหาอะไรไหม?”

“ไม่เป็นไร แค่สั่งอะไรก็ได้ คุณอยากกินอะไร” ชินีตอบกลับ เธอยิ้มอย่างเฝื่อนๆ แล้วยื่นเมนูให้เขา

“ผู้ชายคนนี้มาเพื่อหลอกฉันใช่ไหมเนี่ย?” เธอคิดกับตัวเอง

เขาพบสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ได้อย่างไร?

ยิ่งกว่านั้น มันแพงมาก!

“อืม... มาดูกัน...” เด็กหนุ่มพูด เขารับเมนูและสั่งอาหารที่มีชื่อเสียงและประณีตหลายจานอย่างรวดเร็ว

ไม่นานรายการก็ถูกส่งออกไป

หัวใจของชินีเต้นผิดจังหวะ หกหมื่นสอง...

อ้าก ผู้ชายคนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย!

“อาหารที่นี่อร่อยมาก ลองกินดูสิ” เด็กหนุ่มกล่าว เขายิ้มและโบกมือให้เธอลองกิน

“ก็ได้ ก็ได้...” ชีนีขยับปากเล็กน้อย เธอตัดเสต็กให้ตัวเอง กินเข้าไปแล้วรู้สึกเศร้าจนอยากจะร้องไห้...

ตอนที่เธอกินข้าวกับซันนี่ ที่เคยจ่ายกันมากที่สุดก็ราวๆ ห้าพันบาท ส่วนมื้อนี้ประมาณหกหมื่นสอง...

"คุณสบายดีหรือเปล่า?" เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของเธอดูสลดลง เขาจึงรีบถามเธอ

"ไม่เป็นไร อร่อยนะ คุณควรกินมากกว่านี้" ชินีกล่าวขณะที่เธอแปะยิ้มบนใบหน้าของเธอ

อันที่จริงเธอไม่ได้ขี้เหนียว