ตอนที่ 44
บทที่ 44
October 31, 2026
นางแฮงค์...
เขากำลังพูดถึงบ้าอะไร?
เขาเสียสติไปแล้วหรือ?
ชาร์ลส์ยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นความสยดสยองและความประหลาดใจในดวงตาของเธอ
"แตก!" ประตูถูกปลดล็อคด้วยกุญแจ
คลื่นแห่งความตื่นตระหนกกระทบ ชินี เธอเอื้อมมือไปดันหน้าอกของเขาออกอย่างแรง
ชาร์ลส์จับมือเธอกดลงบนหน้าอกของเขา “กลัวเหรอ?”
ชินี รู้สึกราวกับว่ามีก้อนเนื้อติดอยู่ในลำคอของเธอ เธอหันไปมองที่ประตูอย่างกังวลใจ
ประตูเปิด!
ชาร์ลส์ค่อยๆลุกขึ้นยืน
ทั้งพยาบาลและยานี่ตกตะลึง
“ผอ.แฮงค์… ผอ.แฮงค์ คุณอยู่นี่เหรอ” พยาบาลโพล่งออกมาด้วยเหงื่อเย็นเยียบโดยไม่มีเหตุผล
เป็นไปได้ไหมที่ผู้กำกับแฮงค์สล็อคประตูนั้นเอง?
ริมฝีปากของ ญานี สั่นเล็กน้อย เธอมองดูชาร์ลส์ที่ยืนอยู่หน้าเตียงของเชนี่ ยิ้มอย่างแผ่วเบา
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
ทำไมพวกเขาต้องล็อคประตู?
เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาในตอนนี้?
เมื่อพยาบาลรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงก้มศีรษะลงทันที ปิดประตูแล้วเดินออกไป
ชินี หันหน้าไปทางด้านข้างและมองออกไปนอกหน้าต่าง
คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชาร์ลส์ถึงทำอย่างนั้นในตอนนี้
แท้จริงนางได้ตั้งเขาไว้แล้ว
เมื่อเธอกลับไปที่คฤหาสน์เยลส์ เธอไม่รู้ว่าชาร์ลส์อยู่ที่นั่นหรือไม่
อย่างไรก็ตาม เธอรู้ดีว่ายาโคบไม่ฟังเธอ
ผู้ชายคนนั้นเอาแต่ใจตัวเองมาตลอด
และถ้า ชินี กบฏ เธอจะถูกทารุณกรรมอย่างแน่นอน
ดังนั้นเธอจึงเดิมพัน
เธอกำลังเดิมพันกับคำถามที่ชาร์ลส์ถามเธอบนเกาะนี้
เธอจึงส่งข้อความหาเขาล่วงหน้าถามว่า “พ่อคิดว่าพ่อจะไม่ทำร้ายลูกหรือไง”
ถ้าชาร์ลส์อยากรู้คำตอบจริงๆ เขาจะมาแน่นอน
อย่างไรก็ตาม เธอไม่แน่ใจนัก
เธอไม่ใช่คนงี่เง่าเช่นกัน และเธอไม่กล้าเสี่ยงกับความเป็นไปได้ที่ยาโคบจะทุบตีเธอจนตาย
หากเขาไม่ปรากฏ...
เธอมีวิธีระงับความโกรธของยาโคบด้วย
แต่ถ้าไม่มีทางเลือกอื่น...
เธออย่าไปไกลขนาดนั้น
"ชาร์ลส์ ... ชาร์ลส์ ... " หลังจากมึนงงชั่วครู่ ยานี่ก็เรียกชื่อชายอันเป็นที่รักของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา
"คุณอยู่ที่นี่?" เขาตอบอย่างใจเย็นแล้วเดินไปที่โซฟาและนั่งลง
ยานี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจของเธอค่อนข้างระแวดระวัง
จากนั้นเธอก็รีบไปด้านข้างของ ชินี และถามด้วยความเป็นห่วงว่า "คุณเป็นอย่างไรบ้าง ชินี?"
ชินี หันไปมอง ญานี และยิ้มกว้าง "ฉันยังไม่ตาย!"
รอยยิ้มบนใบหน้าของ ญานี แข็งขึ้น “เชนี่ พ่อรู้ว่าเขาคิดผิด เขาเสียใจมาก เขาไม่ควรหุนหันพลันแล่น โปรดอย่าโทษเขา...”
ขณะที่เธอพูด เธอยื่นโทรศัพท์ให้เธอ
“ดูสิ พ่อพูดแบบนี้”
ขณะที่ ชินี เรียกดูข้อความ รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
“กลับไปบอกคนที่เรียกฉันว่า 'พ่อ' ว่าฉันรู้ว่าพ่อทำไปเพื่อประโยชน์ของตัวฉันเอง ฉันไม่โกรธและจะไม่ทำให้เขาโกรธอีกในอนาคต ยังไงเขาก็ยังเป็น 'พ่อของฉัน' อยู่ 'ไม่ใช่เหรอ'
เมื่อได้ยินดังนั้น ปากของ ญานี ก็กระตุก เธอจ้องไปที่ใบหน้าที่มีความสุขของฝาแฝดของเธอและรู้สึกรำคาญมากขึ้นในนาทีนั้น
“เชนี่ ถ้าคุณต้องการอะไรก็พูดมาสิ พ่อมีสุขภาพไม่ดีและเขามาเยี่ยมคุณสายไปหน่อย บอกฉันว่าคุณต้องการอะไร!” ญานี รีบไปข้างหน้าและดึงผ้าห่มมาคลุมเธอ
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชินี ก็เลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า “จริงเหรอ ฉันหิวนิดหน่อย ทำไมคุณไม่ซื้อซุปให้ฉันล่ะ”
"อะไร?" ญานี ตกตะลึง “ฉันควรซื้ออะไรดี?”
“ฉันหิว ฉันต้องการซุป” เธอมองเธอด้วยรอยยิ้มที่สดใส
ยานี่ขมวดคิ้ว เธอแค่เสนอความช่วยเหลือแบบสบายๆ เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ชินี ต้องการให้เธอซื้อซุปจริงๆเหรอ?!
เมื่อรู้ว่าชาร์ลส์นั่งอยู่บนโซฟาข้างหลัง ยานีก็ไม่กล้าที่จะอารมณ์เสีย
“ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่ ฉันจะสั่ง!” ญานี พูดขณะที่เธอเปิดโทรศัพท์มือถือ
ชินี ไม่ได้พูดอะไรสักคำและไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอ
ไม่นาน ยานี่ก็วางโทรศัพท์ลงแล้วพูดว่า "ฉันสั่งซุปแล้ว เดี๋ยวมันมาส่ง"
เมื่อได้ยินดังนั้น ชินี ก็พยักหน้าแล้วมอง ญานี ด้วยเสียงหัวเราะ “ขอบคุณที่มาหาฉัน ยานี่ ขอบคุณนะชาร์ลที่ส่งฉันมาที่นี่ เอาล่ะ ตอนนี้ฉันอยากพักผ่อนแล้ว คุณสองคนกลับไปได้แล้ว”
เธอไม่ต้องการเสียเวลากับทั้ง ญานี และ ชาร์ลส์ อีกต่อไป
ญานี ทำให้เธอรำคาญ
และชาร์ลส์ก็กลัวเธอ
“หืม? คุณกำลังขอให้พวกเราออกไปตอนนี้หรือไม่” ญานี รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอสงสัยอยู่เสมอว่า ชินี กำลังเล่นกลอุบายของเธออยู่
ชินี ยิ้มและพูดว่า "แน่นอน ฉันสบายดีแล้ว ฉันมาจากชนบท ฉันก็เลยค่อนข้างแข็งแกร่ง ฉันคิดว่าฉันจะออกจากโรงพยาบาลพรุ่งนี้ คุณช่วยสั่งอาหารให้ฉัน ตอนนี้คุณสองคนกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ฉันอยากพักผ่อนแล้ว!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในที่สุด ญานี ก็ยิ้มน้อยๆ อย่างเห็นด้วย
เธอหันกลับมามองชาร์ลส์ แต่ก็สะดุ้ง
เขานั่งอยู่ที่นั่นด้วยท่าทางสงบ แต่ดวงตาของเขาลึกราวกับดวงดาว ซึ่งทำให้ผู้คนมองผ่านความคิดของเขาได้ยาก
อย่างไรก็ตามด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบสาเหตุ ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าถึงไม่ได้ในทันที
ชินี ไม่สามารถกังวลเกี่ยวกับพวกเขาได้ เธอนอนลงและคลุมตัวเองด้วยผ้าห่มโดยไม่สนใจพวกเขาอย่างสมบูรณ์
ดูเหมือนว่าความเฉยเมยที่รุนแรงเช่นนี้จะดำเนินอยู่ในครอบครัวของเธอ
ชาร์ลสยิ้มเมื่อเขายืนขึ้น
“ฉันจะไปส่งคุณกลับ” ทันใดนั้นเขาก็เอาแขนโอบไหล่ของ ญานี แล้วพาเธอออกไปข้างนอก
ประตูถูกปิดอย่างเงียบ ๆ
ชินี ยกผ้าห่มขึ้นและแลบลิ้นออกมา "คนขี้ขลาด"
จากนั้นเธอก็สวมรองเท้าและลุกจากเตียง
เธอกำลังจะไปหาซันนี่ แต่เธอไม่รู้ว่าซันนี่ตื่นจากอาการโคม่าแล้วหรือยัง
ข้อความที่ยานี่เพิ่งแสดงให้เธอเห็นไม่ใช่คำขอโทษจากเจคอบ
แต่เขากลับให้สัญญากับเธอและครอบครัวเฟลด์แทน...
ในที่สุด อย่างน้อย ชินี ก็ไม่โดนเฆี่ยนโดยเปล่าประโยชน์!
"ชาร์ลส..."
ญานี ออกจากวอร์ดและเดินออกไปข้างนอก
เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่ถึงแม้ชาร์ลส์จะอุ้มเธอ เธอก็รู้สึกว่ามือของเขาเย็น
มันเป็นความรู้สึกเยือกเย็นที่เล็ดลอดออกมาจากเขา
"ฮะ?" ชาร์ลส์เหลือบมองเธอโดยไม่เปลี่ยนอารมณ์ใดๆ ในดวงตาของเขา
มุมปากของ ญานี กระตุกเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ส่ายหัวและพูดว่า "ไม่ ไม่มีอะไร..."
เธออาจจะเหนื่อยเกินไปและจินตนาการถึงสิ่งต่างๆ
ถ้าเขาเย็นชากับเธอจริงๆ เขาจะไม่รั้งเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา...
"วันพุธเป็นวันเกิดแม่ของฉัน อย่าลืมมากับ 'ทั้งครอบครัว' ของคุณ ตกลงไหม" ชาร์ลส์จงใจเน้นคำว่า 'ทั้งครอบครัว' เพื่อเตือนเธอ
ยานี่พูดอย่างเร่งรีบ "โอ้ จริงสิ โง่จริง วันนี้ฉันยุ่งมากจนเกือบลืมวันเกิดแม่คุณ ไม่ต้องกังวล ฉันจะทำเซอร์ไพรส์ดีๆ ให้เธอเอง"
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ญานี ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉลองวันเกิดของ จููลส์
เธอรู้จักจูลส์ดีพอ ทั้งชอบและไม่ชอบของเธอ
อย่างไรก็ตาม เธอเกือบลืมเหตุการณ์สำคัญนี้ไปเพราะเชนี่
“ฉันจะขอให้คนขับรถไปส่งคุณกลับ ฉันมีอย่างอื่นที่ต้องทำ” ชาร์ลส์พูดกับยานี่ขณะโบกมือให้คนขับ
"คุณกำลังจะทำอะไร?" ญานี ถามโดยไม่รู้ตัว