บทที่ 87

“ชาร์ล คุณต้องการอะไร”

คำพูด น้ำเสียง และการแสดงออกของเธอเหมือนกับของ ชินี Yales ทุกประการ

สิ่งนี้ทำให้ ชาร์ลส์ Hanks สับสนเล็กน้อย

เขายังสงสัยในการตัดสินใจของตัวเอง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับไปเรียน!” ยานี่ เยลส์ไม่กล้าที่จะอยู่ต่ออีกต่อไป เธอกลัวที่จะถูกเปิดเผย

เธอจึงผลักประตูรถเปิดออกทันที

“เชนี่!” ชาร์ลส์คว้ามือเธออีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูหมองลงเล็กน้อย เขาพูดอย่างใจเย็น “ไปหาแม่ของคุณกัน โอเคไหม”

ญานี จ้องที่เขาและดึงมือของเธอออกไป เธอพูดอย่างเย็นชา “ชาร์ลส์ คุณกำลังพยายามทำให้ฉันอารมณ์เสียอยู่ใช่ไหม”

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอหันศีรษะและเดินกลับไปโรงเรียนทันที

“ผู้อำนวยการแฮงค์...” แชนนอนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเขาเห็นว่าเขามึนงง เขาก็โทรหาเขา

ชาร์ลส์ไม่ละสายตาไปจนกว่าร่างของยานี่จะหายไปอย่างสมบูรณ์

“แชนนอน!”

"ใช่!"

"หาที่ที่ยานี่ เยลส์อาศัยอยู่!"

แชนนอนตกตะลึงครู่หนึ่ง และกลับมารู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว "ผู้อำนวยการแฮงค์ คุณคิดว่า..."

ชาร์ลส์ไม่พูดอะไร ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาสงวนไว้และไม่แยแส เขากำหมัดขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันต้องการข้อมูลรายละเอียดทั้งหมดของเธอภายในหนึ่งชั่วโมง!”

แชนนอนรู้สึกประหม่าเล็กน้อย "ตกลง!"

ญานี รีบไปที่ห้องเรียนและนั่งในที่นั่งของ ชินี เธอตัวสั่นด้วยความประหม่า

แววตาของเขาดูน่ากลัวมากในตอนนี้

ราวกับว่าเขาได้เห็นผ่านเธอ!

เธอตั้งใจพรากตัวเองไปหรือเปล่า?

เธอกัดริมฝีปากของเธอบังคับตัวเองให้สงบลง

ครู่ต่อมา เธอลุกขึ้นบอกครูว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย จากนั้นเธอก็นั่งแท็กซี่ไปที่คฤหาสน์ตระกูลแฮงค์

ดูเหมือนว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้

ไม่นาน แท็กซี่ก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลแฮงค์

ยานี่รีบลงจากรถและวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

จููลส์ Quinn จัดดอกไม้อย่างระมัดระวังในห้องนั่งเล่น

โต๊ะเต็มไปด้วยดอกไม้สดที่คนใช้เก็บมาในตอนเช้า

บริษัทของเธอไปได้ดี และเธอก็มีคนมาจัดการแทนเธอ โดยทั่วไปแล้ว เธอไม่ต้องไปที่สำนักงานด้วยซ้ำถ้าไม่จำเป็น

ในบางครั้ง เธอจะวาดและระบายสีที่บ้าน หรือแม้แต่ทำภาพประกอบ

บางครั้งเธอจะมีเพื่อนสองสามคนมาทำสปาหรือไปช้อปปิ้งในห้างสรรพสินค้าสุดหรู

เมื่อวานเธอคุยกับเพื่อนจนดึกดื่นจึงตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย

เนื่องจากเธอว่าง เธอจึงตัดสินใจจัดดอกไม้ เธอค่อยๆ เล็มดอกไม้สวยๆ แล้วใส่ลงในแจกันราคาแพง..

เมื่อเห็นดังนั้น ยานี่จึงรีบไป

“แม่...” เธอเรียก

จูลส์ไม่แม้แต่จะมองเธอ และเสียงของเธอก็เย็นชา “เชนี่ เธอตั้งใจจะยอมแพ้หรือจะให้ฉันไปทำให้”

ยานี่ไม่พูด เธอเข้าใจความหมายของคำพูดของเธอ

ประโยคนี้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก

เมื่อเธอไม่ตอบ จูลส์วางกุหลาบในมือแล้วหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมไม่สามารถทำอะไรกับคุณได้ เพียงเพราะคุณมีชาร์ลส์คอยปกป้องคุณ”

เธอยิ้มและพูดต่อ “คุณคิดว่ามันเป็นความโชคดีที่พาฉันมาที่วันนี้ใช่หรือไม่?”

ญานี มองมาที่เธอและยิ้ม

แน่นอน เธอรู้ว่าจูลส์แข็งแกร่งเพียงใด

มีเด็กสาวหลายคนที่ต้องการอยู่กับแดนนี่ แฮงค์ส แต่เธอดูแลพวกเธอทั้งหมดอย่างไร้ร่องรอย

เธอดูอ่อนโยนแต่เมื่อเธอเลือกที่จะเด็ดเดี่ยวและโหดเหี้ยม แม้แต่แดนนี่ยังต้องถอยหนึ่งก้าว

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่เวนดี้ ไจล์สเตือนยานี่อยู่เสมอ

เธอควรจะรู้ให้ชัดว่าเธอต้องมีใครอยู่เคียงข้างเธอ

ในเวลานี้ คนใช้คนหนึ่งขึ้นมาและยื่นผ้าสะอาดให้จูลส์ทันที

จูลส์หยิบขึ้นมาเช็ดแล้วโยนกลับไปให้คนใช้

วินาทีถัดมา เธอนั่งลงบนโซฟา

คนรับใช้อีกคนหนึ่งยื่นกาแฟให้เธอทันทีและยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความเคารพ

จูลส์ยกแก้วกาแฟขึ้นอย่างสบายๆ แล้วเม้มปากด้วยนิ้วก้อยเล็กๆ ของเธอชี้ขึ้นไปในอากาศ

ยานี่มองคนใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณสองคนควรออกไปได้แล้ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับแม่คนเดียว!"

คนใช้มองไปที่จูลส์ รอคำตอบจากเธอ

จูลส์ไม่แม้แต่จะมองเธอ เห็นได้ชัดว่าเพิกเฉยต่อคำพูดของเธอ

“แม่ครับ ไม่อยากให้ผมไปจากชาร์ลสเหรอ ผมอยากคุยกับคุณเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น จูลส์จึงเงยหน้าขึ้นมองเธอในที่สุด

จากนั้นนางก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อย และคนใช้ที่อยู่ข้างๆ ก็จากไปในทันที

ในเวลานี้ ญานี ทันทีนั่งถัดจากเธอและจับข้อมือของเธอด้วยมือเดียว

ท่าทางที่สนิทสนมเช่นนี้ทำให้จูลส์ขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เธอกำลังจะดุเธอ ญานี ก็พูดขึ้นมาทันทีว่า "แม่!"

เสียงร้องนี้ทำให้จูลส์ตกตะลึง

“แม่คะ ฉันเอง ฉันยานี่!”

"อะไร?"

ญานี บอกเธอว่าเธอทำอะไรมาโดยตลอด

แน่นอน ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอต้องการคุยกับจูลส์เป็นการส่วนตัว

เธอยังบอกความลับบางอย่างกับเธอ