บทที่ 93

เจคอบสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวอันละเอียดอ่อนของชาร์ลส์

จากนั้นเขาก็รีบไปข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายใจว่า "ยานี่ เกิดอะไรขึ้น ได้โปรดอย่าทำให้ฉันตกใจ"

“พ่อครับ เจ็บมาก… ผม… หายใจไม่ออก…”

“ไม่ต้องกลัว ฉันจะพาไปโรงพยาบาล!” ด้วยวิธีนี้ เขามองไปที่ชาร์ลส์ แฮงค์ส และพูดว่า "ชาร์ลส์ ช่วยฉันอุ้มยานี่เข้าไปในรถ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าเธอไม่สามารถกระตุ้นได้ ไม่อย่างนั้นหัวใจของเธอก็คงจะแย่" อันตราย!"

ชาร์ลส์ขมวดคิ้วและมองไปยังยานี่

ยานี่ เยลส์นอนอยู่บนเตียง มือของเธอโอบหน้าอกขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม

ชินี Yales ยิ้มอย่างเย็นชาและลุกขึ้นยืน

เธอหันกลับมาและเดินออกจากประตู

“เชนี่!” ชาร์ลส์รีบวิ่งไปข้างหน้า

ชินี หยุดและเหลือบมองเขา เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “รีบพาเธอไปโรงพยาบาล มิฉะนั้น ถ้าหัวใจมูลค่า 10 ล้านเหรียญของเธอล้มเหลว เธอจะไม่สามารถอยู่รอดได้!”

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ขนตาของชาร์ลส์สั่นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้มองเธอ

อย่างไรก็ตาม มีความเศร้าเล็กน้อยในดวงตาสีดำสนิทของเขา

ชินี ลงไปข้างล่างและเดินไปที่ประตู

เธอแค่ยิ้มให้กับพฤติกรรมของชายคนนั้น ราวกับว่าเธอกำลังเยาะเย้ยเขา

“เชนี่!” ทันใดนั้น ชินี ก็ตกตะลึง

เมื่อมองขึ้นไป เธอเห็น Liam Mate ยืนอยู่ใต้ดวงอาทิตย์

เขาหายใจแรง ผมของเขายุ่งจากการวิ่ง และเขาก็หอบหายใจอย่างหนัก

ทันทีที่ ชินี เห็นเขา เธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร

อย่างไรก็ตาม เลียมวิ่งเข้ามาทันที เขาอ้าปากค้างแล้วพูดว่า “คุณสบายดีไหม คุณไม่สบายหรือเปล่า ทำไมคุณไม่ไปโรงพยาบาลล่ะ หือ?”

ชินี มองมาที่เขาและจมูกของเธอก็เริ่มปวด

"มีอะไรผิดปกติ?" เลียมรู้สึกสับสนเล็กน้อย เมื่อตาของเขาไปจับที่มือของเธอ เขาก็ตกใจ เขารีบคว้ามือเธอแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับมือของคุณ?”

ชินี ไม่ตอบสนอง และเธอก็ไม่ดึงมือกลับ เธอได้แต่ยืนมองเขาอยู่ตรงนั้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยสะอื้นไห้ขณะที่เธอถามว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

“คุณส่งข้อความมาบอกว่าคุณไม่สบาย ฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองซี และไม่มีเวลากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้พาคุณไปโรงพยาบาล!” ขณะที่เขาพูด เขาก็จับมือเธอและกำลังจะพาเธอไป

ชินี ร้องไห้ออกมาทันทีทันใด

มันคือเธอ!

ข้อความมาจากยานี่

ยานี่หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกไป

แม้ว่าเขาจะอยู่นอกเมือง แต่เมื่อได้ยินว่าเธอไม่สบาย เขาก็รีบกลับทันที

ในทันที ความทรงจำในวัยเด็กของเธอดูเหมือนจะสะท้อนอยู่ในใจของเธอ

เขาเป็นพี่ใหญ่ที่คอยปกป้องเธอมาตลอด จนกระทั่ง...

“เอ่อ?” เลียมจับมือเธอและอยากจะดึงเธอออกไป แต่พบว่าเธอไม่ขยับ

ตอนนั้นเองที่เขามองย้อนกลับไปและตระหนักว่าน้ำตากำลังไหลอาบแก้มของเธอ

ทันใดนั้น เขาก็ตื่นตระหนกและพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น อย่าร้องไห้เลย…”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบหยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดว่า "อย่าร้องไห้ ฉันเผลอไปทำร้ายเธอหรือเปล่า"

ชินี ส่ายหัวและไม่สามารถหยุดน้ำตาไหลได้

“โอเคๆ อย่าร้อง เราจะไปโรงพยาบาลทันที โอเคไหม?” เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ เลียมรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

เธอรู้สึกผิด เธอเจ็บปวด และเธอเหนื่อยมาก

เธอพยายามที่จะเข้มแข็งในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แต่เพราะความสบายใจที่อ่อนโยนของเลียม เธอจึงควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

ชาร์ลส์เห็นฉากนี้เมื่อเขาอุ้มยานี่ออกจากห้อง

ภายใต้แสงแดดยามเช้า ชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังจับมือ ชินี และอีกมือของเขากำลังเช็ดน้ำตาของเธอเบา ๆ

มือของเธออยู่ในมือของเขาตลอดเวลา

ยานี่อยู่ในอ้อมแขนของชาร์ลส์ เมื่อเธอเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า มุมปากของเธอก็ยกขึ้นทันใด

แม้จะมีอาการสะอึกบ้าง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างยังคงเป็นไปตามแผนของเธอ

เธอโชคดีจริงๆ ที่ได้ส่งข้อความนี้

ณ เวลานี้ ไม่มีใครเห็นความโศกเศร้าในดวงตาของชาร์ลส์...

“ส่งเธอไปโรงพยาบาล!” หลังจากวางยานี่ไว้ในรถแล้ว เขาก็บอกยาโคบทันที

เจคอบมองมาที่เขา ก่อนที่เขาจะพูดได้ ยานี่คว้าแขนเสื้อแล้วพูดว่า "ชาร์ลส์..."

ไม่มีอารมณ์ในสายตาของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อย่าล้อเล่นกับหัวใจของเธอ ไม่อย่างนั้น... ฉันไม่รังเกียจที่จะเอามันกลับคืนมา!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ญานี ก็ค่อยๆ คลายมือของเธอ

เธอมองมาที่เขาและกัดริมฝีปากของเธอ ดูเศร้าใจมาก

เอาคืน?

นี่เป็นธุรกรรมทางธุรกิจหรือไม่?

เขาเอาคืนได้ไหม?

ความคับข้องใจพร้อมทั้งน้ำตาร่วงลงมาอาบแก้มของเธอ

ผู้ชายคนนี้ไม่ปฏิบัติกับเธอแบบนี้ ก่อนที่ ชินี จะปรากฏตัวขึ้น

ทำไม...

ทำไมเขาถึงห่างไกลและไม่แยแสตอนนี้?

แทนที่จะมองดูท่าทางที่ไม่พอใจของเธอ ชาร์ลส์หันกลับมาและเดินไปหา ชินี

เชนี่ไม่ได้พูด เธอยืนนิ่งเงียบทั้งน้ำตาที่ไหลอาบหน้า

“เชนี่ อย่าร้องไห้...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ มือที่จับ ชินี ก็เต็มไปด้วยอากาศบางๆ

เมื่อเขามองเข้าไปใกล้ ๆ เขาเห็นว่าชาร์ลส์ได้อุ้ม ชินี ไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้ว

ชินี มองขึ้นด้วยน้ำตาในดวงตาของเขา เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่มืดมนของชายคนนั้น เธอขมวดคิ้วทันที

“ข้าจะพาเจ้าไปโรงพยาบาล!”

ชินี ขมวดคิ้วและพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเขา

อย่างไรก็ตาม ชาร์ลส์ดื้อรั้นและไม่ยอมให้เธอเคลื่อนไหว

“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย”

"ไม่." เธอปฏิเสธอย่างเย็นชา

ชาร์ลส์ขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าเธอดื้อรั้นเพียงใด เขาจึงอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน

"อา!" ชินี ตกใจเมื่อจู่ ๆ เธอก็ถูกหยิบขึ้นมา

ทั้งหมดที่เธอทำได้คือเอาแขนโอบรอบคอเขา

มีระลอกคลื่นเล็กน้อยในดวงตาลึกของชาร์ลส์ ในความงุนงง ความหนาวเย็นในอากาศดูเหมือนจะหายไปเล็กน้อย

"วางฉันลง!"