บทที่ 112 ลู่เฉินวิ่งหนี

บทที่ 112 ลู่เฉินวิ่งหนี

"วางของลงเสร็จ แล้วออกไปให้พ้น!"

เมื่อแน่ใจว่าลู่เฉินสองคนไม่มีปืนอยู่ในตัว โจรคนหนึ่งจึงหยิบถุงอาหารในมือของลู่เฉินมา แล้วตวาดเบาๆ

"รอก่อน ในเมื่อพวกเขาสองคนเป็นคนของตำรวจนั้นก็จะต้องมาสอดแนมสถานการณ์ของเราแน่นอน จับตัวพวกเขาสองคนไว้ มีพวกเขาอยู่ในมือ ตำรวจจะต้องยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ พวกเราก็ได้เพิ่มทุนในการเจรจากับพวกเขา"ลู่เฉินยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินโจรอีกคนหนึ่งพูด

"มีเหตุผลนะ"โจรที่มาหยิบอาหารหัวเราะอย่างน่ากลัว ปืนในมือเล็งไปที่ลู่เฉิน

"ในเมื่อมาแล้ว นั้นก็อย่าไปเลย ไปฝั่งนู้น"ระหว่างพูดเขาก็ชี้ไปที่กลุ่มคนที่กำลังนั่งยองอยู่ข้างๆ

เฉินจิงมองไปที่ลู่เฉินอย่างประหลาดใจ คิดอยู่ในใจว่ามันถูกลู่เฉินพูดถูกแล้วจริงด้วย

ขณะที่ยังอยู่ข้างนอก ลู่เฉินก็พูดว่าคนที่เข้ามา ออกมาไม่ได้แน่นอน

ตอนนี้เธอและลู่เฉินล้วนจะถูกฝั่งโจรกักขังไว้แล้ว

เธออยากจะต่อต้าน คิดจะต่อสู้กับทั้งสี่คน แต่เห็นว่าทั้งสี่คนอยู่คนละทิศ เธอก็ล้มเลิกแผนนี้

ถ้าหากไม่สามารถจัดการโจรทั้งสี่ทีเดียว นั้นไม่เพียงแค่เธอเองมีอันตรายถึงชีวิต แม้กระทั่งตัวประกันก็อาจซวยไปด้วย

ลู่เฉินสังเกตถึงความผิดปกติของเฉินจิง กลัวว่าเธอจะใจร้อนขึ้นมา เลยส่งสายตาสะกิดให้เธอเงียบขรึม

"พี่ครับ พวกคุณอยากได้รถคันหนึ่งเพื่ออจากไปอย่างปลอดภัยไม่ใช่หรือ ฉันสามารถช่วยคุณไปพูดกับกับตำรวจได้"หลังจากลู่เฉินส่งสายตาสะกิดให้เฉินจิงเงียบขรึมแล้ว ก็หันไปพูดกับโจรที่อยู่ใกล้เขา

"เอ๋อ?"พอได้ยินคำพูดนี้โจรทั้งสี่ล้วนมองมาทางลู่เฉิน ใบหน้ามืดมนมาก

เฉินจิงตะลึงทันที และก็จ้องไปที่ลู่เฉิน ไม่ทราบว่าลู่เฉินจะทำอะไร รู้สึกกระวนกระวายในใจ

"ทำไมแกถึงมั่นใจขนาดนี้?"ชายหัวล้านคนหนึ่งในนี้มองไปที่ลู่เฉิน แล้วถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

"แกคิดจะให้พวกเราปล่อยตัวประกันไปหรือ?"การเจรจาที่ปัญหาอ่อนแบบนี้ ไม่ทราบว่าตำรวจทำไมถึงให้แกเข้าไป สมองอย่างแก ยังกล้ากล้ามาเป็นคนเจรจาหรือ?"โจรอีกคนหนึ่งยิ้มอย่างดูถูก

ส่วนโจรที่เหลือสามคนก็เยาะเย้ยเขาเช่นกัน

พวกเขาเคยเห็นคนเจรจามากมาย แต่โง่อย่างลู่เฉินยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น

"ใช่ พวกคุณต้องปล่อยตัวประกันก่อน"ลู่เฉินพูดอย่างจริงจัง

"ฮ่าๆๆ แม่ง แกมาทำตลกหรือเปล่า?หรือคุณรู้สึกว่าพวกเราไม่ใช่โจร?"

โจรทั้งสี่พอได้ยินเช่นนี้ ยิ่งหัวเราะกันใหญ่เลย

พวกเขารู้สึกว่าลู่เฉินค่อนข้างจะน่ารัก

เฉินจริงทำตาขาวใส่เขา แม้ว่าเธอไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองลู่เฉิน ก็เหมือนเป็นการมองคนบ้า

"ไม่ พวกคุณเป็นโจรแน่นอน โจรหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ สิ่งนี้ไม่ต้องสงสัย"ลู่เฉินยิ้มแล้วพูด

"นั้นแกมาล้อเล่นพวกกูหรือ?"ชายหัวล้านใช้ปืนเล็งไปที่หน้าอกของลู่เฉิน พร้อมตวาดใส่เขา

ลู่เฉินไม่ได้สนใจท่าทางของเขา แบมือแล้วพูดว่า"พี่ คุณไม่เข้าใจความหมายที่ฉันพูด ความหมายของฉันคือ ตัวประกันยี่สิบกว่าคนนี้ล้วนไม่สำคัญเท่าพวกเราสองคน ถ้าพวกคุณปล่อยพวกแกไป จับแต่พวกเราสองคนไว้ มีประโยชน์มากกว่าจับพวกเขา.บอกกับคุณตามตรงเลยก็ได้ ผู้อำนวยการเสี่ยวเป็นห่วงชีวีตของตัวประกันกลุ่มนี้ แต่สิ่งที่เขาห่วงกว่าคือจะสามารถจับพวกคุณสี่คนได้หรือเปล่า ดังนั้น ถ้าพวกคุณยังคงยืนกรานอยู่แบบนี้ นั้นพวกเขาก็จะใช้วิธีหักโหม เพื่อที่จะฆ่าพวกคุณอย่างสิ้นเชิง.คุณลองคิดดู ถ้าถึงเวลานั้น อยู่ภายใต้การหักโหมของพวกเขาพวกคุณสี่คนจะสามารถฆ่าตัวประกันได้เท่าไหร่?แถมยังมีปืนไรเฟิลหลายอันเล็งตรงมาที่ทางออกธนาคาร ขอให้แค่พวกคุณปรากฏตัว ก็จะกลายเป็นเป้าของพวกเขา.แถมพวกคุณล้วนเป็นวีรบุรุษ จะไม่ตระหนักถึงชีวิตของตัวเองแม้แต่น้อยบนหรือ?ในทางมองของฉัน ชีวิตของตัวเองถึงเป็นสิ่งมีค่าที่สุด แม้ว่าคุณสามารถฆ่าตัวประกันได้มากมาย แต่ในที่สุดพวกคุณล้วนต้องตาย มันคุ้มหรือ?.ไม่คุ้มเลยใช่ไหม?.มนุษย์อย่างเรา มีแต่ตระหนักถึงความสำคัญของชีวิตตัวเองมากกว่าชีวิตคนอื่น ถึงจะสามารถมีชีวิตอย่างสนุกใช่ไหม".