บทที่ 119 งานแสดงนิทรรศกาลบ้านตระกูลจั่ว

บทที่ 119 งานแสดงนิทรรศกาลบ้านตระกูลจั่ว

สองวันมานี้บ้านตระกูลจั่วค่อนข้างจะครึกครื้น

เนื่องจากตระกูลจั่วได้ประมูล ไข่มุกราตรีหรือไข่มุกราตรีจากสมัยราชวงศ์ฉินมาได้สองเม็ด และกำลังเตรียมนำไปจัดแสดงที่กลุ่ม หยุนเฟย

แค่เพียงไข่มุกราตรีธรรมดาก็นับว่าหาดูได้ยากแล้ว แต่นี่คือไข่มุกราตรีในสมัยราชวงศ์ฉินที่ราคาแพงกว่าจะจินตนาการได้

สำหรับบรรดานักสะสมแล้วนั้น งานจัดแสดงในครั้งนี้จะพลาดไปไม่ได้เด็ดขาด

จากกำหนดการเดิมบ้านตระกูลจั่วจะจัดแสดงไข่มุกราตรีนี้ขึ้นในอีกสามปีข้างหน้า เพื่อส่งเสริมให้กลุ่ม หยุนเฟยพัฒนาขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

แต่เมื่อถูกลู่เฉินตัดช่องทางนำเข้าวัตถุดิบ จึงทำให้การประชุมที่จัดขึ้นครั้งที่แล้วถูกผู้คนหัวเราะเยาะ ตระกูล จั่วได้รับผลกระทบโดยตรงจากเหตุการณ์วันนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลกระทบต่อกลุ่มเครื่องประดับ หยุนเฟย การค้ามียอดตกลงต่ำสุดในรอบสิบปีเลยทีเดียว

การจัดแสดงไข่มุกราตรีในครั้งนี้พวกเขาต้องการกู้หน้ากลุ่มเครื่องประดับ หยุนเฟยขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงแค่การจัดแสดงไข่มุกราตรีครั้งนี้สำเร็จลง กลุ่มเครื่องประดับ หยุนเฟยของพวกเขาจะขึ้นมาเป็นหนึ่งได้อีกครั้ง

บ้านตระกูลจั่วได้เรียนเชิญผู้มีความสนใจและพ่อค้าเครื่องประดับจำนวนมากมาร่วมงานจัดแสดงนี้ อีกทั้งตระกูลใหญ่หลายตระกูลก็ได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย

รวมถึงอีกสามตระกูลใหญ่แห่งยวี่โจว และผู้มีอำนาจต่างๆ ล้วนถูกพวกเขาเชิญมาทั้งสิ้น

ในงานจัดแสดงที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ กลุ่มเครื่องประดับ หยุนเฟยจะต้องมีหน้ามีตาขึ้นมาอีกครั้งแน่

คุณชายจั่วไม่ได้เชิญลู่เฉินมาร่วมงาน แต่หวงยาวจุน หนึ่งในสามปรมาจารย์แห่งเมืองยวี่โจวเชิญเขามาด้วย

จากการจัดแสดงที่โรงแรมแชงกรีล่าในครั้งนั้น หวงยาวจจุนก็มองลู่เฉินด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป อาจพูดได้ว่าเขาชื่นชมลู่เฉินจากใจจริง

เมื่อตอนที่เขาแข่งขันกับเจิ้งซีเหอนั้นได้แพ้อย่างราบคาบ แต่ลู่เฉินกลับชนะเจิ้งซีเหอได้อย่างง่ายดาย

บ่งบอกว่าลู่เฉินมีความสามารถมากกว่าเขาเพียงใด

บุคคลเช่นนี้แม้จะค่อนข้างดุดัน แต่ก็ควรค่าต่อการคบหาสมาคม

”อาลู่ ทางนี้”

ณ ห้องโถงใหญ่ในกลุ่ม หยุนเฟย หวงยาวจุนโบกมือทักทายขึ้นลู่เฉิน

เมื่อลู่เฉินมองเห็นหวงยาวจุนก็เดินหน้าเข้าไปหา

ข้างๆหวงยาวจุนมีหยูเจิ้งเทาและเล่ยหมิงเฉาอยู่ด้วย ทั้งสองคนมองมายังลู่เฉินแต่ไม่ได้เอ่ยทักทายแต่ไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมา

”อ้าว ท่านศาสตราจารย์ทั้งสองก็อยู่ด้วยเหรอครับ” ลู่เฉินยิ้มแล้วเอ่ยทักทายขึ้นก่อน

ทั้งสองคนแค่ตอบรับเบาๆจากนั้นไม่พูดอะไรออกมาอีก

เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังรู้สึกไม่ดีขึ้นกับลู่เฉินแม้แต่นิดเดียว

”อาลู่ งานจัดแสดงไข่มุกราตรีในครั้งนี้ คุณมองว่าอย่างไร？” หวงยาวจุนเอ่ยถาม

”น่าจะเป็นของแท้นะครับ ไม่อย่างนั้นบ้านตระกูลจั่วคงไม่กล้านำมาจัดแสดงในงานยิ่งใหญ่แบบนี้” ลู่เฉินพูดแล้วหัวเราะ

”นั่นสินะ ครั้งนี้บ้านตระกูลจั่วเชิญผู้คนมีอำนาจมามากมายจริงๆ หากไข่มุกราตรีเป็นของปลอมคงจะแย่แน่ๆ” หวงยาวจุนพยักหน้าตอบรับ

”หลินดาไห่ทำไมยังไม่มากัน？ งานใหญ่ขนาดนี้เขาจะพลาดไปได้ยังไง？” หยูเจิ้งเทารู้สึกไม่พอใจที่หวงยาวจุนเอาแต่พูดคุยกับลู่เฉิน จึงได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทรกเข้ามา

”น่าจะติดธุระอะไรอยู่มั้ง หรือไม่ก็รถติด เขาชื่นชอบงานแบบนี้จะตายไปยังไงก็ต้องมาแน่ๆ” หวงยาวจุนพูดขึ้น

”เขาอาจจะไม่ได้มาครับ” ลู่เฉินยิ้ม

วังเสวี่ยเอาเงินสี่สิบล้านไปเล่นพนันจนหมดแล้ว ต่อให้หลินดาไห่ระงับอารมณ์ไว้ได้ ก็ควไม่มีกะจิตกะใจมางานเช่นนี้แน่นอน