บทที่ 21 Three Heroes of the Water Margin

บทที่ 21 Three Heroes of the Water Margin

ที่จริงเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ลู่เฉินคนเดียวก็สามารถจัดการได้ราบคาบ แต่เมื่อได้ยินจางซานหยวนบอกว่าจะหักแขนเขาจึงได้เปลี่ยนความคิดให้คนอื่นมาจัดการแทน

เนื่องจากการจัดการเรื่องบางเรื่องกับคนบางคน ก็ควรให้คนประเภทเดียวกันมาจัดการถึงจะสนุกและสมศักดิ์ศรี

ลู่เฉินไม่ได้โทรหาลู่จง แต่เขาโทรหาหัวหน้าผู้มีอิทธิพลในเขตซาชวีนี้

เขามีนามว่าซงไห่ มีลูกน้องคนสนิทอีกสองคนชื่อชิจินและหลินตง สามคนนี้มีฉายาว่า Three Heroes of the Water Margin เป็นผู้ควบคุมเขตซาชวีที่ไม่มีใครกล้าขวาง

แน่นอนว่าพวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนบางส่วนที่ลู่เฉินแอบฝึกฝนอย่างลับๆในตลอดหลายปีที่ผ่านมาเท่านั้น

ลู่เฉินคิดว่าหากให้พวกเขาได้มาเผชิญหน้ากับคนอย่างจางซานหยวนคงจะสนุกไม่ใช่เล่น

“เยี่ยม！ ในเมื่อแกเรียกคนมาช่วย ฉันก็จะเล่นเป็นเพื่อน” เมื่อเห็นลู่เฉินเรียกพวกมา จางซานหยวนไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนอะไร

ในวันนี้เป็นโอกาสดี ในร้านมีหลายคนที่ก่อนหน้านี้ไม่ลงรอยกับเขาเท่าไหร่นัก เขาจะเชือดไก่ให้ลิงดู ทำให้พวกนั้นเห็นว่าเขาจางซานหยวนไม่ใช่คนที่ใครก็สามารถแตะต้องได้ในเขตซาชวีนี้

สำหรับคนที่ลู่เฉินเรียกมานั้นเขาขี้เกียจไปนั่งคิดว่าเป็นใครมาจากไหน เขาเชื่อว่าคนที่ลู่เฉินเรียกมายังไงเสียก็ต้องเกรงกลัวคนที่เป็นแบล็กหลังเขาอย่างแน่นอน

ดีไม่ดีพวกที่ลู่เฉินเรียกมาอาจเป็นลูกน้องของพวกเขาก็ได้

ลู่เฉินยิ้ม เขาไม่ชอบพูดมาก เดินไปนั่งรอที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง

ซงไห่บอกเขาว่าอย่างมากสุดสิบนาทีพวกเขาจะมาถึง ก็ใช้เวลาไม่มากเท่าไหร่

“พ่อหนุ่ม ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องวุ่นวาย ถ้าขายของนั้นให้ผมเมื่อครู่ ทุกเรื่องก็จบลงแล้ว ตอนนี้ผมคงไม่สามารถซื้อของจากคุณได้แม้ว่าคุณจะขาย เพราะเรื่องราวดำเนินมาถึงตรงนี้ถ้าผมยังขอซื้อของจากคุณ ก็คงหักหน้าเถ้าแก่จางเกินไป” หยูเจิ้งเทาส่ายหัว เขาเองก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้เช่นกัน เขาอยากรู้นักว่าลู่เฉินจะจบเรื่องราวนี้ยังไง

ที่สำคัญที่สุดคือถ้วยใบนี้สุดท้ายแล้วเขาต้องได้มันมา อาจจะต้องเพิ่มราคานิดหน่อยเท่านั้น เขาเชื่อว่าจางซาหยวนต้องขายให้เขาแน่นอน

คนอื่นๆก็พากันส่ายหน้า แต่ไม่มีใครพูดอะไรเพิ่มเติม

เวลาสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว รถสองคันขับมาจอดหน้าร้านขายของสะสมโบราณแห่งนี้ คนในรถลงมาเจ็ดแปดคนเห็นจะได้

คนที่เดินนำหน้ามาเป็นชายวัยสามสิบกว่าปี เขาตัดผมทรงสกินเฮด บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นบ่งบอกถึงนิสัยของเขา

ทางด้านซ้ายและขวาของเขามีชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนหน้าตาและอายุไม่ต่างจากเขามากนัก

“ลูกพี่ซ่ง ลูกพี่ชิ ลูกพี่หลิน มาได้ยังไงครับเนี่ย？” เมื่อเห็นทั้งสามเดินเข้ามา จางซานหยวนเข้าไปทำความเคารพอย่างลืมตัว

เขาไม่ได้คิดแม้แต่น้อยว่าคนที่ลู่เฉินเรียกมานั้นจะเป็น Three Heroes of the Water Marginแห่งเขตซาชวีนี้

ทั้งสามคนไม่ได้ให้ความสนใจเขา แต่สายตามองมาทางลู่เฉินที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้ แล้วเดินตรงไป

คนอื่นๆก็ไม่ได้คิดว่าทั้งสามคนนี้คือคนที่ลู่เฉินเรียกมาช่วย แต่กลับคิดว่าเป็นคนที่จางซานหยวนเรียกมาจัดการเรื่องนี้เสียอีก

แต่เมื่อเห็นทั้งสามคนไม่สนใจจางซานหยวนแต่กลับเดินตรงไปที่ลู่เฉิน ก็พากันแปลกใจ

“คุณชายลู่”

“คุณชายลู่”

“คุณชายลู่”

ทั้งสามเดินมาก้มทำความเคารพต่อหน้าลู่เฉิน ทำให้ทุกคนอยู่ในความแตกตื่น

ลู่ คุณชายลู่？

ที่ยวี่โจวมีบุคคลนี้อยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？

คนสกุลลู่ก็มีเพียงเศรษฐีลู่คนเดียวเท่านั้น ไม่เคยได้ยินว่าเขามีลูกชายมาก่อน？

ผู้คนต่างพากันมอง Three Heroes of the Water Marginและมองลู่เฉินด้วยความงวยงง

ส่วนจางซานหยวนในตอนนี้หัวเขาแทบระเบิด

แบล็กหลังของเขาก็คือสามคนนี้ แต่เขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าทั้งสามเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เฉินจะกายเป็นเหมือนเด็กน้อยที่เชื่องขนาดนี้ การที่เขาทำให้บุคคลนี้โมโหมันเป็นเรื่องที่โง่มากๆ

ลู่เฉินพยักหน้าตอบรับ แล้วมองไปที่จางซานหยวนพูดว่า “เขาคนนั้นบอกว่าจะหักแขนผมนะ แล้วยังจะให้ผมไปกินข้าวแดงด้วย มันทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ส่วนพวกคุณจะจัดการยังไงผมคิดว่าคงเข้าใจดี”

พูดจบก็เดินถือถ้วยใบนั้นออกไปจากร้าน