บทที่ 23 พ่อลูกไร้ยางอาย

บทที่ 23 พ่อลูกไร้ยางอาย

คุณพูดอะไรนะ หูหงเคยช่วยฉันไว้และตอนนี้เขาก็ได้ช่วยหลินอี้จุนอีก ยังงี้คุณยังมีหน้ามาบอกว่าไม่มีอะไรที่ควรจะขอบคุณเนี้ยนะ?" หวังเสวี่ยคิดไม่ถึงเลยว่าลู่เฉินจะกล้าเถียงเขาและทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาทันใด

ลู่เฉินหันไปหาหูหงด้วยทาทีที่ดูสุขุมและถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม "คุณกล้าโทรหาพ่อคุณไหมล่ะ เขาคือคนที่สั่งให้หลู้จองมาขอร้องแม่ของฉัน เขาถึงได้เข้ามาทำธุรกิจของแกรนด์ไฮแอทกรุ๊ป เขาโทรหาหัวหน้าวังจากกรีนทาวน์และมอบธุรกิจจากกรีนทาวน์ให้ภรรยาของผม

"ฉัน ... " เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของลู่เฉิน หูหงก็มีท่าทีตื่นตกใจ และคิดไม่ถึงว่าพ่อของเขาจะทำอะไรแบบนี้ได้

ไม่ต้องพูดถึงเศรษฐีลู่จงหรอก แม้แต่หัวหน้าวังแห่งกรีนทาวน์ ก็ไม่ใช่คนที่พ่อเขาจะมาเกี่ยวข้องหรือยุ่งเกี่ยวด้วย และสองเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพ่อของเขาแม้แต่น้อย

“พี่! พี่หมายความว่ายังไง คุณเองที่ไม่ได้เรื่องแล้วยังจะไม่ยอมให้คนอื่นทำอะไรอีกหรือ ถ้าไม่ใช่พ่อของหูหง งั้นเป็นคุณงั้นเหรอ? ” เมื่อ เห็นลู่เฉินสงสัยแฟนหนุ่มของตัวเอง หลินอี้เจียก็โกรธสุดขีด

"ไม่สำคัญว่าฉันจะช่วยอะไร แต่สิ่งสำคัญคือเขากล้าคุยกับพ่อด้วยตัวเองหรือไม่ หรือคุณจะโทรหาลู่จงและหวังกุ้ยก็ได้ ฉันมีข้อมูลติดต่อของเขาทั้งคู่ คุณต้องการให้ฉันส่งข้อมูลนี้ให้คุณไหมล่ะ ?” ลู่เฉินยิ้ม

“ ได้ โทรก็โทรสิ แต่ถ้าไม่เป็นไปอย่างที่พี่คิด พี่ก็อย่ามาโทษฉันล่ะ” หลินอี้เจียยิ้มเยาะ

ลู่เฉินยิ้มขำ ๆ ในใจคิดว่ายินดีให้เธอหักหน้าเธอได้เสมอ

"อาหง โทรหาพ่อคุณเดี๋ยวนี้ ให้คนบางคนรู้ว่าจักความยิ่งใหญ่ของครอบครัวคุณ" หลินอี้เจียเร่งเร้าให้เขาโทร

หลินอี้จุน และ หวังเสวี่ย มองไปที่ หูหง

หูหง ลังเลและตื่นตระหนก

แต่เมื่อคิดถึงความเข้าใจระหว่างตัวเขาและพ่อ เขาจึงตัดสินใจที่จะเสี่ยง และถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผล ไม่เพียง แต่เขาจะเสียหน้า แต่ดูแล้วหลินอี้เจียคงไม่ยอมเป็นแน่

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หูหงก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาพ่อของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

“พ่อครับ ครั้งที่แล้วเรื่องที่ผมขอให้พ่อขอร้องเศรษฐีลู่ให้ช่วยคุณป้าเสวี่ย และคุยกับหัวหน้าหวังให้เขายกธุรกิจจากกรีนทาวน์ ให้พี่อี้เจีย แต่ตอนนี้พี่เขยของพี่อี้เจียไม่เชื่อ ผมเลยต้องโทรมาถามพ่อว่านี่คือเรื่องจริงเหรอ พ่อช่วยผมบอกความจริงกับเขาที”หูหงใจเต้นเร็วมากด้วยความตื่นเต้น อยากที่จะพูดขอโทษออกมาก

เขาฉลาดมาก จากสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับพ่อของเขา เขารู้ว่าพ่อเขาต้องเข้าใจสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่หมายความว่าอะไร

“ลูกพ่อ พ่อบอกลูกกี่ครั้งแล้วว่า คนเราควรวางตัวต่ำไว้ก่อนและอย่าแสดงออกเมื่อเราทำสิ่งดีๆ ลูกยังเด็กเกินไป คนอื่นจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่เป็นไร ลูกรักหลินอี้เจียและทำอะไรเพื่อเธออย่างเงียบ ๆ พูดออกไปคงทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะลูกแน่ใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ อย่าสนใจคำพูดของคนอื่นมากเกินไปไม่สำคัญว่าใครจะเชื่อหรือไม่แค่เป็นตัวของตัวเอง ทำตัวเองให้ดีที่สุด ตอนนี้พ่อยังไม่ว่างคุยกับลูกนะ เพื่อที่จะช่วยพี่สาวของคุณหลินอี้จุน พ่อจะชวนนายหัวหน้าหวังไปทานอาหารเย็น งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก" พ่อของหูหงวางสายทันที

หูหงเปิดสปีกเกอร์โฟน และทุกคนในห้องก็ได้ยินสิ่งที่พ่อของเขาพูดอย่างชัดเจน

นอกซะจากลู่เฉินก็ไม่มีใครสงสัยอีก และพวกเขาแอบชื่นชมว่าพ่อของหูหงจัดการเรื่องแบบนี้ได้อย่างง่ายดาย เขาสมแล้วที่เป็นหัวหน้าบริษัทใหญ่

“ พี่เขย คุณมีอะไรจะพูดอีกไหม?” หลินอี้เจีย ถามพร้อมกับมอง ลู่เฉิน