บทที่ 235 บ้าบอคอแตก

บทที่ 235 บ้าบอคอแตก

เมื่อหยูลี่กลับมาอีกครั้ง ยังไปเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งมาโดยเฉพาะ เมื่อเห็นว่าหยูลี่กลับมาอย่างหยิ่งผยอง หลี่หงเหม่ยก็ใจสั่นขึ้นมา และรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย

"แกยังคิดจะทำอะไรอีก?"พอหลี่หงเหม่ยได้เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ตกใจทันที จึงรีบปกป้องลูกชายไว้

"ทำอะไร?"หยูลี่หัวเราะเยาะ และพูดว่า"ลูกชายของแกเป็นโจรขโมยแกยังไม่ยอมรับอีก ฉันว่าพวกแกสองแม่ลูกล้วนเป็นภาวะของสังคม ถ้าไม่สั่งสอนเขาสักหน่อย โตขึ้นจะเลวร้ายกว่านี้"

พอเธอพูดเสร็จ ก็สะกิดให้ผู้รักษาความปลอดภัยดึงหลี่หงเหม่ยออก เดิมทีขาของหลี่หงเหม่ยก็ไม่ดี พอถูกผู้รักษาความปลอดภัยดึงออกอย่างแรง ก็สูญเสียแรงโน้มถ่วงในตัวทันที จึงล้มลงไปกับพื้น

"แม่!"เสี่ยวเป่าตกใจจนร้องไห้ขึ้นมา และคิดจะวิ่งเข้าไปหาหลี่หงเหม่ย

และในขณะนี้หยูลี่เดินขึ้นไป จับตัวเสี่ยวเป่าไว้ และตบหน้าเสี่ยวเป่าทันที

ตามด้วยเสียงปัง เสี่ยวเป่าถูกตบจนนิ่งอึ้งไปหลายวินาที แล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

"อายุยังน้อยอยู่เลยก็เป็นโจรขโมยเสียแล้ว เรื่องดีไม่ทำ กลับไปทำเรื่องเลวร้าย คนที่เลวร้ายอย่างแกนะก็เป็นภาวะของสังคม พ่อแม่แกไม่สั่งสอน ฉันจะมาสั่งสอนแทนพ่อแม่ของแก"หยูลี่ไม่สนว่าเสี่ยวเป่ายังเป็นเด็กน้อยที่อายุเพียง6ขวบ ระหว่างที่พูดก็ขึ้นมาตบหน้าเสี่ยวเป่าอีกทีอย่างโกรธขรึม

แม้ว่าแรงของเธอไม่มากนัก แต่เสี่ยวเป่าเป็นแค่เด็กน้อย จะทนไหวได้ยังไงล่ะ นอกจากร้องไห้ สายตาของเขายังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไร้ขอบเขต ยังไม่ทราบว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบที่ร้ายแรงยังไงต่อจิตใจของเขาเลย

คนอื่นเห็นว่าหยูลี่รังแกเด็กน้อยเช่นนี้ ไม่มีใครรู้สึกสงสารเด็กเลย ในทางตรงข้าม ในสายตาของพวกเขาเด็กคนนี้สมควรจะโดนตบอยู่แล้ว

ถ้าพูดตามตรง หลี่หงเหม่ยเป็นคนที่ไม่ตระหนักถึงความสำคัญของการแต่งกาย แถมยังพาลูกชายมาทำงานด้วย พวกเขาก็ทนหลี่หงเหม่ยมานานแล้ว ขยะเช่นนี้ มีสิทธิ์อะไรที่มาทำงานร่วมกันอยู่ในบริษัทเดียวกันกับพวกเขาล่ะ ถ้าพูดออกไปแล้วก็จะทำให้คนข้างนอกดูแคลนนะเว้ย

"ไอ้ขยะสังคม ฉันจะลองดูว่าทีหลังแกยังกล้าไปขโมยของของคนอื่นหรือเปล่า"หยูลี่พูดอย่างโมโห ระหว่างที่พูดก็ตบหน้าเขาอีกที ทีนี้เธอใช้แรงมากกว่าเดิม ทำให้มุมปากของเสี่ยวเป่ามีเลือดไหลออกมาด้วย

เมื่อเห็นว่ามุมปากของเสี่ยวเป่าถูกเธอตบจนเลือดไหลออกมา ในใจของหยูลี่เกิดความโกลาหลอลหม่านเล็กน้อย เพราะยังไงเขาก็เป็นแค่เด็กน้อย ผู้ใหญ่อย่างเธอมาตบเด็กอีก แม้ว่าเป็นโจรขโมยจริงๆ เธอก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา

"แกรีบหยุดตบเลย ฉันยอมรับก็ได้!"เมื่อเห็นว่าลูกชายของตัวเองกลัวจนไม่กล้าร้องไห้ มุมปากยิ่งถูกตบจนมีเลือดออกมา หลี่หงเหม่ยร้องอย่างเศร้าโศก เธอคลานมาถึงต่อหน้าหยูลี่ และกราบขอให้เธอเมตตา

"หยูลี่ ขอร้องคุณเถอะ เขายังเป็นแค่เด็กเอง คุณอยากตบก็มาตบฉันแทนเถอะ ขอร้องเลย!"หลี่หงเหม่ยร้องไห้อย่างหนัก ในใจหมดหวังถึงขีดสุด

เธอรู้ว่าหยูลี่จะให้เธอยอมรับว่าลูกชายของเธอเป็นโจรขโมย ขอให้เธอยอมรับ บริษัทก็มีเหตุผลมาไล่เธอออกแล้ว

ก่อนหน้านี้เธอไม่ยอมรับ สาเหตุแรกคือลูกชายเธอไม่ได้ขโมยของด้วยซ้ำ สาเหตุที่สองคือตอนนี้เธออยู่สภาพที่ไม่มีที่พักอาศัย เทคโนโลยีอี้ฉีให้หอพักเดี่ยวแก่เธอ เธอก็ไม่ยอมจากไป

แต่นับป่านนี้ เมื่อเห็นความโหดร้ายของหยูลี่ และความไร้น้ำใจของคนรอบข้าง เธอได้สิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงแล้ว

"จะยอมรับแล้วหรือ นั้นแกก็ว่ามาสิ ฉันอัพเสียงไว้อยู่"หยูลี่พูดด้วยเสียงที่เย็นชา

ใจของหลี่หงเหม่ยเจ็บราวถูกมีดบาด แต่เธอยังคงพูดอย่างอ่อนแรง"หยูลี่ ขอโทษ ลูกของฉันก็คือโจรขโมย เป็นเขาเองที่ขโมยลิปสติกของคุณไป ฉันจะคิดวิธีซื้อมาคืนคุณใหม่ ขอร้องคุณ ปล่อยเขาไปเถอะ เขายังเป็นแค่เด็กเอง!"

ระหว่างที่เธอพูดก็ได้กราบหยูลี่ไปเรื่อยๆ แต่ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ผู้จัดการหนูครับ ในเมื่อที่เธอยอมรับความผิดแล้ว ฉันรู้สึกว่าแจ้งความไปเลย ให้ตำรวจมาจัดการดีกว่า คนเลวร้ายแบบนี้ สมควรที่จะได้รับการลงโทษตามกฎหมาย"พนักงานผู้ชายที่แอบชอบหยูลี่เสนอขึ้นมา

พอเขาเพิ่งพูดเสร็จ หลี่หงเหม่ยก็หวาดกลัวจนตัวอ่อน ถ้าถูกตำรวจพาตัวไป นั้นเรื่องด่างพร้อยเรื่องนี้ก็ไม่มีวันถูกล้างออกจากชีวิตของลูกชายอีกแล้ว