บทที่ 249 เรื่องสั้นบนเครื่องบิน

บทที่ 249 เรื่องสั้นบนเครื่องบิน

"ไม่เป็นไร" หลานหลิงส่ายหัว

ลู่เฉินไม่ต้องการที่จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เมื่อเขาเห็นแววตาที่เจ็บปวดในดวงตาของหลานหลิงเขาก็ถอนหายใจและมองไปที่ตี๋จวินอีกครั้ง

เมื่อเห็นตี๋จวินตะลึงกับความงามของหลานหลิง ในใจก็รู้สึกสมเพช

"ใช้กำลังกับผู้หญิงเธอ มันเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ? เขาแค่ขอให้พวกคุณคุยกันเบาๆมันเป็นเป็นหามากเลยเหรอ?" ลู่เฉินถามด้วยเสียงทุ้ม

"แกเป็นใคร แล้วยุ่งอะไรด้วย ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอยู่ห่าง ๆฉันไว้ " เมื่อถูกลู่เฉินหมิ่น ตี๋จวินก็หยุดทันที เขาอารมณ์ร้อนและแม้แต่หลานหลิงเขายังลงไม้ลงมือกับเธอ ไม่ต้องพูดถึงลู่เฉินที่เป็นผู้ชายแท้ๆ

ลู่เฉินหัวเราะเยาะและตบหน้าของ ตี๋จวิน ตี๋จวินยังไม่ทันที่จะหันกลับมา เขาก็จับคอเสื้อของตี๋จวินแล้วยกขึ้น

“แกมันก็แค่ยากูซ่าตัวเล็กๆ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าลูกพี่เหรอ?”

ลู่เฉินตะคอกอย่างเย็นชาและตบหน้าของ ตี๋จวินอีกครั้ง

เขาอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วและ ตี๋จวินยังกล้าที่จะยั่วโมโหเขา เขารนหาที่เองแท้ๆเลยเชียว

แม้ว่าในห้องโดยสารชั้นหนึ่งจะมีผู้โดยสารไม่มากนัก แต่พวกเขาก็ตกตะลึงและยืนขึ้นดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“ลูกพี่......”

ก่อนที่ตี๋จวินจะพูดจบ เขาก็ได้โดนตบอีกครั้ง

ครั้งนี้ลู่เฉินไม่ละมือ และพอเขาตบอีกครั้ง ทุกอย่างก็เงียบทันที

ตี๋จวินตกตะลึงไปหมดกับรอยนิ้วมือสีแดงบนใบหน้าของเขา มันทำให้เขาเวียนหัวเล็กน้อย

"ทำไมคุณถึงทำร้ายคนอื่นล่ะ?" เซี่ยยี่มองไปที่ลู่เฉินอย่างเย็นชาและตะโกนขึ้น

ลู่เฉินมองกลับไปที่เซี่ยยี่ เพียงแค่มองก็ถึงกับทำให้เซี่ยยี่หุบปากได้ทันที

ในเวลานี้เซี่ยยี่รู้สึกถึงความหนาวเย็น ดวงตาของลู่เฉินทำให้เธอเกือบใจหาย และใบหน้าของเธอก็ขาวซีด

มีผู้โดยสารที่รู้จัก ตี๋จวินและ เซี่ยยี่

"หมอนี่แย่แน่ๆ เขาเครื่องไม่ได้แน่นอน"

“ ทำไม เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ใครจะกล้ากับเขากันล่ะ”

"คุณไม่รู้เหรอว่าชายหนุ่มที่ถูกทำร้านนั้นมีชื่อว่า ตี๋จวิน ลูกชายของตี๋เหยาฮุยผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์จงไห่ และผู้หญิงคนนั้นมีชื่อว่าเซี่ยยี่ ลูกสาวของประธานของบริษัทเซี่ยซื่อกรุ๊ปเขาทำร้ายตี๋จวิน และข่มขู่ เซี่ยยี่ตระกูล ตระกูลเซี่ยและตะกูลตี๋จะปล่อยเขาไปเหรอ?”

"ตี๋เหยาฮุยไม่แปลกใจเลย นั่นคือตัวแทนอสังหาริมทรัพย์จงไห่ที่มีชื่อเสียงของเราใน ฉันได้ยินมาว่าเจ้าหน้าที่ของเขาระดมคนกลุ่มหนึ่งที่อุทิศตนเพื่อการรื้อถอนและย้ายที่อยู่ให้เขาและไม่มีใครกล้ายุ่งพวกเขา "

“ ก็หมายความว่ากลุ่มคนที่เขาเลี้ยงมานั้น มาจากกองกำลังใต้ดินมันผิดกฎหมาย นั่นคือเหตุผลที่ผมกล้าสรุปได้เลยว่าเด็กคนนี้จะต้องแย่แน่ๆหลังลงจากเครื่อง”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูด สีหน้าของ หวงยาวจุนก็ดูมีความกังวล

เขารู้ว่าถ้าลู่เฉินถ้าอยู่ในยวี่โจวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าคุณไปที่พื้นที่ของคนอื่นก็ยากที่จะพูด เรื่องนั้นเขาไม่พูดแล้ว เขาพูดเพียงแต่ “เสี่ยวลู่ ยังไงก็ช่างมันเถอะนะ ”

แม้แต่หลานหลิงก็ยังขมวดคิ้ว เธอไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีตัวตนเช่นนี้ ทันทีที่เธอกำลังจะเกลี้ยกล่อมลู่เฉินเธอก็ได้ยิน ตี๋จวิน พูดอย่างเย็นชา: "แกได้ยินไหมพ่อของฉันคือ ตี๋เหยาฮุยถ้าไม่อยากตายก็ปล่อยมือซ่ะ , หรือลงจากเครื่องแล้วฉันจะ ... "

เขาพูดถึงลูกพี่อีกครั้ง ลู่เฉินจึงยกมือขึ้นตบอีกครั้ง "ตี๋เหยาฮุยแข็งแกร่งมากเหรอ ทำไมถึงให้กำเนิดเศษขยะอย่างแกเช่นนี้?"

แม้ว่ามังกรที่แข็งแกร่งจะไม่ทำร้ายงูดิน แต่ลู่เฉินก็รู้ดีว่าตี๋เหยาฮุยต้องการจัดการกับเขา แต่มีสองวิธีวิธีหนึ่งคือการพึ่งพารัฐบาลเพื่อกดดันเขา และอีกวิธีหนึ่งคือปล่อยให้กองกำลังใต้ดินจัดการเขา

เขาไม่สนใจวิธีแรก เขาเชื่อว่าตี๋เหยาฮุยจะไม่ทำแน่ๆ เว้นแต่ ตี๋เหยาฮุยจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาส่วนวิธีที่สองเขายิ่งไม่สนใจมันเลย