บทที่ 267 ถึงสนามบิน

บทที่ 267 ถึงสนามบิน

เมื่อเห็นลู่เฉินเห็นสถานการณ์เป็นแบบนั้น เขาจึงรีบดึงหวงยาวจุนถอยออกไปหนึ่งก้าว และในขณะที่หวงยาวจุนยังตกใจอยู่ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและชกเข้าไปที่หน้าของคู่ต่อสู้

ชายร่างใหญ่ล้มลงทันทีเมื่อเขาถูกต่อยเข้าที่ใบหน้าและทำให้มีดในมือของเขาก็หล่นไป

ลู่เฉินรีบคว้ามีดขึ้นมาและและวิ่งไปทางท่อระบายน้ำ แต่แล้วก็มีท่อนเหล็กสองท่อนกั้นอยู่

มีดอยู่ในมือของเขาลู่เฉิน เขาลังเลที่จะต้องทำสงครามขึ้นอีกครั้ง และ เขาสะบัดมือเพียงสองสามครั้งก็ทำเอาผู้ชายที่ดูถึกทดนับสิบกว่าคนลงไปกองกับพื้น

"ไปเถอะ" ลู่เฉินหันกลับมาและพูดกับหวงยาวจุนแล้วเดินไปที่รถคันหรูที่ตีไฟกระพริบอยู่

นี่คือรถสปอร์ตออดี้สี่ที่นั่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ในรถ ชายหนุ่มคนนี้ลู่เฉินจำได้ว่าเป็นคนของหลานหลิงรับพวกเขาเมื่อวันก่อนที่ไปสนามบิน

"อาจารย์หวง รอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ” ลู่เฉินไม่รู้ว่าหลานหลิงเป็นอย่างไรแม้ว่าในใจเขาจะไม่มีความรู้สึกดีๆให้หลานหลิง แต่เขาก็ยังพร้อมที่จะกลับไปพบเธอ

หวงเยาจุนยักหน้าและเข้าไปในรถก่อน

คนขับรถหนุ่มเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อลู่เฉินจากไปเขาจึงกลั้นไว้

ลู่เฉินมาที่บันไดและรีบวิ่งไปที่ชั้นหนึ่งของพื้นดินและเห็นหลานหลิงวิ่งลงไปข้างล่างอย่างหมดหวังและข้างหลังเธอมีกลุ่มของชายร่างใหญ่ที่ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย

"รีบไปขึ้นรถแล้วให้เขาขับรถออกไปรับฉัน" หลานหลิงตะโกนบอกลู่เฉิน

"เธอแน่ใจนะ" ลู่เฉินถามเบา ๆ

"ฉันจัดการคนพวกนี้ได้อยู่แล้ว จริงด้วย เอามีดมาให้ฉันด้วย” หลานหลิงพูด

ลู่เฉินพยักหน้าแล้วรีบโยนมีดพับในมือไปที่หลันหลิง และเขาก็หันกลับมาแล้วรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถ

หลานหลิงไม่ต้องการให้เขาช่วยและเขาก็ไม่ได้อยากช่วยอยู่พอดี

และเขายังรู้สึกว่าหลานหลิงน่าจะจัดการกับพวกมันได้

กลับไปถึงที่รถ ลู่เฉินถามขึ้นว่า "สกิลการขับรถของนายเป็นยังไงบ้าง"

ชายหนุ่มตกใจคิดอะไรบางอย่างออกและพูดว่า "ฉันไม่เคยแข่งรถ"

"งั้นฉันเอง” ลู่เฉินพูดอย่างไม่สนใจ

"ครับ" ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเข้าไปนั่งในที่นั่งโดยสาร

ลู่เฉินนั่งอยู่ในที่นั่งคนขับ และขับรถออกไปทันที

"อาจารย์หวงรัดเข็มขัดนิรภัยด้วยนะครับ ลู่เฉินเตือนเขาและ รถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไปพร้อมกับเสียง"หวด"

แม้ว่าจะอยู่ในที่จอดรถใต้ดิน แต่ลู่เฉินก็มีความชำนาญเรื่องรถอยู่แล้วและยิ่งเป็นรถสปอร์ตซึ่งสามารถเร่งความเร็วได้

เมื่อออกจากที่จอดรถ เขาก็เห็นหลานหลิงวิ่งหนีตายไปทางด้านนี้

ในขณะนี้ในรถที่จอดอยู่ด้านนอกมีชายวัยกลางคนหยิบปืนพกออกมาและเล็งไปที่หลานหลิง

เมื่อเห็นเช่นนี้ชายหนุ่มคนขับก็รีบหยิบปืนพกออกมาจากแขนของเขาและยิงมันก่อน

อย่างไรก็ตามลู่เฉินยังไม่หยุดรถในตอนนี้ การยิงของชายหนุ่มไม่ได้โดนคนในรถทั้งสองคัน แต่โดนหน้าต่างของรถ

ชายวัยกลางคนตกใจและรีบเก็บมือเขาไปทันที

ตอนนี้หลานหลิงอยู่ห่างจากรถไม่ถึง 3 เมตร ลู่เฉินกระแทกเบรกดัง”เอี๊ยด!” และรถสปอร์ตก็ถูไปกับพื้นเกือบหนึ่งเมตรก่อนที่จะหยุด

ทันทีที่หลานหลิงกระโดดขึ้นไปที่ด้านหลังของรถสปอร์ต ก็มีกระสุนสองสามนัดยิงเข้าที่ท้ายรถสปอร์ตทำให้หวงเยาจุนตกใจจนตันสั่น

แม้ว่าเขาจะอยู่มานานหลายสิบปี แต่นี้ก็ถือเป็นประสบการณ์การดวลปืนครั้งแรกของเขาและหัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"เปิด GPS หาทางไปสนามบินให้ฉันหน่อย" ลู่เฉินสตาร์ทรถสปอร์ตใหม่ แต่เขาไม่คุ้นเคยกับเส้นทางในจงไห่เขาจึงต้องพึ่งพาการนำทางของGPS

ทันทีที่รถสปอร์ตสตาร์ทติด ก็มีรถหรูสี่ห้าคันไล่ตามขึ้นมา